Ez egiteko apologiarik gure alde eskatu genion

portuko mariñel hordiari egunaren atean.

Eta eskaleek, orduan, hiriko tristeziak sortzen zuen lanbroari

eskutrapua pasatu zioten poliki, eta horren kariaz hegaldatu

egin ziren gure bihotzetako girnaldak eta sandalo loreak.

Gero patrikatik argazkiak atera genituen eta zubiei erakutsi,

eta ihesi zihoazen trenetako makinistei, zeren hauek ederki

asko ezagutzen baitzituzten bakardadearen geltoki hondatuak.

Eta zigarro ketsuen artetik esan ziguten ez gelditzeko

hiri hartan, joateko beraiekin, han ez zegoela masusta

gorririk, ez amodiozko errezetarik, apopilo-etxeetan herioa

zintzilikatzen zutela patronek kuadro gisa.

Baina apeaderoko argiek itsutu egin ziguten ikusmena, eta

soilik ikusi ahal izan genuen kalegarbitzailearen alabastro irria,

kioskoetako pornografia deslaia, burdinbideko brontze kolorea.

Hori besterik ez. Eta hiriaren zaindegian gure gorputzak gorde

eta poema bat irakurri genuen bizitzaren itxarongelan.