
Arrotzaren milonga
Paretsu dabil kondaira,
Beti bere horretan;
Buenos Airesen zein berdin
Sortaldeko kanpainan.
Beti bi dira partaide,
Hangoa eta arrotza;
Beti ilunabarrean,
Goian argizagi hotza
Artean egundaino
Elkar ikusi gabeak;
Ez da deusena disputa,
Ez auzi emakume bat.
Arrotzak entzun du nola
Baden han bat ausart aski.
Haren bila doa ea
Non jende artean kausi.
Onez degio gonbita,
Ahots-apal, ez dorpe;
Ados hor doaz kanpora,
Etxea lardasteke.
Hor dira puñalak hasi,
Hor da nahasi mataza,
Hor lur zelaian gizon bat
Kexu gabe hiltzen datza.
Arrats hartakoan baino
Sekula batu gabeak;
Ez zen han kodiziarik,
Ez jokoan maitale bat.
Alferrik da bat trebea,
Alferrik bortitz zaildua;
Beti da hiltzen hor dena
Herio bila heldua.
Saio bakar hori xede
Gizonon bizitzen demak;
Galdu dira aurpegiak,
Berdin laster izenak.
Milonga del forastero
La historia corre pareja, / La historia siempre es igual; / La cuentan en Buenos Aires / Y en la campaña oriental. // Siempre son dos los que tallan, / Un propio y un forastero; / Siempre es de tarde. En la tarde / Está luciendo el lucero. // Nunca se han visto la cara, / No se volverán a ver; / No se disputan haberes / Ni el favor de una mujer. // Al forastero le han dicho / Que en el pago hay un valiente. / Para probarlo ha venido / Y lo busca entre la gente. // Lo convida de buen modo, / No alza la voz ni amenaza; / Se entienden y van saliendo / Para no ofender la casa. // Ya se cruzan los puñales, / Ya se enredó la madeja, / Ya quedó tendido un hombre / Que muere y que no se queja. // Sólo esa tarde se vieron. / No se volverán a ver; / No los movió la codicia / Ni el amor de una mujer. // No vale ser el más diestro, / No vale ser el más fuerte; / Siempre el que muere es aquel / Que vino a buscar la muerte. // Para esa prueba vivieron / Toda su vida esos hombres; / Ya se han borrado las caras, / Ya se borrarán los nombres.