Iheslariaren ekipaia

 

 

Balizko paradisutik egotziak, benetako

                                         infernutik itzuriak,

aldean daramagu erregunea. Nagusiek gu bizirik

                                            ala hilda

harrapatzeko aginduak zabaltzen dituzten artean,

                   lagunek aterpea ematen digute.

Sorterriko albisteak igurikatzen ditugu,

                     irratiak ez du berririk eman;

iada aspaldian, udan, aittitte hil zen,

               ez jakin amama biziko den oraindik.

Hainbeste aduanatako goardiek errekistaturiko

                                 maleta ohepean utzita

leiho parean eseri eta soegiten dugu kanpora:

                                     elurraren jauzkera.

Beste gramatika bat ikasi dugu, halaere hatzamarraz

             seinalatzen gaituzte: «Hori arrotza da».

Ez gara egundo itzuliko apika, itzuliko ginela

                              zirudien lekura,

itzuli nahi genukeen lekura, gure sorlekua

                     ez ezik, geu ere aldatuko garelako.

Ez zaigu ba ezpain mututako mintzaira hau

             elur birrin hori bezala jauziala urtzen...

Leihotik behatzen dugu kanpoa, elurbustia

                                     estartak estaltzen.

Etxeak, ihes egin behar balitz, baditu ate bat

                                                eta hiru leiho

 

w1989

 

  

  

© Joseba Sarrionandia

 


www.susa-literatura.eus