Atzo, itsasoz haraindiko merkatu beltzek uhin haserretuak bidali

zizkiguten, edo berdin dena, heriotzaren kresal morea.

Haiek eraman zituzten gure azken musu hondatuak eta adreiluzko

bihotzak; haiek eraman pasealekuko banku kuriosoen bakea.

Artean ez zen hirian berogailurik: jakina, udazkena zen:

gardamuz jositako zineetan oratzen genituen gorputzak, eta maitatzen.

Luzeak izaten ziren iladak eta hil egiten ginen asko eta asko limosna

hura itxaronez; baina gazteak ginen eta heriotza zen modako abestia.

Gero, urteak pasako ziren, eta taberna ziztrinak, eta errebeldiaren sasoia;

gizabanako izango ginen hilerrirako bidean, palazio perfektu baten zirriborro.

Memoriaren sotoan askatasunaren mugak gordeko genituen, eta bi hitz;

gu izango ginen historiaren marathon-gizonak, begirale eta lekukoak.

Baina ez ginen sekula Atenasera iritsiko, edo Itakara. Eta hil egingo

zen guztia, sinboloak hiltzen diren bezala. Atzo gu hil ginen bezala.