6. PARKAK

 

 

(Espazioa guztiz aldatzen da. Eszenara hiru buru dituen izaki mitologikoa sartzen da: parkak. Soinu arraroak egiten dituzte. Eszenatokiaren ertzera gerturatzen dira eta publikoari hitz egiten hasten zaizkio.)

 

parka 3: Begira itzazue.

parka 1: Begira-begira.

parka 2: Hor zaudete.

parka 1: Babalasto halakoak, beldurrak itota bizi zarete.

parka 3: Ergel putzak, heriotzaren beldur zarete.

parka 1 (iseka eginez): Beldurra ematen dit heriotzak.

 

(Alborantz mugitzen dira.)

 

guztiek: Ooo... Ze beldurra, ze beldurra...

parka 2: Ez zarete ohartzen, tontoustel horiek, heriotzari begiratzen ez badiozue ez zaretela inoiz bizitza bizitzeko gai izango?

parka 1: Zuen erruz arriskuan gaude!

parka 3: Sinbologia guztia desagertzen ari da eta horrekin batera gu geu… Zer erakusten dizuete eskolan?

parka 2: Hau izugarrikeria! Laster ipuinetan bakarrik agertuko gara.

parka 1: Basajaun, Dama, Tartalo bezala!!!

parka 3: Marijaia bezala…

parka 2: Marijaia?

parka 1: Zer diozu?

parka 3: Barkatu, ez dakit, ni ere ergeltzen ari naiz… Desagertu egingo gara.

guztiek: Desagertu egingo gara…

 

(Bira ematen dute.)

 

parka 1: Nahikoa! (Publikoari) Zepeltzio halakoak. Begira horri. Zer egin duzu zuk zure hildakoekin?

parka 3: Zaborra bezala desagerrarazi?

guztiak (beraien artean jolastuz): Ez dago, ez dut ikusten, ez dago…

parka 2: Akaso oroitzen dituzu hildakoak?

parka 3: Zera oroituko ditu, pantailen atzean ematen dute egun guztia.

guztiak (beraien artean jolastuz): Ikusten, erosten, ikusten, erosten…

parka 1: Edo ito beharrean lanean.

parka 2: Nagusia aberasteko gainera.

guztiak (beraien artean jolastuz): Lan eta lan eta lan eta lan eta lan…

parka 2: Iraganean edo etorkizunean bizi zarete.

parka 1: Zonbiak zarete, ez duzue aspertzeko ere denborarik hartzen.

parka 3: Alferrik ari gara, ez gaituzte entzuten…

parka 2: Ahaztuak izango gara!

parka 3: Desagertu egingo gara.

guztiek: Desagertu egingo gara…

 

(Bira ematen dute.)

 

parka 1: Txist! Nahikoa! Entzun duzue hori?

parka 3: Ekaitza…

parka 1: Kanpai hotsa!

parka 2: Dortokaren koska…

 

(Barre jostariak. renataren oihua.)

 

guztiek: Ximist! Burrun!

 

(parkak alboratu egiten dira. renata erortzen da.)

 

guztiek: Kaput!

parka 3: Iritsi da!

 

(Barre jostaria. renatak espazioa ikustatzen du. Ez ditu parkak ikusten.)

 

parka 2: Ederra nago?

parka 1: Bai! Oso ederra zaude!

 

(renatak parkak ikusten ditu lehen aldiz, elkarri begira geratzen dira. renata ukitzera gerturatzen zaie.)

 

parka 3: Zer konfiantza dira hauek?

renata: Zer zarete zuek?

parka 1: Etorri, etorri, etorri…

parka 2: Gu, gu gara.

 

(parka 1ek kokotekoa ematen dio. renatak ez du minik sentitzen.)

 

renata: Hau infernua edo zerua da?

 

(parkek etsita erreakzionatzen dute.)

 

parka 1: Ziur gaude bera dela? Galdetu badaezpada, galdetu.

parka 2 (balizko telefonozko kontsulta eginez): Bai, esan? Egia da, nik deitu dut. (Barre egiten du) Renata delakoarekin gaude, bera dela dirudi, baina zalantzak ditugu.

parka 1: Esan dortokarena.

parka 2: Ados. Bai, bera da. Bera da gure salbatzailea.

parka 3: A! Erregearen abarkak! Desagertu egingo gara.

guztiek: Desagertu egingo gara…

 

(Bira ematen dute.)

 

parka 1: Egon lasai, egon lasai…

renata: Salbatzailea? Ni hilda nago. Nire gorpua ikusi dut, mahaiaren gainean.

parka 3: Bai.

renata: Hau da heriotza…

parka 1: Bai eta ez.

parka 2: Heriotza bidaia bat da eta hau geltokietako bat.

renata: Eta nora joan behar dut?

parka 1: Zu ez zoaz inora.

parka 2: Zuk itzuli egin beharko duzu.

renata: Itzuli? Ez, ez ez! Inoiz ez naiz horren ondo sentitu.

parka 2: Renata, hemen arau batzuk daude. 80. araua: hiru galdera bakarrik egin ditzakezu.

parka 3: Eta egin dituzu jada.

parka 1: Jakin, misio bat bete behar duzulako zaudela hemen.

guztiek: Misio bat, misio bat…

parka 3: Berriz itzuliko zara bizitzara.

renata: Itzuli? Hemen ondo nago…

parka 1: Mezu bat igorri behar duzu, gizateria salbatuko baduzu.

parka 3: Eta gu. Eta gu!

parka 2: Horretarako dohain bat eman dizugu. Dohain ikaragarri bat.

parka 1: Nahi adina hil eta berpizteko gaitasuna.

renata: Hil eta berpizteko gaitasuna… Nola da posible…?

parka 3: Behin mezua bidalita eta helburua beteta hil egingo zara. Hil, hil.

 

(Bide bat seinalatzen diote. Argia.)

 

renata: Betirako…

parka 2: Ezer ez da betirako.

parka 3: Eta dena da betirako.

guztiek (tonu epikoan, musikak lagunduta): Eta orain zoaz eta zabaldu mez…

parka 2: Itxoin, itxoin ez diogu mezua eman!

parka 1: Egia!

 

(Barre jostariak.)

 

parka 1: Entzun ondo!

parka 3: Harribitxi, bixi bixi, hiltzeko bizi behar lehenbizi.

Harribitxi, bixi bixi, bizi zelako hil da pitxitxi.

 

(Konjurua errepikatzen dute renatak mugimendu arraro batzuk egiten dituen bitartean.)

 

parka 1: Zertan ari da? Ezin naiz kontzentratu.

renata: Zuek bezala ari naiz poesia kanalizatzen…

parka 3: Guk ez dugu horrela egiten.

parka 1: Zergatik sortu genuen horrelakoa! Poteko melokotoi honentzat mezua erraztu beharra dago.

 

(Beraien artean hitz egiten dute.)

 

parka 2: Adi, Renata!

renata: Bai, bai.

guztiek: A eta B, txanponak bi alde, bizitzarik ez da heriotzarik gabe.

renata (errepikatuz): A eta B, txanpon baten truke…

guztiek: Ez, ez, ez.

parka 2: A eta B,

parka 1: …txanponak bi alde,

parka 3: …bizitzarik ez da,

parka 2: …heriotzarik gabe.

guztiek: A eta B, txanponak bi alde, bizitzarik ez da heriotzarik gabe.

renata: Ados, ulertuta.

parka 3: Misioa betetakoan hemen elkartuko gara.

guztiak (badoaz): Eta orain… zoaz… eta zabaldu ezazu… mezua!

renata: A eta B, txanponak bi alde… mezua ulertu dut, baina nola salbatzen da mundua?

 

(Soinu epikoa. renata badoa.)