Eskuak luzatzen ditut

baina ahoak oraindik bakarrik

ematen ditu egunak. Gauak ez

gauetan ez ez duelako inporta gauez

hatsak ez du lagunik. Baina gauzek mugimendua

bizi duten tenoreetan arnasaren bakardadea —

bere horma itsaskor eta elastikoak

azalean barrena sustraituz. Bakardadeak

ere har dezake mizelioaren

forma — erroak nahinon eta garaiezin —

ahosabaian izterretan berbetan behatzen

artean loratuz hozbero umeleko orduetan.

Hosto berriak botatzen ditugu — hosto eta loreak

eztarrian sustraitzen diren adaxkak etengabeko

eztul ixil batean lez — nola antzoki ilunean

andra edadetuen ahoen sakonean lore xingle

bat dagoen irten nahian orain — hain justu orain

non unea ez den eta karameluz ito behar

diren loreak horiek oro — eskuak eta lepoak

eskainita ere isil ezin daitezkeenak.