Baso sutea

Azken aldian gosea sentitzen hasi naiz

sabelkeriaz irensteko aurrean jartzen zaidan oro,

baso sute baten pare, dena suntsituz eta hilketa bakoitzarekin

xarma basati distiratsuagoa erdietsiz. Kotxetxo irekiko

haur burusoil hori, uste duzu begiratu baino ez dudala egiten,

eta zuek ere bai, zuhaitz atzeko maitale lirainok,

eta zuk, egunkaria eskuan eta eguzkia ilean

duzun agure horrek… Nire begiek su lamek bezala miazkatzen zaituztete, nire kirioek kontsumitzen; eta zuekin bukatzean,

errauts karkaxatxoak ttu egiten ditut, besterik ez,

kotxetxoan, zuhaitz ondoan eta parkeko bankuan.

Baina bistak, usainak eta soinuak nigan garatuko dira,

eta aurrera segiko dute, segi eta segi. Nigan lo egingo du

kotxetxoan jarrita zegoen haurrak, eta lo, eta itzarri, eta

irribarre hortzik gabea egin; nigan paseatuko dira maitaleak

eskutik helduta, eta nigan, non bestela, eseriko da agurea, eta

sentituko du eguzkiaren ukitua. Nigan, kale argiek

dir-dir egingo dute; kabareteko neskek, artaziak;

eztei danborrek, durundi; eunukoek, gona koloretsuak

jirarazi eta maitasun kantu tristeak abestu; zaurituek, intziri;

eta nigan, hil hurren den ama begi-itxaropentsuak

ingurura so egingo du bere umearen bila, jada hazia

eta alde egina beste herri batzuetara, beste beso batzuetara.