lantzean behin kopetatik behera

zauria zabaltzen dut

zabaltzen sudurraren luzean

ezpainak erdibitu arte zabaltzen

eguzkiak haragia kiskal dezan

arantzaren pozoiak herio dultzeegian

luzatzen du eta eguna

plastikozko landarez ondu koroarekin

irteten naiz leihora

edo leihoa zen arrakalara

zabaltzen dut zauria

azal-hezurrak ozpindurik

eguzkiari erronka eginez

bere haurrarentzat gordeak ditu

eguzkiak esne argiak

ni norabidez haurdun uzten nau

mihi erdibituz lurra miazkatzen