AMOR FATI

Gurasoen etxean nago futbol

partida bat ikusten internet bidez. Leihoa

zabalik, auzoko terrazetan

jendea entzun dezaket partida jarraitzen, entzun

nire emisioa atzerapen

handiarekin doala, haien ulu,

oihu eta kexuengatik. Badakit

aukera argia izango duela taldeak

laster — baina ez duela gauzatuko, txaloak

mereziko baditu ere. Kontrarioak gola

sartu behar zuela jakin dut nire ordenagailuan

oraindik gure taldeak zuenean baloia.

Horrexegatik dakit oraintxe abiatu duten

jokaldiak ez duela fruiturik emango.

Komunera noa. Sukaldera ondoren. Aldizkari bat

hartu eta ohean etzaten naiz. Auzokideek

jakinaraziko didate ezer gertatuz gero.

Emeki itzaltzen dira ahotsak. Amorratuta

egiten dute protesta eta badoaz terrazetatik

gutxika, suminez. Nik ordenagailua

amatatzen dut nire pantailan epailea oraindik

luzapena adieraztekotan dagoela.

Urteak joan dira eta oraindik sentitzen

dut bizitzarena ez dela zuzeneko emanaldia,

atzerapenarekin nabilela munduan

eta besteen bidez jakingo nukeela

ezer gertatuz gero.

Eta ez dugula irabazi, ez dagoelako inor ospatzen.