LOREAK ZABORRETAN

Oparitu al dizute lorerik sekula?

Maitaleren batek, lagunek, amak, ezezagunek.

Tulipa hori elegante bat.

Arrosa gorri klasiko bat.

Zitoriak edo

izendatzen ez dakizun lore arrosa sorta bat.

Ur apur bat eta lixiba tanta bat.

Luzaroan irauten dute bizirik horrela.

Egunkari paperetan bildu eta

buruz behera jarrita

betiko lehortzen dira.

Eder lehortu ere.

Opari jasotako lore guztiak lehortu izan bazenitu

lekurik izango ote zenuke etxean?

Gure aita hil zenean krabelinak

banatu genituen hiletan.

Haren argazkiaren ondoan jarri

genituen ezin txukunago.

Errituala amaitu zenean

“eta ze eingou honekin?”

bota nuen urduri.

“Kontenedore bat dau hor”.

Esan zuen batek.

“Ez dittut lorak kontenedorera botako”.

Esan nuen nik.

Ez dakit niri, aitari, loreei

baina burla egitea iruditu zitzaidan.

Loreak ezin dira zaborretara bota.

Goreegia da.

Edozein poetak idatziko lituzke

hamar edo ehun poema

eszena hori ikusita.

Lore besakada hartu eta banaka-banaka

oparitu nituen.

“Hartu. Ez naz lorak botateko kapaz”.

“Hartu. Eingotzazue lekutxo bat etxien”.

“Hartu. Lora bati ezin jako ezetz esan”.

“Hartu. Hartu. Hartu”.

Lehortuta dauzkat

egun hartako arrosa sorta

eta krabelin bat.

Ordutik ez dut lorerik jaso oparitan.

Eman bai, behin baino gehiagotan.

Landareak oparitu dizkidate, ordea.

Jendeak oso modu elegantean

egiten dio ihes heriotzari.