PERFEKZIOAREN ZAMA ASTUNA

Sugandila infinitu bat irudikatu zenuen

aurrekoan amodioa adierazteko, buztana

galduagatik infinituki osatzen

zaion sugandila. Buztana etengabe hazten

zaion sugandila gisa uler genezake ere, buztan

amaigabe bat duena, denboraren lekuko. Narrastiek

zer dakite mugez? Edo izan zitekeen

buztan zenbatezinak hazten

zaizkiona, maitatzeko

gaitasunaren erara, ez baitauka

amodioak kopuru gehienezkorik, ez dago

esaterik hainbeste maite ditut eta

agortu naiz eta ezin besterik maita.

Nik sugandila mugagabea kausitu dut

kamioan, zuk izendatu eta gutxira,

konbokatua bezala, mundua sortzeko

gaitasuna jaso duenak nola.

Eguzkia maite dute eta arrokak

eta hormak — inor gerturatuz gero zirrikitu

artean gordetzeko.

Hau bidearen erdian

zegoen eta ez zigun ihes

egin, gizaki zein txakur, zapaldua

izateko arriskuan egonik ere. Hau

bidearen erdian zegoen eta bi buztan zituen

edo bitan banatzen zen buztan amaiezina,

beti osatzen, bukaerarik gabe.

Zama handiegia izan

daiteke tai gabe hazteko gaitasun

hori. Nola Baudelaireren albatrosa.

Neurri gabe birsortzeak zuen

agian bide erdian

iltzatuta. Eta akaso

gure iruditerietan badu zer esan

sugandila honek, mugitu ezinda dagoen sugandila

ederregi, perfektuegi honek.

Buztana errotik moztu niezaiokeen

iheserako aukera eskainiz.

Nik egin nuen hanka.