Poesia kaiera
Poesia kaiera
Kamala Das
itzulpena: Joxe Mari Berasategi
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-67-3
Kamala Das
1934-2009
 
 

 

Kotarako ordua

 

Nora joan ziren egunak,

minutuak

eta segundoak?

Pentsatzera ez zela

batere bizitzarik izan, eta

guztia amets egin nuela?

Haurdunaldiak,

oinazea,

haurrak alai barrez

nire magalean!

Haurrak arrotz bilakatu

ziren haztean:

zorroetan hitz zorrotzak

zeramatzaten arerio

arrotzak; bihotzetan

giltzarrapoz itxitako

atetzarrak garraiatzen

zituzten arrotzak.

Ez, ez naiz sartu

haien barrenetan,

mespretxuzko leize zulo

batean erortzeko beldurrez.

Ihes egiten dut

gauza bizidunengandik,

oinak puztuta nola

sasoiz kanpo hazitako

batata ez ekologikoak.

Uko egiten diet globo oin

hauei, nire atal politei.

Uko egiten diet

protuberantzia itsusi hauei.

Atseden pixka bat,

indar pixka bat, hartzen badut,

ez dut idatziko testamenturik,

biografoei barre

eginarazteko beldurrez,

nire ondasun eskasak

oinordetzan uzteko:

urrezko eskumuturreko

gutxi batzuk; eskolan irabazitako

domina mailatu bat;

emakume biografo batek

mezularitzaz bidalitako errotuladoreaz

gauetan zirriborratu ditudan hitz

ero eldarniozkoak.

Hark bakarrik bidaltzen dizkit

opariak mezularitzaz, Quebeceko

Laurentidesetik;

agian esanahia

aurkitzen dielako

nire erantzunei.

Nire biografoa izanik,

ez du presarik azken

kapitulua idazteko,

edo nire amaiari

buruzko epilogoa:

arrotzek erantzia

izatearen ignominia.

Esku arrotzak

zizta

eta zunda,

norberaren esentzia

ebaluatzeko.

Arimak uko egingo dio

giza ukituari

eta izuturik

aldenduko da.

Norena nintzen?

Noren ondasuna?

Sabel elemenia bat

dago, eta denak

hutsik.

Arretarik gabe

batutako

hustasun sorta bat

naiz, monarka baten

oturuntza

alferrik galdua…

Ez naiz izango gorpu atsegin bat.

Putreek jaten banaute,

urdaileko minez

hilko dira.

Intsulina,

bromuro eta

kodeina zaporea dut.

Bizitza irentsi egin nuen,

jira eta bira mastekatu

txikle bat bezala,

zaporerik gabeko

goma bihurtu zen arte,

maitasunaren

aukeretan

sinesten nuenean

izan zenaren errai.

Beti presaka

zebilena nintzen,

urakanaren arrapaladan,

hogeita batgarren

mende honetako

Errauskine bat.

Ikusten nauzu

ala begiak alboratzen dituzu

zure bidetik pasatzen naizenean?

 

The Roosting Time

Where did the days go, / the minutes / the seconds? / To think that there was / no life at all / and that I dreamt it all? / The pregnancies, / the pain, / chortling babies / on my lap! / The babies / grew into strangers, / strange foes who carried / in their scabbards / sharpened words, / strangers who bore / in their hearts / great padlocked doors. / No, I have not entered / their interiors / for fear of falling / into an abyss of scorn. / I run away from / living things / while my feet swell / like eco-unfriendly / sweet potatoes / grown out of season. / I disown these balloons / of feet, my pretty parts. / I disown / these ugly protuberances. / If I gain some respite, / some strength / I shall not write wills / that bequeath / my meagre possessions / for fear of amusing / my biographers— / few bangles of gold, / a dented medal / won at school. Words / of a stray madness / scribbled in the night / using my felt pens / a biographer sent by courier. / She alone sends me / any gifts by courier, / from Quebec’s Laurentians. / This may be because / she finds significance / in my responses. / Being my biographer / she is in no hurry / to write the final chapter / or my epilogue / that deals with my end, / the ignominy of being / undressed by strangers. / Strange hands / prodding / probing / for evaluation / of personal essence. / The soul will baulk / at human touch / and turn away / in fright. / Who did I belong to? / Whose asset was I? / There are bellies / and bellies / and all empty. / I am a series of / emptiness / assembled / without care, / a monarch’s feast / gone waste... / I shall not be a friendly corpse. / If vultures eat me, / they shall perish / of a stomach ache. / I taste of insulin, / I taste of bromides / and codeine. / I devoured life, / chewed it around / like a mint gum / till it became / insipid rubber, / offal of what it was / when I had believed / in the possibilities / of love. / I was the one / always in a hurry, / in a hurricane’s haste, / a Cinderella / of the present / twenty-first century. / Do you see me / or do you avert your eyes / when I pass your way?