Poesia kaiera
Poesia kaiera
Jorge Luis Borges
itzulpena: Juan Garzia
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-68-0
Jorge Luis Borges
1899-1986
 
 

 

Absentzia

 

Beharko dut altxatu bizitzaren zabala

oraino ere baita zure ispilu:

goizero beharko dut hura berriz eraiki.

Urrundu zinenetik,

zenbat leku diren hor jada alferrikako,

eta zentzugabe, nola

argiak egunez.

Arratsaldeok, zure irudiaren nitxo;

musikok, non aldiro zenidan itxaroten,

garai hartako hitzak,

neure eskuz jo eta beharko ditut hautsi.

Zer sakan ezkututan dut gordeko arima

ez dezan hark handik ikus zure absentzia

eguzki latz halako, ilunabarrik gabe,

behin betiko hortxe distiraz urrikalgaitz?

Zure absentziak nau inguratzen

nola sokak zintzurra,

itsasoak azpira doana.

 

Ausencia

Habré de levantar la vasta vida / que aún ahora es tu espejo: / cada mañana habré de reconstruirla. / Desde que te alejaste, / cuántos lugares se han tornado vanos / y sin sentido, iguales / a luces en el día. / Tardes que fueron nicho de tu imagen, / músicas en que siempre me aguardabas, / palabras de aquel tiempo, / yo tendré que quebrarlas con mis manos. / ¿En qué hondonada esconderé mi alma / para que no vea tu ausencia / que como un sol terrible, sin ocaso, / brilla definitiva y despiadada? / Tu ausencia me rodea / como la cuerda a la garganta, / el mar al que se hunde.