Ez sinkronia

GORKA SETIEN

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1985 Gorka Setien

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1985

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

NIK ESAN NAHI DUT ETA EZ DIZUT ESATEN

BADAGOELA EZ DAGOELA MAITATZERIK

BADENIK EDO EZ DENIK

ASUNTO GARRATZIK

FRANGO.

zure irri zuri gorriak hazia erein zuen

eta fite sortu zen denbora;

denbora kontagarria

penaren katilu zuria

haizeak begirunez orraztutako garia

izarretik izarrera doan ikusezin haria.

    egun adartsuen basoan

    mina eta jolasa

    bertso haizto

    memoria

    begi itzal

    eskeintza sutsu

    eta duda sorta horia

    egun haizetsuen zelaiean.

    irri zuri gorri zureak.

        bertsoa galerazten duen

        pertsonen arteko amildegia

        ezin porlanez berdindu.

        orainaldiaren hotzikarak jaurtitzen ditut

        maitearen lepo miresgarrian

        berunezko ezusteekin zapaltzen ditut

        bakardade bilakatu ditezken goseak.

        leher mina maite

        eder eder heze lizun gazi

        bihotza inoiz ez loti

          bizitzari lotua daramagun dizdira

        karraxi izugarria ixurigarria

          eskuetan estututako haize gozoa

eder  maite l e h e r bihotza eta to ni.

lo belar lotarako

lo luze lehunerako.

lo belarrik ez loak laztan nazan.

ez nau loak bizirik ezagutuko,

bihar, bihar triste geroa

ala alai bakardadez bustitako loa.

bakardadea euri balitz akaso

zure ile lepo kokotz azal

bustiko lituzke.

azken maitalearen keinua lehertuz

    ahoa zabal

    mihi lehor egarriz ase

            nik

  tonto zoro ero honek

malkoak aina epeldutako tantoak

miazkatuko nituzke

zure eskuek nire azken taupada xehetu arte,

        xamur

                  emeki

                            mantso

                                      biona...          gizakumearena

                arrazoiketaren eztanda gogorrak

                  kristala hautsi du

                    haizea sartzen da lehiotik

              sexoaren lurrina oso bero dago

              zeru zuria izan zaizkigu izarrak

                      eta borrokatzen da han eta hemen

                      poztasuna.ere akaso sari bihar.

                                  gaur ere

                              zeruan izan gara

                    nahiz eta gero kristalak hautsi

                            amaren sabela bortxatu

                            negarra bakardadean egin

                  eta hilko zinatekela sentitu

      errekan harrien musika tantoak orbela gaur berriz begi hoiek

leherketa hilketa eztia odol aho hortz atseden mesede praktiko eztia

berriz gaur mendez mende bakarrik iraun irauli irakin bortitz latz

garratz makila egurra santu gehiegi loreak baina bere lekuan izar

izar kiñu kiñu izar izan egan harria burni egun su ur hezur muin

laban lepo arnas erabaki kemen arnas lo lo llo llo amets non zer

ezpainetan zure goxotasuna.

  tantoak erortzen dira,

    lurreko zulotxoak

argizari urtuz beterik daude,

          odola azkarrago doa

                                          eta bero.

BETEA DARDARTIA HUTSA

            gogo beroz

            maite ditut bihotza azkazala ardo goxoa

            eta hortik gora ilargirako bidea ahal balitz

          maitearen gerria eta hortzak eta ipurdia eta lepoa

          eta keinua eta begi ninia eta honen ingurua eta zu

        eta nere ama (sikiatren plazerrerako) eta nere aita

(despistean nabilelako) eta hogeitamazazpitik larogei

  gradutara iristen diren amodio sutsuak...

                                                                hilobiraino.

    edozein formen epeltasunean

      pentsatzen baitut oraindik,

galkor gerta ez liteken hazizahar hortan

eta farrerik egin dezakedanaz oraindik

    gaurko eta atzoko maitagarriena

          bizi egin nahi dut.

  atea ireki nuen behin

      desiratzen nuena sar

          zedin behingoz

              eta une hartan bertan

                  heriotza urdindu egin zen.

euriak busti ninduan

          eta buruz

                besoz

                      ahoz

                        sexuz hitzegiteko gogoa

                                    etorri zitzaidan.

        laranjaren borobiltasun erotikoa

                    izan nuen esku anean,

                          eta euriak

                      euri fin bizigarriak

            nire burua bustitzen jarraitzen zuen.

      bainan nik ez dut oraindik heriotzarik ezagutzen.

urak bare itsasoa leun

ontzia emeki kulunkatzen da

apar arrasto zuria ez da zauri

eta uraren zimurretan ispiluek

eguzki gazia iresten dute

uhinek amorea gainditzean

minutu zahar guztien beldur kiratsa

kanporatuz

malkoak itsaso bilakatzen dituzte

gizon berriaren esamesak

oihartzunaren altzoan tarte eta kabi,

karizia xamur batek

gizon zahar berriaren ipuina kontatzen digu

eta odola bare

zuzpertzear dagoen

itsaso maitakorraren abisu

  itsasoa bare dagoenean ere

  epel udan, hotzikaragarri udaberriaren atarian,

    bakardadea ur zabalaren erritmoari lotzen zaio

eta gizonen begietatik zintzilikatzen da

            gortina astunen moduan.

  edozein maiteren masail laztan xamur goriak

  ezpainez edo eskuz ferekatzean

kezkaren itsasoa lurrintzen hasten da;

          denbora gatzaren kristalak bezala

                    dir dir eta zuri

                    elur eta lehorketa.

belarrietako tintilak eztiki laztantzen zizkidaten

            zizkiguten haurtzaroan

                    eta

              zizkigutenean

    ez genuen plazerra sentitzen

baina bai bizi gustora plazerra

            denboralditxo eterno huraxe.

  llo llo esaten zion poetak hilzorian zegoen umeari;

        maitasunezko ekintza izandakoa

      heriotz koloreztatu bait zen.

zer zekien lizardik heriotzaz

zer dakit ba nik heriotz beltz horretaz.

pausoak azeretan eta egutegi kosmikoetan

          urratsak heroismoaren aurretik

                gizakume bat kalean

                misterioa haren begien aterpean

                  eta hainbeste gera...

                    zenbat ate

                      zenbat

un amor declarado

  entre la respiración y el deseo

    arnasaren eta desioaren arteko

      amodio nabarmena

      itsasoan

              gure itsasoan

                  eta itsasoak

                  azala zimur.

lo maitea lo

  bizi barnea eta itxoin zan.

dar dar egiten dun

    ala kolpe bat haizeratzen;

    aspaldi suntsitutako irrifarraren zorra agian,

            gauean kandela xut argilaria

              eta maitalea alboan bero ase

                  obsesioaren zaztada ahantziz une batez.

          esnatu zain gaua

                  lo maitea.

ai penak eta minak!

        udaberriko eta

              udazkeneko

                bertso lau leun

                  gerorako idatziak

              harek jaso ditzan

          uler zezan

        zergatik den trixtea

    bizitzea ere batzutan.

eta amodioan garaile eta galtzailerik balego

  akaso loreen kolorea amets uste behar...

  haizearen arnasa

  kirats fantasma batek itota balu...

    maitatzen dugu eta baita heriotza tentatu,

      ezbeharraren mina begietan urtutzen da;

    gizakume maitatuaren mina musukatuko nuke.

      edozein egunetan

        begirada gozoaren atzetik

        aspaldiko kateak

        amets gaizto batean ikusi ditudala esanez

          esnatuko banintz?

      gizon bat naiz, jatorriz egazti, jendearen modura.

          hil ez nadin, hil, nahi dut bizi

            eta maitasun asea maita dezaket...

        esfera jira biraka dabil

      ohea goxo eta geldirik

                  izarren azpitik.

        zorionaren piramidetan

        azkazalaren arramazketan

zauritxo    luxe    fin    gorri    lehor    miazkagarria.

        maitasunari heldu nintzaion

          horma zuriari kontra

                    eta so

          zorionaren piramidetan.

    klak eta klak eskribitzeko makinaren pauso

                          berriketa,

  maite dudalako maite dudala marraztuz,

        dudaren hautsontzian

    mila zigarrotako arnas kutsatuak

    haren eta honen laztan urduriaren eske.

      azkazalaren arramazketan

    ezintasunaren aztarna folklore gisa

  aurreskua baino zaharrago milaka urtetan;

              (eta ikurrina baino zer esanik ez)

  hemen, ikurrin maindirearen ohe honetan

  mesa notxiaren gainetik gainezka alboan,

        mantak blai blai egin arte,

botilak milaka botil ustutzerako beteak.

                    kortxoaren epats

                  txaparen doministiku

Inpresio

Bakardadea gauza bat da

bestea inkomunikazioa

  bi gauza desberdin

      huts eta inguru.

haizeak zuloa

txistu hotsa gerta dadin

behar duen bezala

zirkuloak inguruko arnasa gogoko

eta erdian

kolore guztietako kolore bakarra

    edo ezerrez                    beltz.

begiak irekitzen ditut poliki,

gaua dela jakiteak ez du garrantzirik.

  aroak dira, denbora narrasti

    azala latz eta hotz odola.

    urruti aurkitu nahi nintzake.

    han urrun, harri haietara naraman hariaren puntan;

    harria eromen penotsuaren kontra, harria oinarri.

    gero kanta dezatela poetek zurezko bertsoa

      mama gozoa eztarrirako erabili ondoren;

                  — lur epelaren baimenarekin —

      eginean ekitean eskeini diezagutela pitxar borobildua

        denon egarri astunaren asegarri.

askotan esan zidaten

  txikitandik akaso

denborak zuela

  mingarria sendatzen

                eta orain sentitzen dut

                      egia dela hori

                        atzo gerta ezina

                      urtutzera doala gaur.

          goxotasunak gorrotoak

      amodio heriotz maitasun hilak

            kolpe haizeratuek

            aztarren bat utzi dute...

                                        askotan esan zidaten

                                        txikitan ere ezetz...

Hemen

mila aldiz gogoratzen naiz

eta hamar mila aldiz entzun

  miloika segunduak ez direla debalde pasatzen

            baina erraza da kristaletako tantoekin

                  denbora luzez liluratzea.

        galtzen den guztia eta ikasitakoa izango ote

                        zauri bat irrifarrean

                        harrikada sentimendura,

                            atzoko aztarnen hondartzan.

                                gelditzen den luma arin hura...

      gogoratzen naiz, gordeak dauzkat miloika segunduak

                                  HEMEN

BLAI BLAI

ur tantoak

hainbeste urtetan aski luze hazitako

ileetako kraka irristatuz

pena darie.

euria ari zuela eta...

BLAI BLAI

karakolen mulo musua,

eskuetatik lepora dauden zentimetrotan

suizidioa ahantzemanez.

odei kargatuetako tinta tantoekin...

BLAI BLAI

lepotik heldu nuen

nire egia mozkorra itotzearren;

gero bare bare itsasoko erditze mina;

uhinen kontra jauzi ziren zakil tenteak eta BLAI BLAI

garai zaharreko tanta berriak

lurraren kontra lehertu dira

          konturatuz

ez direla alferrik pasa

debalde igaro diren milaka minutuak;

eta negar egin du

          (lo)

arnasa hartzea ez baita zorakeria;

eta begiak jelatu egin zaizkio

          (amets)

ingurua irestea hain baitu beharrezko.

garain zaharreko tanto urratuak

ustearekin usteltzen hasi dira,

nahi izandako gauza guztien

maitasunezko lilura goxo bortitz horrekin.

Ez hortan bukatu

ez desegin

gitarra jotzeko balio duten behatzak

    hortzekin ezin baita;

ez apurtu

lepoaren gustorako erabili daitezken

    hortz zorrotz horiek;

ez hautsi

    plazerrez okertu eta luzatzen den lepoa.

ez begirik atera

    eguzkia hor dago,

ez lehorrarazi

    mundu heze gozagarria,

ez ezbeharrera behartu

    inor inoiz,

eta ito

    azken pisuko lehiotik zintzilikatzen den

    ilusio apur gizarajoa

ASFALTOKO LURRIN

  gizona ez da ezer ez du ezer

          loa baizik

          lo urrunaren amets lotia

  gizarajoen botila huts

  esku zartatsuen eskaintza

              gizonak

              gizon

              giza on.

  gizakumeak ankari lepoa jartzen dio azpian

            harriak jasotzen ditu ahoarekin

                      hortzak hausten

  baina aspalditxotik galtzear duen irrifarra

                      agertzen du

        ez zezaten gehiago zigortu

        antzekoez erdi dadin.

  gizonari, heriotzaren mugetaraino maitatzen

        ahaztu zitzaion aspaldi,

  gizonari hegoak atera baino lehen

        zerraldoa diote erosi

                            zioten saldu;

gizon  hilzon  bizon

                              zon  ton  mon...

  bandera zatar odol loi ixurte

agindu hortz hozkada heriotzerako

  eri gizona ezer balio gabe

  merke truke urre paper hogei urte.

  bizitzeko eskubidea ere eskatzen dute askok

  kopeta larru animali irrifar zimur

  larru jotze hats lurrin kate bukaezin

  zalantza berde zemento zerrautz ala ke

  ke beltz metal orduak eta orduak itorik edo gris

  bai ez bai ez bai ez edo bai bai bai bai...

  ( ene hizkuntz urbanoan helar lili hosto egur

    uztarri txekor mahasti kupel larre harresi

    adar sagar zabal ezarrita)

    sentipen madarikatu aunitz

    dardar bibrazio edatzailea ametsetatik desioetara

  bizitza borobil bat bilakatzeko falta zaigun marra infinitoa

minutuz minutu arnas estuetan ahantz ematen dugu

      rutinaren literatura zapaltzailean.

  tekno sentimendu xehetu kirastua

  zorionaren preziotan saltzen dute,

  gorrotoa hilotzen ixiltasun lizuna edo beldurra

ziurtasun nekagarri agertzen zaigu asfaltoan...

asekaitz dirauten bihotzengatik

beruna ixurtzen duten zakilengatik.

                  ai haur kabi

                  dizdira begi

                  zein goxoa

                  zuen eskea

                  zein kaxkar

                  gu ia beti.

(hortxe dago hor,

  zer dago ordea?

  —nor baten zer

  irrikatua—

  hiru metrotara

  gurutzatzen den

  instant bat,

  begiak haizera

  eta zuzen.

  zeren posibilitatea?)

                      kale pobre hauetan

                          grisak zatika zatika

                      hautsa koloreztatuz

                      muga guztiak estaltzen ditu,

                      mihineko ileek ez dute jadanik

                      nire zakila xukatzen,

                            loak loa busti

                    eta harek lepoa okertzen du

                                                okertzen

                                                okertzen

                                                okertzen

                            oiloa akabatu arte

                            luna gorritu artio.

                      kale pobre hauetan

                    harek ni nik zu zuk beste guztiak ahaztuak

                    erremediorik gabe.

  optimista izateko garaia ornen da gaurkoa,

udaberria hor datorrela berriz eta...

  optimismoa, potroetaraino iristen den poltsiko batean

  zintzilik daukat,

  hortxe gelditzen zait

  gauero urduri,

  afaltzera ateratzeko lotsa balu bezala.

  hortxe gelditzen zait.

  optimismoa ez da pesimismoaren ahaide

    baina ezagutzen dute elkar aski;

triste koloreko taberna batean biltzen dira batzutan,

bestetan, beste edozein lekutan.

  zer esango dizut pesimismoaz

optimismoaz dakizuna baino.

hain da erraz eta zail

bizitzaren eromena maitatzea...

eta ez dut hotzik pasa nahi

hain da erraz.

zer esango didazu optimismoaz

pesimismoaz dakidana baino.

orain,

        bakarrik nagoela berriz

            ur beroko poltsak

        eta amaren berbena sendagarriak

            oroimen eta kontsolamendu dira.

          denborak ez ditu

              sapore eta usain bereziak ezabatu,

            kuttuntasuna tentagarri ere orain.

orain ere

  hala ere

                hemen gertatzen zaiguna triste;

                triste borroka heriotzetik pasatzea;

haurrek hemen gerra edaten dute

ez maitasun ur gazi epela.

gure basoetako basauntz paranoikoak

azkengabeko ihesian dabiltza.

  biziko nintzateke

                                                      borobila gertatu da

      onartuko nuke

                                                  dimensioz aldatu du

marx eta freire unibertsoan...

                                                      ...grinak telebistara

                                                            bidaliko ditut.

kosmogonia

        agonia

    kalegorria...

                                        ...ez naiz ezer baino gehiago

                                                  i...zango

                          tita niozko zzuhaitzen adarpean finkatua.

                    irekiko nituzke ateak eta zuloak

                              biziko nintzateke orduan.

                                                zure ondoan.

LETXE GUZTIAK IRAKITEN JARTZEN DIRENEAN

(isaak lagun zarrari entzundako esaera)

  guztiz ajolakabekeriaren garaia

    izan daiteke gaurkoa

      baina sekula ez

          ez enerjiarik bagenu behintzat

    hainbeste kostata gero

        eten ditugun kateak

      berriro lotzen hasteko denbora.

              ez mesedez.

      ahaztutzerik ba al dago

    mila ikasgaien mila zartako isilak

    zartako disimulatuak

      ezer gertatuko ez balitz bezala?

    izarretan idatzia zegoela

    lepoa zein posturatan eraman

    ez al genuen ikasi ba?

  eta mingaina zenbateraino atera

    istilu beharrik egon gabe?

      kexuen horma hortaz?

  baztertu eta berritu

    berritu baztertu              berezi

    bakoitza berean baretu

    eta segi, segi eta segi panfleto lore izerdi

eromen musu aholku samin samur

            begi dizdiraren bila.

herri honi    pasio alaieko obra txiki batzu antzeztea falta zaio;

    hemen

    zoriak eta suerteak nolako aurpegia duen jakin gabe

    zeruak beste motako gris urdina du ageri;

    asko gabiltza dirudienez harkaitz berberaren bila

    eta basamortua harriz beterik ezagutu dugu betidanik.

herri hontan

    heriotzak egunero bizitzetik goizero jaiotzera jotzen du

komunikazioaren hotsak anean ahoa ireki du azken larritasunean.

                                          gure aitaren etxea defendituko dugu...

                                              baina noren kontra?

    zenbait momentutan badirudi

      burua nekatzeko garaiak

        bukatu direla;

    irauteko ogia eta ardoa eta kitto.

      poesia papera gastatzea denez,

      konsumismora jotzen dugula igarri

eta seakabo ozena oihukatu izan bagenu bezala

      boligrafoak sutara jaurtikitzen ditugu.

      bakarrik gaude berriz

        arratoiek ere abandonatu gaituzte

        ez bait dizkiegu malkoak janari ere utzi

        alimenta zitezen.

        malkoak e aztango soro basoetan utzi nituen

          eta paperean tintaz esplikatzeko

          ez nintzen gauza izan

          boligrafoak nekearen txingar gorietara

              boteak izan bait ziren.

          baztango paisajean

        neskatoen titiak mendi

        artesiagatik bista zabalean

        eta lurra gorri

        milaka urte lehenago

        herritarren odol ixurteaz abisatuz.

            pasaian lau gorritasun gazte

            miarritzen bestea...

          metrailetak bizitzarako

          uso zuriak heriotzerako

          amorrua itzali

            ezintasuna ito

            memoria zapaldu.

        baztango nekea odolak idatzi du.

herriak herria bera erasotzen dabilen

  herria da

teste batek esango luke

pobrea pobrearen kontra

langilea bere buruarekiko zakur...

      eta beti izan ohi da

      jende xehea

      xehetua bere baitan

        eta iheslari

  itzala egunero pertxeroan utziko lukeen izaki hoietakoa.

ez dugu kazkezurra muinen muga

  materia grisa bera baizik

sustantzia zuri eta odolarekin batera

              laberinto galkor.

poesia ala jaki politikoa

      zer da bietatik?

itzaleko hitzetan

zoko hotzean lur jotzen duten esanahiek

ixil ixilik begiratu dute goibel zerua.

hitz arrunt hoietan

harridurak harresi egiten badira

emeki tinta beltzez erreko da historia

eten dadin haria

ate lehioetan txirrikituak ireki behar

kaleko doinuak egin dezala ulergarri mintzaera

Goya-ren kuadro batean

ilunaren lau izkinetan

berde hori urdin argi izpi berriak.

OINEN AZTARNA LOKATZETAN

urteak dira haizean markatzen

bakardadean

ortzadarrari koloreak itzaldu zaizkio

  gastatzen bakardadean

  gizakumearen begietan dizdira

  zeinen bizkor

  argiñoak dira dantzan

  zeinen bizikor

miseria merke maiz nonahi

asfaltoan,

ahoak kalez kale

hilak, hotz akaso ala karraxi mutuan

oinaze zorrotza botiletatik merke maiz nonahi

  eta esango nioke

                    bere urdaileruntza akaso legokeen zulotik

                    sartuko nintzatekeela esango nioke

                    bazkatuko nintzatekeela haren zuku eta barne muinetatik

                    gustora;

                    asea nuke orduan asekaitza

                    patxara onean

                    nire zuloa berdindua gustora hemen.

urteak osatzeko gauza izandako segundu haiek

    pasatako denbora

  haragi bizian jarri dut

      eta kemen

          urrats lainotu

              zipriztin...

              malkotsu haizea azalaren gain

                zait igurtzi.

      irrifarraren aldatzeko mekanismo sekretua

      igarri diot

      oraindik zaildua izan ez den gorputzari;

        ez naiz sikiera

        negarra antzezten jardun

          eta trixtura

          kimu itsatsi

            doministiku

              odoltsu egutegia begitartean

              zait ageri.

      zein sinplea amodioa paper batean

                  klabeliñak opari

      «la noche de que te hablé»

        hainbat eta hainbat aldiz.

emakume batek zerua dudan jartzen zuen bitartean

  besteak egunero ikusten zuela zioen.

      zerua gauez kalera

    kapa beltzez ateratzen denean

izarrak ikusten zaizkio bizkarrean

edo barruko aterpe prometituaren leihoak izanen.

    zeru izar kuriosidade eta promesen oroitzapenei

                  lotuta geldituta gero,

    denbora ametsaren errapetik geroa xukatzen ari dela

            leiho urrun haietaraino igotzen gara;

              orduantxe

              ezinezko ametsen antzera

                plazerra bukatzen zaigu

              ebasioa moztu

                    erre gustoa dastatu

              ebasioa moztu

                    erre gustoa dastatu.

obsesioa platerean berriz ere;

  eta ez noakizue zerura zihur joango zirela

esan zigutenen zerrenda segidan ezartzera, alferrik baita.

  infernuko alearen bafleetatik «la polla record»

  zer ari zara bilatzen

    zer bilatzen

  egi librea akaso

    edo gerri perfektoaren insinuazioa?

gaitezen biluts

      aidean larrua

      pikutara dena.

erlojuak ez du txistu egiten

  gasolinak ez du azukrerik

  bizi bizian sendatzen gara

          bilatuz gero

                    gelditu gabe

                        aurkitzearen atzetik...

          eta ez da egirik perfektoan

                ez bilutsik zeruan.

              hartua zegok kuidadoa lehendik.

poema bat idatzi behar nuela...

    eta hara

etxeko terrazan

        euria.

  zurrumurru elektronikoa ote?

  gaur ez da

          historia ikaragarriak kontatzeko gaua,

    ume bioelektroniko palkolore

  hogeitalau kanaldun stereoaz erdi izatekoa akaso,

              ez dakit nola esan.

    eta hor kanpoan etxeko terrazan euria debalde.

        gaur gauean amoreak bere zirkunstantzia balio du

        osea ez dago maiteñorik maindire anean.

        gaur ez dago

        moztuak izan daitezke lepo odoltsuetaz mintzatzerik,

          eske ez baitu inportik gainera

                zertarako trajediak

                xenxible jarri eta kanpoan

              euria bertsotan ari bada?

              gaur esate baterako

            ipurdi gerri okertze perfektoko neskak

            marketing erotiko eta gin-tonic mesedez.

        maitearen alua lehor

        drogaren aurkako manifestazioa eta

            hospitalak bete bete,

      desamodioaren dizdira eza begietan

      marra ustel zeharkakoa aurpegietan...

            eta duda izan arren,

            bizitzari beste urrats baten aukera

            eman edo ez eman pentsatzen arituta ere

            betiko posturan egingo dugu lo.

          gaur

                hezetasun ilunzaleko une geldietan ahoz gora

                  ikaratu gabe

                    patxara onean poesiak

                        poesiak poesiak negarrez...

                      poesia malkozale merkeak

                        nor izutu dezake ba?

OIHARTZUNAK MAILUAREKIN JOTZEN DU

ez dut politikoek negoziatutako

  hizkuntzarik desira,

      grafiko farmakorik,

ihintzaren ametsetan murgiltzen bainaiz sarri.

    historia eta espazioa bokadilo batean iresteak

      arnasa estutzen dit

    maitasuna dastatzean

    ez dezaket manifestapena esan

            exzitazio baizik.

pizkunde ala agonia unibersidade edo hilerri

        kamamilarik ez dago baratzetan;

      beti bixitatzen gaituen lainoaren

        orrialde zensuratuetan

    hamaika hots huts larri.

      exorzitzaileak beren akelarretan pozik daude

      amona sukaldean umekeriak kontari

      hilobak, artoaren truke,

          oilasko lerdoa dirudi.

    gure zuloetan oihartzun eta zarata eza

      zaldien kaskoak asfaltoa jorratzen ari

      bulego basco zakur sirenalari;

umeen malko eta sortzear dauden loreekin

            banderak esnatu dira,

      pergamino modernoetan

        beldurra uniformea funzionario klasifikatzaile

          astoak eliz ataritan txistulari iraultzaile

bedeinkazio sagardoa dotriña eta prenahiduzuna

edo aurreloquesea.

erroibar edo etxelarko hitzen musika ixuri

zengau batean emakume batzuren aho xamur

bero konspiratzaileetatik eta orduan...

                                    denbora ez

                                  gizona mutu

                            bulegoetako leihatilak hertsirik.

    bertsoetan igarri nuen

        zure goxotasuna

  mendiko haize laztanen

        masaileko gorrixta.

  bertsoetan sumatu nuen

          hizkuntza

          eta mila aldiz kantatutako

                amodio eskea

                zure bertsoetan

                    euskara gizarajoa.

        hitzen giroak denbora jazki

                  sagarrak ximel

                kantaria triste

        amorruaren poemak ahoa hertsi.

    iruñako kaleetan tolosan ala gernikan

gure ustekabea tabernetan astintzen da

      negua izotz urtua uda

        eta gu atzetik

          historiaz biluts.

heriotza daramagu behatzetan

  pianoa ez dago erraztunez jotzerik

poematxoak hustu egiten zaizkit

ez dut zer esan

zer egin non hasi nor ito nora joan

eta metaforak erre egiten dira.

    zipli zapla jo du

    amodioaren egileak

    penaren masailean

    los muertos no aman

  eta gu hain bizirik

zaplaztekoka kale izkinetan

  arro urduri larru gorri ezer edo zerbait

  ez ala bai gris izpiritua materiaren zuloan

  bakarti kantari malkotsu

  algara bizian gorri baina ez kolorez

  larritasunez baizik hemen asfalto soroan.

                                                      OTEIZARI