Poesia kaiera
Alfonsina Storni
itzulpena: Uxue Alberdi
Poesia kaiera
Alfonsina Storni
itzulpena: Uxue Alberdi
2017, poesia
64 orrialde
978-84-92468-96-6
Alfonsina Storni
1892-1938
 
 

 

Autorretratu barrokoa

 

Maskara greko bat, katakunba

erromatarretan lizundua, espazioa

ebakiz etorri zen nire aurpegi egokigarrira.

Burezurra, marmol zahar karkailaria.

 

Kontinente berriak tropiko eta hego-

ufadak haizatu, eta eguzkiak ireki zituen,

eta akantoa altzairuzko izur oldarkorrekin

trukatu zuen buruaren gainean.

 

Arrosa tropikalek kulunkatzeko

bezain arina zen ilargizko gorputzean

organo batek, samurtasunez gainezka,

 

bularra tolestu zidan. Baina, zergatik izozten

zen haren hotsa burezurraren aurka,

eta kartoizko aho irrigarrian hedatzen?

 

Autorretrato barroco

Una máscara griega, enmohecida / en las romanas catacumbas, vino / cortando espacio a mi calzante cara. / El cráneo un viejo mármol carcajeante. // El Nuevo Continente sopló rachas / de trópico y de sud y abrió sus soles / sobre la testa que cambió su acanto / en acerados bucles combativos. // En un cuerpo de luna, tan ligero / que acunaban las rosas tropicales, / un órgano, tremendo de ternura, // me dobló el pecho. Mas ¿por qué sus sones / contra el cráneo se helaban y expandían / por la burlesca boca acartonada?