Landura
Landura
2022, poesia
96 orrialde
978-84-17051-92-1
Azaleko irudia: Xabier Gantzarain
Jose Luis Otamendi
1959, Azpeitia
 
2019, poesia
2014, poesia
2007, poesia
2000, poesia
1999, narrazioak
1995, poesia
1990, poesia
1987, poesia
 

 

KEXURAKO ZIOAK

 

 

galtzerdi saretzen hasiei so nagokie

enara joan berrien nostalgiaz,

haien negua zulo bat da ni baitan,

haragi usaineko hosto zaintsuak

hor doaz ilunean behera

 

hainbat haurtzaro iraungi galdu zait

beso zabalduen perimetroan:

animalia otzanak kausitzen ditut

eldarnio etilikoetan,

badakizue, denborarekin

manera burgesak itsasten dira

ondo-bizien ariman

 

˝abardura hotzekin jotzen dute

arratsez autoen gurpilek

doinu ilaun bat euri gainean,

aterkiaren oihalak

izterrondoa busti dit, aldaka;

gauaren begi itsuetan egokitu naiz

etxeko giltzak eskuan

 

zohardiaren oroimena dut aliatu gehien

beldurrak ferekatzen nauenean:

zergatik niri zorion ukaldi hau orain

zeren pagutan, hori izango da beharbada

denek nire alde egin zuten postura

nigandik espero zena

 

erraza da zeuri

hitzen farfailaz hara

zerutik bezala etorri zaizuna

sobera lohitu beharrik gabe

beste inori oparitzea

 

uste dut

mende biren arteko ibi estuan

immunitatez gaixo egon naizela