
Kotarako ordua
Nora joan ziren egunak,
minutuak
eta segundoak?
Pentsatzera ez zela
batere bizitzarik izan, eta
guztia amets egin nuela?
Haurdunaldiak,
oinazea,
haurrak alai barrez
nire magalean!
Haurrak arrotz bilakatu
ziren haztean:
zorroetan hitz zorrotzak
zeramatzaten arerio
arrotzak; bihotzetan
giltzarrapoz itxitako
atetzarrak garraiatzen
zituzten arrotzak.
Ez, ez naiz sartu
haien barrenetan,
mespretxuzko leize zulo
batean erortzeko beldurrez.
Ihes egiten dut
gauza bizidunengandik,
oinak puztuta nola
sasoiz kanpo hazitako
batata ez ekologikoak.
Uko egiten diet globo oin
hauei, nire atal politei.
Uko egiten diet
protuberantzia itsusi hauei.
Atseden pixka bat,
indar pixka bat, hartzen badut,
ez dut idatziko testamenturik,
biografoei barre
eginarazteko beldurrez,
nire ondasun eskasak
oinordetzan uzteko:
urrezko eskumuturreko
gutxi batzuk; eskolan irabazitako
domina mailatu bat;
emakume biografo batek
mezularitzaz bidalitako errotuladoreaz
gauetan zirriborratu ditudan hitz
ero eldarniozkoak.
Hark bakarrik bidaltzen dizkit
opariak mezularitzaz, Quebeceko
Laurentidesetik;
agian esanahia
aurkitzen dielako
nire erantzunei.
Nire biografoa izanik,
ez du presarik azken
kapitulua idazteko,
edo nire amaiari
buruzko epilogoa:
arrotzek erantzia
izatearen ignominia.
Esku arrotzak
zizta
eta zunda,
norberaren esentzia
ebaluatzeko.
Arimak uko egingo dio
giza ukituari
eta izuturik
aldenduko da.
Norena nintzen?
Noren ondasuna?
Sabel elemenia bat
dago, eta denak
hutsik.
Arretarik gabe
batutako
hustasun sorta bat
naiz, monarka baten
oturuntza
alferrik galdua…
Ez naiz izango gorpu atsegin bat.
Putreek jaten banaute,
urdaileko minez
hilko dira.
Intsulina,
bromuro eta
kodeina zaporea dut.
Bizitza irentsi egin nuen,
jira eta bira mastekatu
txikle bat bezala,
zaporerik gabeko
goma bihurtu zen arte,
maitasunaren
aukeretan
sinesten nuenean
izan zenaren errai.
Beti presaka
zebilena nintzen,
urakanaren arrapaladan,
hogeita batgarren
mende honetako
Errauskine bat.
Ikusten nauzu
ala begiak alboratzen dituzu
zure bidetik pasatzen naizenean?
The Roosting Time
Where did the days go, / the minutes / the seconds? / To think that there was / no life at all / and that I dreamt it all? / The pregnancies, / the pain, / chortling babies / on my lap! / The babies / grew into strangers, / strange foes who carried / in their scabbards / sharpened words, / strangers who bore / in their hearts / great padlocked doors. / No, I have not entered / their interiors / for fear of falling / into an abyss of scorn. / I run away from / living things / while my feet swell / like eco-unfriendly / sweet potatoes / grown out of season. / I disown these balloons / of feet, my pretty parts. / I disown / these ugly protuberances. / If I gain some respite, / some strength / I shall not write wills / that bequeath / my meagre possessions / for fear of amusing / my biographers— / few bangles of gold, / a dented medal / won at school. Words / of a stray madness / scribbled in the night / using my felt pens / a biographer sent by courier. / She alone sends me / any gifts by courier, / from Quebec’s Laurentians. / This may be because / she finds significance / in my responses. / Being my biographer / she is in no hurry / to write the final chapter / or my epilogue / that deals with my end, / the ignominy of being / undressed by strangers. / Strange hands / prodding / probing / for evaluation / of personal essence. / The soul will baulk / at human touch / and turn away / in fright. / Who did I belong to? / Whose asset was I? / There are bellies / and bellies / and all empty. / I am a series of / emptiness / assembled / without care, / a monarch’s feast / gone waste... / I shall not be a friendly corpse. / If vultures eat me, / they shall perish / of a stomach ache. / I taste of insulin, / I taste of bromides / and codeine. / I devoured life, / chewed it around / like a mint gum / till it became / insipid rubber, / offal of what it was / when I had believed / in the possibilities / of love. / I was the one / always in a hurry, / in a hurricane’s haste, / a Cinderella / of the present / twenty-first century. / Do you see me / or do you avert your eyes / when I pass your way?