neguan izan zen

eta espanturik gabe alde egin zenuen

isil, zuzen, jakitun, jabe,

bizi zaitez, esan zenidan

saia gauza ederrak, maitatu jendea

Xabier Lete

poesia da heriori eska zekiokeen bakarra

lirismoaren zentzu bat, pathos bat

alta, lurrean datzan gizon zurbil baten

itxuraz agertu zitzaigun

gizon zurbil lodi bat

barretxo batek ihes egin behar dionaren

imintzioa ezpainen ertzetan

hiltzeak ez dakar handitasunik

mugitu beharko lukeenaren geldia

hizketan beharko lukeenaren isila

eta haragi hotza, lohia

aita, lurrean

isilik

geldi

une batez

                        hurrengoan eraman dute

heriotzak ez digu patetismorik erregalatzen

ezta poesian babes hartzeko lain ere

poesiaren premia handiena dugunean

desegindako ohe bat

ez dugu besterik

bizien eta hilen

arteko zingira estua