Heriotza hain da erdipurdikoa

Bizitzak galdu egin ditu ingerada garbiak. Edo bestela,

neu bihurtu naiz erdi itsu, haren luxuzko edertasunek

ebatsirik begiko argia. Gauak, zabor biltzaile betiko,

hamaikatxo erruren bilgarria nazkaz urratuz, aliatu

susmagarri segitzen du. Gainerako guztiak gorputegian

dautza iragan gandutsu harekin. Eta oraindik jasotzen ditut

gonbidapenak ezezagunengandik, zeinak harro estekatzen

bainaute beren mahaietan, ahozapi almidoituen loreen

artean. Eta gero, behin edariak edanak eta janariak janak,

hitz egiteko eskatzen didatelarik, nire aho gaixoa

haitzulo ireki aurkitzen dut, pentsamendu ebasleek

arpilatua, eta bat-batean aberastasunek eta irritsek

hizkuntza behinola ikasi baina orain ahantziak dirudite.

Heriotza hain da erdipurdikoa! Edozein ergelek

erdiets dezake ahalegindu gabe. Ni bezalakoentzat,

hileta errituetako arrunkeria izugarriak

ez dira oso zuzenak: gorpua geldiro desbiltzea;

estetarentzat nazkagarri gertatu behar duten

giza xehetasun miserable ugariak, izter ahula,

bular eroriak, kirurgiaren orbaina, bai; egiatan,

alfer-alferrik litzateke nire arimaren dotorezian

sinestea arpilatzaile ordainduek zuritu gabeko

azken hil oihal hura erantzi eta sutarako prestatzen

nautenean. Nola elefante bat abiatzen den,

agur esan gabe, itsaso ziur baina ikusezinerako

maldan dagoen oihaneko txoko sekretu hartarantz,

ni ere isilik joango naiz, lur jendetsu honetan

hatz markarik ere utzi gabe, neurekin eramanez

nire txori hegalari ahotsa eta gaizki-ulertu ugariak,

zeinek suntsitu baitzituzten nire aliantzak

zurekin, eta zurekin, eta zurekin…