ESKERRAK (ahulak garen)

Aurrena etxekoei, eta ez etxekoak izate hutsagatik: ama, aske eta libre egiteagatik; Eneko, ur bila altxatzeagatik gauez; Pau, Anton, Mara txikia. Aita.

Liburuan moduren batean agertzen zaretenei oro: lagun, burkide, burusikide, bidaide, espazio, eragile. Zuen errua da.

Silviari, azalagatik. Ederra.

Andreari, argazkiengatik; emaitzaz gain, trantzea erraz eta eroso egiteagatik.

Neurri batean edo bestean idaztera bultzatu nauzuen guztiei, gaztetatik; irakasle, senide, lagun, idazle. Nik idatzitakoak eskatu eta irakurri dituzuenoi, eskatu eta irakurri ez dituzuenoi, eskatu eta batek daki irakurri ote dituzuenoi. Batez ere zuen iruzkin eta proposamenekin nirea zena nireago egiten lagundu didazuenei. Nirea bakarrik izateari utzi dionean izan da zer.

Eta hala da, ezta? Elkarrekin baino ezin da. Amaitzeko, beraz, komunitatearen opioa kontsumitzen duten guztiei, batu eta antolatzen direnei, elkarrekin ekiten dutenei. Gureak aurrenik, baina lubaki berean dauden guztiei ere, haserre eta eztabaida guztien ostean alde berera lerratuak baikaude. Victis victi victuri.