betidanik sentitu izan dut altuerek

haien ertzera erakartzen nautela

amildegi bat nire gorputzetik hurbil dagoenean

begiak belzten zaizkit haizeak eramaten nau

eta trantzean ibiliko banintz bezala

lore-hautsa eta esporen antzera

besteengandik urrundu eta ahal dudan guztia

hurbiltzen naiz ilunarengana

 

bada zerbait erortzean bizirik sentiarazten nauena

dena desagertzen da beherantz begiratzen dudanean

uraren deiadarra bertigoa formarik gabeko formak

besterik ez daude besterik ezin dut entzun

eta ni izateari uzten diot

nia inoiz hizkuntzak ehundutako iruzur bat

baino gehiago amets eder bat

baino gehiago izan bada

eta haizea nire ilearekin korapilatzen da

fjaðrárgljúfur arroilaren ertzean gullfossen

jauzi bikoitzari begira lur garaietako erroitzetan

 

kondairak dioenez

odinek eta bere anaiek ymirren haragiarekin

osatu zuten zapaltzen dugun lurra

bere hezurrekin mendikateak eta labarrak

eta erraldoiaren gorpuak isuritako odola

itsaso bilakatu zen malkoak ibai

betileak harresi

 

agian horregatik jarraitzen dugu

fiordoen sakonean kiribiltzen den

abestiaren puskak entzuten

irla bat izan aurretik islandia gorputz bat izan zen

eta gorputza izan aurretik eta ondoren

eta bitartean ere irla bat lurralde bat

haizea eta amildegia bera izanen gara

 

asko dira zeruko jainkoen legea

ezartzeko erail eta txikitu diren gorputzak

baina istorio hau ez du gizon batek kontatzen

ezta emakume batek ere

aspaldi ahaztu genituen bizia ebaketa

garbi batez banatzen duten hitzak

lurrunarekin gure gorputzekin disolbatu ziren

ur-jauziaren ertzera hurbildu eta

hutsak gure izena ahoskatu zuenean

 

elezahar berri hau lupinuek kontatzen dute

lur garaietako desertuek

nire ahotik hitz egiten duen

azeriak euriak oroitzen ez ditugun

eta desagertu diren espezie guztiek

 

sumendiaren ertzera itzultzen gara berriz ere

eskutik helduta zortzi begi dituen

itzal hezurdura poema honen barnetik

eta ez dakigu ezer baina

badakigu dena ez dakigu ezer

baina arroilaren ertzean loratzen ari diren

bi sorgin-belar gara

gure sustraiak elkarri lotuta

amiltzen

bizitzen