Poesia kaiera
Poesia kaiera
Kamala Das
itzulpena: Joxe Mari Berasategi
2026, poesia
64 orrialde
978-84-19570-67-3
Kamala Das
1934-2009
 
 

 

Presoak

 

Izan zen garai bat, non gure irritsak

kolore askotako bandera baten gisakoak

baitziren, eta ez herrialde jakin batekoak.

Ohean etzanda geratzen ginen begirada galduz,

akituta, hildako haurrek gibelean utzitako jostailu huts,

eta elkarri galdetzen genion:

Zertarako? Zer arraiotarako?

 

Hura zen maitasun molde bakarra,

elkarren parteei aizkorakadaka

presoak eguerdian nola, zokorrak jo

eta hautsiz. Lurra ginen eguzki beroaren

pean. Sutan genituen zainak, eta

mendiko gau freskoek ez zegiten

ezer beroa arintzeko. Hura eta

ni bat eginda geundenean, ez ginen

ez ar eta ez eme. Ez zen gelditzen berba

gehiagorik, berba guztiak preso zeuden

gauaren beso zaharretan. Iluntasunean

hazten ginen, isilean abesten genuen

moduan, nota bakoitza altxatzen zelarik

itsasotik, haizetik, lurretik eta gau triste

bakoitzetik, min baten gisan…

 

Convicts

There was a time when our lusts were / Like a multicoloured flag of no / Particular country. We lay / On bed, glassy-eyed, fatigued, just / The toys dead children leave behind, / And we asked each other, what is / The use, what is the bloody use? // That was the only kind of love, / This hacking at each other’s parts / Like convicts hacking, breaking clods / At noon. We were earth under hot / Sun. There was a burning in our / Veins and the cool mountain nights did / Nothing to lessen heat. When he / And I were one, we were neither / Male nor female. There were no more / Words left, all words lay imprisoned / In the ageing arms of night. In / Darkness we grew as in silence / We sang, each note rising out of / Sea, out of wind, out of earth and / Out of each sad night like an ache...