Poesia kaiera
Adrienne Rich
itzulpena: Maialen Berasategi
Poesia kaiera
Adrienne Rich
itzulpena: Maialen Berasategi
2017, poesia
64 orrialde
978-84-92468-95-9
Adrienne Rich
1929-2012
 
 

 

Bizitzako beharrak

 

Zatika-zatika ari naiz, antza,

munduan berriz sartzen: lehenik izan nintzen

 

puntutxo finko bat, ikusten dut oraindik

aspaldiko ni hura, txintxeta urdin ilun bat

 

eszena hartara bultzatua,

buru txiki gogor bat kanporantz irtena

 

puntillistaren burrunba loratuan.

Handik bolada batera puntua

 

tantaka hasi zen. Zenbait berok

urtu zuten.

                      Orduan bizkor-bizkor

lausotu nintzen koloretan

gorri kiskalia, suzko berdea,

 

biografia oso batzuek, gorantz igeri,

irentsi ninduten Jonas bezala.

 

Jonas! Wittgenstein nintzen,

Mary Wollstonecraft, Louis Jouvet-en

 

arima, hilda

argazki handitu batean.

 

Harik eta, irentsia izan eta ia txiki-txiki eginda,

ikasi nuen arte nola egin neure burua

 

jateko txar. Lurrera botatako erraboil

lehor bat bezain ezkatatsu

 

erabili nuen neure burua, ezerk ni ez erabiltzeko.

Patu pribatu batean banengo bezala,

 

Egipton adreilu egiten bezalatsuago tarteka.

Hango bizitza hura, nirea zen,

 

behin eta berriz jartzea eskua

adreilu bero batean

 

eta ukitzea eguzkiaren isla

poztasun ekonomikoz,

 

behin eta berriz izendatzea

behar hutsen gainetik.

 

Hainbeste, egun haietarako. Aurki,

praktikak erdi perfektu egingo nau agian, eta

 

ausartuko naiz munduan bizitzen

fierki mugituz, aingira baten gisan, eta trinko

 

azaburu bat bezain. Baditut gonbidapen batzuk:

lanbro-kiribil bat gorantz isuriz doa

 

soro batean, nire arnasa bezain ikusgai,

bide ondoko etxeak zain daude

 

andre zaharrak puntua egiten bezala, ito beharrean

beren kontuak kontatu nahirik.

 

Necessities of Life

Piece by piece I seem / to re-enter the world: I first began // a small, fixed dot, still see / that old myself, a dark-blue thumbtack // pushed into the scene, / a hard little head protruding // from the pointillist’s buzz and bloom. / After a time the dot // begins to ooze. Certain heats / melt it. / Now I was hurriedly // blurring into ranges / of burnt red, burning green, // whole biographies swam up and / swallowed me like Jonah. // Jonah! I was Wittgenstein, / Mary Wollstonecraft, the soul // of Louis Jouvet, dead / in a blown-up photograph. // Till, wolfed almost to shreds, / I learned to make myself // unappetizing. Scaly as a dry bulb / thrown into a cellar // I used myself, let nothing use me. / Like being on a private dole, // sometimes more like kneading bricks in Egypt. / What life was there, was mine, // now and again to lay / one hand on a warm brick // and touch the sun’s ghost / with economical joy, // now and again to name / over the bare necessities. // So much for those days. Soon / practice may make me middling-perfect, I’ll // dare inhabit the world / trenchant in motion as an eel, solid // as a cabbage-head. I have invitations: / a curl of mist streams upward // from a field, visible as my breath, / houses along a road stand waiting // like old women knitting, breathless / to tell their tales.