Txalbururik ez da gelditzen putzu orbelduan

buelta eta buelta ilargiaren titiak hozkatu nahian.

Heriotzak bazkari oparoa egin ondoren, lo kuluxka bat

egiten du azken artalde goibelen tartean ezkutatua.

Bakardadeak etxadietako kristalak mila zatitan apurtzen ditu

eta hego haizeak trenbidean barrena loreak astintzen ditu bortizki.

Eta hori gutxi balitz, udazkenaren artzainek galdera urdinak

botatzen dizkigute, guk guztia jakingo bagenu bezala.

Guk ordea soilik dakigu idiak nekez ibiltzen direla maldan gora

eta gauaren parentesiak kentzen duela tristeziaren herdoila.