Landura

JOSE LUIS OTAMENDI

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.eus/ebook

© 2022 Jose Luis Otamendi

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 2022ko iraila

Edizio hau: 2022ko iraila

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.eus

                Webgunea: http://susa-literatura.eus

Gorka Arreseri

EURIAZ

euria izateko ikasi:

arnasa

lurrun

landura izan aurrena

eta ohartu ez,

tanta baten baitan hazi eta

tanta-herri bateko tanta bilakatu gero,

hoztu ahala

onenean izar izatera etorri

edo mulko dardaratien tribuko

hodei zurixketan,

aire isilaren beso artean

astiro piririka erori,

haur baten ilajean trabatu eta

azkenean harridura espazio bat busti

euria egiten bizi

euria egiten bizi

NON JAIO

non jaio

zenbatean behin

zertara eta nora

non bizi erabakitzen dugu

erabaki dezakete

borroka berriek

edo gudu zaharminduek

desioak erabaki dezake

lanak larderiak

galdetzen diogu geure buruari

porrotaren lirika beharrezkoa den

goizero jaio ohi gara poxi bat

asperdura zurrun konplizeaz

non bizi norekin

erabaki daiteke hein batean

jendeak baina noizbait

jendearen alde urririk egin duelako

eratzen dira herriak

aldiro jakiteko non jaio

beti behar izan dugu

beste batzuk izan

POZAREN GELAXKA

leihotik sartu eta eskuak

marraztu ditu horman,

argia margolari paleolitikoa da;

abao-gelaxka hauek

eguzkiak berotu ditu,

udaberriak atarian

eratua dauka

atseginen lilitegia

ez dago aukerarik

geure buruarengandik

urrutira joateko ihesi,

aro berriaren egutegia

asmatzeko dago,

hala ere mendebaleko

gailentasun morala tarteko

2020ko martxo hau

etxe barruko

festa handi bat ez al da

zure gorputz atalak

gizateriaren ondare

izendatutakoan

geografia eta historia

eskolak hartuko ditut,

aise antzemango dira

negatibo faltsuak

zorion probetan

mundu zahar baten

amiltzearen lekuko naiz,

irekiko ote dira berriz

zinema aretoak

hegazkin biltegietan

ikusiko al dugu elkar

aspaldiko hitz hauetatik

zenbatek balioko dute

hurrena uki nazazunean

atseginen lilitegia eratu du

udaberriak atarian,

eta gu beste gauza batzuetan

gabiltzan bitartean

sekula ezagutuko

ez dugun jendea

gure alde ari da lanean

ARRAZOIAK

inon badenik ez dakit

gure sasoi hau garbitzeko makina

ez dakit posible den

inor etxerik gabeko

historia batera kondenatzea,

badagoela diogu baina gero

ez da izaten jakirik denontzat

nahikoa badela diogu eta gero

ez daukagu denok arnasteko

behar besteko aire hori,

esklabotza zikin-estalien gainean

jasoa dago ni bizi naizen kalea

hildako umeek sehaskatzen dute

etzaten naizen ohea

mugatua da nire maitasunaren

edukiera irismena joa,

ezin ditut neurri berberean

deitoratu krimenak oro eta

goretsi amodio guztiak:

batzuk badira amodioak

lixibak nola

erretzen dizkizutenak begiak gibela,

krimen batzuek aldiz

itsutzeraino argitzen didate oraindik

gau-minetako ortzia

ez dakit inoiz jaulkiko den

nire bihotzetik ogia eta hitz doia

ez dakit inoiz lortuko dugun

justiziazko haize bat orokorra,

horrelakorik gertatzen bada ordea

ez gara onik aterako denak:

odolez zikinduta daude

izarrak teilatuak elurraren erroak

inor gutxik esaten du baina

nork ez daki

zauri eta mutilazioen txitxiaz

daudela eginak planetak,

eta geure barruan ditugu

gauzak aldatzeko

ekaia palankak piezak,

makina bat makina:

gu geu suntsipen eta

amodio masiboko makinak

ez gara ba

badagoela diogu

baina gero ez da izaten

maitasunik denontzat:

giza arrazoiengatik maite dut

bizi naizen sasoia

GAUR EGITEKOAK

astelehena dela ekarri gogora,

egunkari zaharrak atera

azaleko argazkiei begira

arreta sobera galdu gabe,

haltza hosto eta

txorten batzuk bildu oinen pean

gero leun galdekatzeko

ibilitakoaren hondarrak,

neguko itsaso hau denoi berdin

ez zaigula mintzo jabetu berriz,

kale artean ezarritako hierarkiarekin

zorabiatzeke egin aurrera

eta lorategi bat bezain gozo jagon

esperantza eta tristura

—harri hauen guztien azpian

norbait egongo da atontzen

desagertuen artxibategiak—

hau ez da polizia etxea

patatak ilarrekin

ipini behar ditut su gainean

egunero legez errepresioaren

biktimei eskainiz

pentsamenduaren fereka,

liburu saltzaile adeitsu baten pare

seinalatu nahiko nizuke

zein apaletan aurkituko dugun

zoriona eta bakea

astelehena dela ez ahaztu,

bus geltokitik etxera 300 metroko

bidea dagoela jakinik

ez metafora artean trabatu,

ez nekarazi inor alferrik,

lur honetan bizi den

7.000 milioi jendek

gaurkoa eragozpen erantsirik gabe

igaro ahal dezan tokia utzi eta

isilik egon tarteka

AZKEN LAN EGUNA

haize hau hegokoa edo iparra den

igarri ezinean nabil,

haizeak jendea darama abailan

gauaren argia

goizaren itzalak

honaino heldu naiz:

ez dut inoiz garbi jakin non nengoen

bai noren ondoan ordea

samurra izan da porrot hau,

beharrezko jotako borrokak

euren lokatz eta sasiz

maiteminduta nago

eta jakin nahi dut zeren,

horretan izan da hemengo askoren ekina

oraindik ez dakigun zerbaiten alde

ematea ia dena

azken bider miatu dizkiot egunari ertzak:

gauza ederren akordua

amaraun hariak

ezin antzeman diot

non jartzen nauen

eman ez dudan guztiak

bertan egon ez naizen

bihotz haien guztien taupaden durundiak

maiteminduta nago:

haizeak abailan darama jendea

gauaren argia

goizaren itzalak

baliteke gurea ere

aski ikertu gabe ahaztuko den

kasu bat izatea

LASTO EURIA

bizigarritasun arazoak sukaldean:

urratsak emateko eragozgarri dira

metafora hondarrak arasetan

adjektiboak zutika

garbigailuko arropa artean

distraitzen naiz

zorionaren arkeometria frogen bila

etxekoen kaltetan

mikrouhinak eskaintzen didan

minutu bakoitzari

galdatzen dizkiot beste bost

eta paratzen ditut berrogeialdian

ukitu ditudan ogi kozkorrak

lisaburdina emozioak

zenbatetan bota ote diet

erasiaka albistegiei

ez dira pasako

herriak ez du barkatuko

ondoren baina sakelakoan

dar-dar bat da nahikoa

lurruntzeko nire oldarra

gero eta hobeto ulertzen dut

ohetik jalgitzean

zergatik besarkatzen duzun

han uzten dudan itzala

—irriz, ahoan diamanteak oretzen

genituenean bezala—

egun makinen hilezkortasunak

xarmaturik nauka poxi bat

SAGARRA JAN BITARTEAN

zer musika joko ote du haizeak

ozeano erdian landatu

zuhaitzen hostoekin,

batzuetan egiten dut

hari adi jartzeko ahalegina

eta entzutea iruditzen zait

inoren haurtzaroko aireak

egun egin berri berdintsu bat

eskaini dit okindegiko andreak

eta aparteko pozik gabe

baina nik egin diot hartu,

joko etxeen iragarki

eta kriptomoneten

mezuen kitzikapean

bere bidean badoa goiza

beldurrez nago

jakin gose urduri batez:

agian hauxe izango da

abagune aproposa

edozein irabazi asmoren aurka

munduan diren

paradisuetako hesien gainetik

antolatzeko ihes masiboa

nork daki zer etorriko den,

hala ere eder iritzita

dirua inporta ez zitzaigun

arratsalde haietan

gauza txikiengatik

nola sufritzen genuen

ez nuke egundo ahaztu nahi

landuraren beste aldean

elkar besarkaturik

asmatzera egiten genuen

etorkizun haren puskak

ez dakit ez garen hasi

bigarren aldiz

bizitzen orain

UXARKA

begi mintzen ostean

hitzen azpilduretan

hodeien kristal artean uxarka nabil

hortzordeak edontzian

ito dituztenen estatistikak

asaldagarri gerta daitezke

zeure onkeriazko talaiatik

jendearen loari ostu badiozu

amesgaiztoen aukera

usu ernatzen da

eulien pausaldien karietara

oldozpenen bat:

zeri diozun benetan herra

euliei oro har edo eulien ekanduei

ala euli jakin batzuen sabel-dantza da

gabezien andel

gaitzen adimenduak

inor asko ekintzara ez eramanda ere

pertsonek ausarki hil behar dute

sistemak iraun dezan

sasoiko eta beti-gazte

nork egin nahi luke tesi bat

bortxaz hildakoen eskuko marren

irakurketa kritikoaz

eskatzeko gero

kirol olinpikoen zerrendan

sar dezaten kiromantzia

gauza txikien muinean uxarrean nabil

osasun hesia ezarri nahirik

ergeltasun hedakorra

ez dezadan haboro zabal:

bihotz bakartuak dira

pertsonak egiten dituena herri

ALIEN

beste norbaiten arropak jantzita nabil

beste norbaiten gosariak egin dit diosala

sukaldeko mahai gainetik,

goizeko hotza ardura orratzez josia

jendearen aurpegian, eta busak ia hutsik

azalduko ez diren gonbidatuentzat kadirak gertu

nahi gabe bezala etorri zait gaudenen eta

ez daudenen arteko balizko enkontruen gero bat,

etorkizunean nago egin dut

ez zait begitandu orain iragan-berriaz oso bestelakoa,

beti gertatzen zait, hasten naiz pogo-dantzan

eta behatzak zapaltzen dizkit denbora futuroak

herio ikusi dut ondoren, eta asalda zedin betarik

eman gabe ni ez serioegi hartzeko eskatu diot

iraganetik natorren begitazio bat naizela,

agian ez gara izango postari traketsak baino

hildakoek noizbait igorri

maitasun mezuak garraio

hainbeste jenderen hitzekin mintzo naizela

hainbesteren orduak egunak gauak bizi izanda

tartean-tartean beste norbaiten soinean

sartuta nabilen bidaztia ez ote naizen sortzen zait

gauza ederra da

pertsona bakoitza behin bakarrik bizi eta

hain muturreko hilezkor izateko aukera

KEXURAKO ZIOAK

galtzerdi saretzen hasiei so nagokie

enara joan berrien nostalgiaz,

haien negua zulo bat da ni baitan,

haragi usaineko hosto zaintsuak

hor doaz ilunean behera

hainbat haurtzaro iraungi galdu zait

beso zabalduen perimetroan:

animalia otzanak kausitzen ditut

eldarnio etilikoetan,

badakizue, denborarekin

manera burgesak itsasten dira

ondo-bizien ariman

ñabardura hotzekin jotzen dute

arratsez autoen gurpilek

doinu ilaun bat euri gainean,

aterkiaren oihalak

izterrondoa busti dit, aldaka;

gauaren begi itsuetan egokitu naiz

etxeko giltzak eskuan

zohardiaren oroimena dut aliatu gehien

beldurrak ferekatzen nauenean:

zergatik niri zorion ukaldi hau orain

zeren pagutan, hori izango da beharbada

denek nire alde egin zuten postura

nigandik espero zena

erraza da zeuri

hitzen farfailaz hara

zerutik bezala etorri zaizuna

sobera lohitu beharrik gabe

beste inori oparitzea

uste dut

mende biren arteko ibi estuan

immunitatez gaixo egon naizela

BERRESTE ALDERAKO ISURIA

mustu dezagun aldi berri bat nahi bada:

ez dira sobera aldatuko bizimoldeak

bide ematearren orain inaugurazio irritsei,

lehen harriaz bat gure aurrekoen ikatz eta kutunekin

gaurko berripaperei ematen bazaie lur

ez da gertatuko konpon ezin denik

ez guztizko soluziorik,

iragan zartatu batek pertsonak eta primadera

beste molde batez hartzeko baina

lagun dezakeenik nork uka

profeziak aratz irakurtzen ditut albistegietan:

jende txiroaren gosearekin janaritu izan da usu miseria,

eta humanitatearen aldiko porrotik tarteko ez balitz

ez luke hain garaitza ankerrik lortuko beti kapitalak

arte itzaltsuen abaroan urrunera begira nahi dut jarri

ahaztu gabe neure ondokoekin,

jendetasun doia eskatzen du mundu honen jirak

eta elkar ulertzeko eran izendatzea ezinbestekoak:

zoruan txindurri ilarak hegazkinik gabeko ortzia

ahoan gerezi hezur bat eta

ogia denontzat

GAUZETAN

maitagarri zaizkit sukaldeko

guraize begi-handiak,

zauritu zintzaketenean aldamenera egin

eta hankak estu-estu muturrez behera

jausi direlako zoru gainera

maite dut egongelako alfonbra,

xeraz laxatzen baititu zuntzak

zanpatzen duzunean,

hartu dituen oinez dakienaren taxuz

bizi gabeko bizitzak gomutatuz bezala

maitagarri zaizkit leihoan

barraskiloek zapuztutako oskolak,

belarri ondora ekarrita

ozeanoen dolu-arnasaz batera

zure bihotzaren zortziko hautsia

entzuten dudanean

maite dut hainbeste gauza:

ukitzen zaituen arropa

ile adatsaz ehuntzen duzun airea,

zulatu ezinik pentsamenduak

euri tanten osteak

eta ez dakit azaltzen zergatirik:

gauzek, gogoaz libre

beste aldi batzuetara

aisa garraiatzen nautelako apika

maite ditut gauzak,

odolaren pilpirarik gabe

material eta egituren arteko

harreman zailen gose

oraino aldika nahasten ditudalako

bulkada etilikoak etikaz

agian gu galdutakoan

gauzak geratuko direlako lekuko,

eta horren bekaitz eztia da

maitasun honen harien peskizan

astiro jaten nauena

maitagarri zaizkit gauzak:

zureak nireak edozeinenak,

zabaltzen dituztelako

gupidarako bezala adimendurako xendak,

esaten dakizkitelako nare

kontu gordeak

MADRIL, LUIS EDUARDO AUTE HIL DA

tekla beltzon estigmatik

gau baten gontzak akorduan

diosala egin eta laztan bat

nahi diot utzi

izar hotzak loretan

lekuko hartuta diot

eskura jarri zaizkidala

mundu printzatu honen piezak

eta behar dudala laster

nirea ez den beste bihotz bat

akitu aurrez gauzen musika

nire autarkiaren ukoan

ari naiz egiten lagapena:

gure kale jotzen nituenak

lorategiak erlauntzak

inurri-habiak

maite dudan jendearen

gorputzak izenak atariak

arau onartuen aurka

beste mundura igorri

metafora bidez baizik

ez dakit agurtzen hildakoak

aktibista deportatuek

dakartzate ostenduta gau oskarbiak:

noiztik iraungi dira bizitza paraleloak

eta maitasun tangenteak

iraultza digitalari lotu gintzaizkion

on izateari utzi zionetik jainko analogikoak:

orain mirespen otzanez

gurtzen ditut makinak

urgentziaz behar dut

nirea ez den beste bihotz bat:

maitasun paraleloak

bizitza tangentzialak

MUSUA

istilak ari dira ordu eragabeak jotzen,

bi koilarakada egunsentirekin da aski

dena bihur dadin

herri setiotik askatu berri

ez dago presatu beharrik

maitasunez hiltzekotan ordea

hobe arkeologoak sartu aurretik,

bestela edozein unetan edozein tokitan

hasiko dira abisurik gabe

desbideratzen trafikoa

goiz ederrenaren aurrerakin gisa

gerezi txortenek hodei nanoak dakartzate dindilizka

hondartzaren aho irriberaren aurrean,

hori zait arrazoi nagusi

zure ezpainen altzoan nahi izateko akanpatu

gutxienik iritsi arte medikuaren hurrengo txanda

eta kaio hanka horien karranka

iltze okerren herdoil hotsez

datorkit eztarrian gora:

gora euskadiko langileria

gora euskara batua

gora euskadi askatuta

orain egia behar dut:

azken zorion-testak zuri zer eman dizu

HONDAMENAREN ERDIAN

desio arinak bridatzeko

tenorea dela diote

drama handien aroa

hainbeste urtez bizi izan naiz

bete-beteko aserik ez dela jakinda,

lotzen saiatu behar nuke

grina apetatsuak fantasiak

on aldiko begitazioak

goizean beira ostetik begira

sumatu dut itzal bat

errezelak hego zauritu antzera

egin du doi-doia albora,

laugarren estaitik

bisaia baten soslaiak zelatatu nau

eta itsumustuan gorde da

uste dut izarrek badutela lengoaia,

mirespenaz hara ordea

bestelako ahaleginak behar dira

alfabetatzeko kode ezkutuetan,

ekinago behar nuke izan

badakit, zuhaitzen gerriak ferekatuz

trebatzen da amodiorako ukimena

hatz mamiak kutsatzearekin

eskuak azalera pozoituetatik

ezin ditudala kendu

egiten dut ametsetan,

jaioberrien, hil hurren direnen

adimendura doakit gogoa ihesi

murmur zital honen airean

hala ere norbera izaki garraio gaia,

komeni da aldi batez beste inor izatetik

zeure baitara erdi onik itzultzea

GAUA

gaua astiro sartu da leihotik,

bagenekien etortzekoa zena

gaur hala ere goizago heldu da:

mozten hasi du eguna

guda ere sartu da

berripaperetako etxe askotan,

soldaduak negarrari eman dio

kontrol batean

neskato batek familiarekin

txori kaiola zeramala ikusirik,

atzera itzularazi dituzte denak:

lau haurrak aita-amak txoriak

argitu duenean, gauzak

batak bestea ezagutzera jarri dira:

ate baten gerizak koadro biren markoak

ebaki ditu alboz zeharka

espartinek betaurreko parea agurtu dute

giltza sorta batek gau mahaia ez ezik

beste guztiak konbidatu nahi izan ditu

eguzki begian piknik batera

itzalean distira anonimoa egin du

komuneko konketa lakatuak,

ur azala kulunka txikian dabil

norbait mintzo delarik beti zulotik,

bertan izan gabe

hona nahiko luketenak dira

edo hemen izanik

hemen nahi ez duenen bat

gauak astiro irten du etxetik,

ondoren hasi gara denok

ohiko hurrenkeran sartu eta atera

eta inoren esperantzaren

pozaren eta egitasmoen lapur txikiak

bagina bezala sentitu gara

iruditu zait denborak zotin egin duela

eta berekin jende asko zeramala,

hori baina bestelako bortxa

zantzurik gabe ez litzateke

azken orduko berri izatera iritsiko

inongo albistegi seriotan;

sarri nire ahotik mintzo denean

zeru hegiak gezurra dio

gaua mozten hasia dago,

badaramatzagu aste batzuk

merkealdietan

gero lo hartu dugu

ERRENDITZEA

ordenarik gabeko sentimenduek

hormak horitu dituztela jabetu naiz,

biok hemen izatea bada aski zio

itsaso orrolari honengan itxaropena

zeharo ez galtzeko:

harritu egiten nau animaliak

neure ohiko espaziotik at

goitik behera biluzik ikusteak,

gure armairua soinik gabeko

udako soldaduz beterik dago

badira goiz batzuk

kontsumoa balbea bezain

berdinzalea dela eginez

jaikitzen naizena,

eta erasotzat hartu arren

maleten ondoko txindurri ilara

oraintxe bertan

urki hostoen firfirak nauka liluran,

nire denbora uzten dut

eguzkitan azal aldetik erre dadin

egunkariei so txerto gaindosiz

hildakoekin

espekulatzen dudan bitartean

maiz historiaren alde onean

zer dela eta erori garen

azaldu nahirik erotu izan naiz

baina gero hitz abegikorrei

edo luzatu zaidan eskuari zer esan

ez dakidala geratuko naiz,

hala ere oraindik

hamaika bidegabe zuritzeko

baliagarri gertatu ohi zait

diruaren inguruko

pentsamendu magikoa

hoteleko gelan,

bertan nahiko ez genukeen

zeremonia batean bezala

ferekatzen dugunean elkar

behinola atzera egin zuen ozeano bateko

biztanle garela akordatzen naiz

ERLOJU HILA

noizbehinka bere loalditik

iratzarri egiten da

sakelako erloju matxuratua

apaletik zotin mekanikoak

jaulkitzen ditu labur zurrean,

antza taupada etenokin

mende pasako bizialditik

udaberri gaizto honen misterioak

ebazten lagundu nahirik

aingeru eta jainkoek

paradisu fiskaletan

aterpe hartuta behar dute egun

errege ustelekin batera,

iragarkietatik eta

poema populistez landa

garesti baitago

jende baxuaren salbazioa

modularrak dira

inorrezen gogo-gorputzak:

urririk har dezake batak

bestearen tokia,

miserien belusa kenduta

aisa birziklatzen dira

eta giga gutxi okupatzen dute

memoria kolektiboan

gau askotan etzaten naiz

erloju zaharraren

apnea akorduan

eta biharamunean jaikitzen

berretsi nahirik

inori inporta al dion gure bihotzak

makina matxuratuak legez

beste egun batez ordua jotzen

segitzen duen edo ez

erlojugileek diotenez

datozen belaunaldiek

ordainduko dute krisia,

eta nik beste aro bati begira lo

ondare immaterialen

altxortegian

berrogeialdian daukat

disidentzia gaitasuna

AZKEN GABEKO UHALA

euri pean sartu naiz saltokian

plastikozko eskularru eta musuaurrekoaz

mahaietan tristura ilupa batez arrainak

animalia puska gorriak

—sarraski txipi ordenatu bat—

jende ezaguna neke sakonen

akupuntura saiotik pasa berri bezala

ezer maitatzen jarraitzeko poz doiarekin

—eroria ile zuztar ahantzien antzera—

kronika zaharretatik jaulki eta

behin-behinean iraute soilari emana

flysch tarte etzanetan metatzen dira emozioak

hamar minutu hamar egun edo

hamar mila urte batzen du harrizko hosto bakoitzak,

ordainkutxetako garaipen arku ondotik

etsipen irri zabalegiekin agurtzen dugu elkar

euri zirina besarkatzera egin dut

gurditxo erdi betea garraio

bustitasunari eskainiz bisaia paparra,

neure kautan galdezka ari naiz

zerbait hobearen katebegirako izangai ala

ergel nola bihurtu xuxen ikasteko

suertatu naizen aro honen petzero

arrainen begi larri haiek ogi xigorra birrinetan

barazkiak lerro-lerro ezpain estuko whiski botilak

utzi ditut desioen iturbururaino gibelatzen eta

etxeko isilaren oholesi ostera narran narama

erosi ez ditudanen nostalgia nabarrak

AKATSEN ARTXIBOA

tipula-paper gainean lore hautsa bezala

irudi airakorrak jabetzen dira goizaz

lekukotzarik gabe gainjartzen zaizkio

bata besteari espazioaren geruzak

nondik mintzo naiz

nori saldu diot arima orain

ezer apur ez dakidan barruan

zerk jarri nau dena neurtzera

ondasunen diruaren

orduen ilun-argiaren galgan

garrantzia galdu du arrazoi ahuldua duten

pertsonen pairamenak,

haienganako mesfidantza handitu orduko

horma aroleko geletan sartzen ditugu

edo mundu mailako

hurrengo krisia eragin bestela

uste dut eguzkiaren bizkarrean

bulego berri bila dabilela denbora,

aspaldi geolokalizatuta

behar du nire indiferentziak

antze urriko lirikaren nasa kordokan

noizbait posible izango ahal dira

federik eza eta farmakoen

adikziorik gabeko urtaroak

eta euli saldoak

hodeiertzari iradokiz marra purpurak

azken beltzean

neu bezain desatsegina den jendea ez al da

gehien maite dudana

BIGARREN LOA

hitzek durundi egiten didate

ahosabaian

lo zirenen begiak guztiak batera

zabaldu balira bezala,

gau lehenean

isiltasunak iratzarri egin du jendea

gaixo-ordurako gorde nahi ditut

garai bateko irriak eta

orain ukitu ezin ditudan

azalera kuttunak:

inork espero gabe

hormatzen dira eskuak

altzarien ondoan

iragan honen diseinuak

nonbaiten behar zuen egina:

bilbea gama konposizioa

gizon-emakume zintzoen lana da,

maite ez dituztenen alde

beharrean ari direnak

norbait dabilkit ahosabaian

esku-argia hartuta:

arren ez esan gaur ere

beste nonbait jokatzen zenik dena

garai zailetan

animalien lorratzen aieruz

elkarrengandik urrun

hartuko gaitu bigarren loak

laster haziko da sasia

hitzen artean eta

ubideak egingo dituzte autopistak

gu bizi izandako egunen gainean

esan dute badirela hamar urte

hemen borroka armatuaren

adiera lokal bat akitu zela

ZOONOSIAK

ez dut egundo ezkutatu

ez naizela errugabea:

ar egin naiz

eta erraz bizitzera ohildu

barbaria aunitzen etxaurrean

xarma eta adimenduaren distirarik ezean

gorputz hau kenduko diot maitasunari eta

botila hustuen zolan bilatuz poesiaren kitzika

katuen harea erretilu izatera ekarri

—kondena terminal bat—

nola uztartu

galdutako espezieen arrangura

euri tantei begira

egia eta gezur txikien laborategi bat

eratzen ari naizen kezkaz

ehunka gau eman dut

neguko zuhaitz adarretan

piano sokaz urkatuz

uda beteko hostoak

—egitate biluzien beldurra da—

noiz ikasiko du bihozgabe izaten krokodiloak

nola banpirizatu zirkuko arkakusoak

ezin dut xalo agertu

neu izan banintzen otsoen ehiza-maisu

neuk hezi banituen izurde suizidak

hondartzen malenkonian

eta hau guzti hau

zure maitasunagatik izan dela

sinatzen ari naizen arren

rolen partida krudel honetan

goi eta behe

ar izaten jarraitzen dut

BESTE ALDI BAT

etxeratze agindu pean

hainbeste jende dena batera

egon al da inoiz munduan

haurren algararik gabe kaleak

balkoi-leihoak mukuru

zeruek hegazkinak eskas

jendea bakarrik hil da

gertukorik gabe eman zaio lur

agurraren burkorik ez

estatua jarri da

espazio eta denbora sozialaren

jabe bakar

geroztik esperantza

galdu izanaren kalteak

ebaluatzeko lanean ari gara

agurraren burkorik gabe

gure bizkarrean tanpez zarratu da

aro baten atea

SARBIDEAK

neke egin zaio gelan sartzea gaur eguzkiari

eta tarteka makinek eskaintzen didaten

espazioan oskoldu izaten naiz:

garbigailua lisaburdina sakelakoa

eguneroko mekanika da norbere baitatik irten

eta besterenean ostera egitea:

birusaren udalehen isiotu berria

xeraz inguratu zait iraganaren bengala artean,

etxekoen portaerak eta ebazten

zailak zaizkidan bestelako ekuazioek

edozein txokotan galkatzen didate gogoa

iluna hasi da barrunbeak hartzen,

hiru pertsona ez beste munduko biztanle guztiak

gure etxeko hegalpetik kanpo dira:

zorabioa eragiten didan pentsamendua da

gobernuen diru kontuak edo

baso borealen aurkintza aurresentitzea bezala

bakun metagarri aldakor gara,

barrutik irteteko teknikak hobetu nahi ditut

hiru laguneko gizateria baten

lorpenek hertsaturik

tristuran erroiztuta ez jotzeko behea

eguzkia joan da bere amagana eta

lo aurreko unean hozbero aldaketak eragin

malenkonia eite baten landura petik

saltoki bateko izoztuen saila loratu zait

itzalitako mundu bati begira

joko hau zertan den berri ikasi nahi du bihotzak,

eta emozioen ordena baten galdez hor datoz atzera

sakelakoa garbigailua lisaburdina

MAITASUN BATEN ZULOAK

ertzez jositako paisaietatik datoz

gure besarkadak eta ferekak,

hainbeste kantoi dituzte hainbeste hegi

populu baten taupadek…

gorputzak zimur eta plazer seinaleetan

gorde ohi ditu bizi izan dituenak

gau amaiezinek irentsi dituzte

pertsonak basoak herriak

eta noizbait gureak bezalako

sukaldeetan ere eraiki izan dira

harresiak izarren artean

botiletan sartuta itsasoa salgai

eta garunen zolan

mustu ohi ditugun inperioak

jaiotzakoez gain badira

biologiak azal ez ditzakeen ebakidurak,

deitu arrakala deitu erreka

edo historiaren haustura,

bada geure baitatik erauzita

besteengandik bakartzen gaituen lerro bat,

hala ernatzen dira jendea hiltzen den hobiak

toponimo jatorren altzoan

nork daki zein den gauzen berezko tokia

eta noiztik gauden gerran datozen belaunaldiekin,

ez dago ondo zeure sasoia gorrotatzea

eskatzen dizun aldi bat

zeure gorputza arbuiatzea dakarren edertasuna

zeure hizkuntza gutxiesteko asmatutako metaforak

sarri elkar maite dugulakoan

elkar ukitzen dugunean

isildu dugun guztiagatik

atzendu dugun guztiaren kausaz

urratu sendaezinak sakatzen ditugu

jendearen ariman,

beti ez baitakigu zuzen nola ari

hala ere ordea

akatsek lakartutako ahots errimez

abesten diogu amodioari oraindik

geure burua

bentzutuen desliluran berrezi ezinik

HAREA

hodeien arteko haizea

usaintzeko ahaleginetan

hark zer dakarren barrundatzeko

begiak ñarrotzen ditugunean,

sikatutako azal puskak

leun laztantzen dizkiogunean elkarri

—autobide gainean ilun geruzak lodi—

behiala izan bide ginen jende

atergabe eta salbai hura

datorkigu akordura,

lurra harrotu eta

oihana eta mortuak

etxez nahiz kalez jantzita

biluztasun harrituan

euri erauntsiak edo kemen ezak

txikizka izutzen gaituenean,

eta eskuko mamiei

beti harea galtzen ari diren

erlojuei legez so eginda,

auzoen ahotik eta albistegietan

hoska ditugun larritasun deiei

ez entzunarekin ihardesten diegunean

behiala izan bide ginen

jende atergabe eta salbai hura

izateari utzita zer galdu zen

datorkigu akordura

—akazia adarrak zemaiz hurbiltzen dira—

eta ahazmen eta garo luizien azpitik

arnasa hartzen jarraitzen dugu

kate luze-luze bateko maila izatea

zer den gogoetatuz

harrien azpian bizia dago:

xomorroak oskolak sugandilak,

eta biziaren azpian

beste hondartza batzuk

BARRUTIK

gauza asko ikasi dugu denbora gutxian:

oinetako dendak ileapaindegiak

bezeroak galtzen hasi eta

abisu eman gabe etorri da shock egoera,

ondoren ezinezkoa dirudi norabidea ituan jartzea

lehentasun bihurtu da ekonomiaren koma eragoztea,

aldi honi bere haurrak nola hazten diren

ikusteko grina apaldu ahala

gobernuz kanpoko boluntarioen esku utziko da

piramide demografikoetako sarkofagoak arpilatzea

elkartasun proletarioak ihes hodi itoa dirudi

merkatuen joera izutuarentzat,

gaitza hurrengo belaunaldian pozaren

eroale asintomatikoek zabalduko dutela espero da

frontoiko artekarien gangar hotsean

jaulki ditut sehaska kantak geriza baretze aldera

hala ere nago egundainoko gure irabaziak

ongizate-gulag gotortu hauexek direla

gauza asko egiten dugu orain leiho-balkoietan

—ahaztu egingo zaizkit idazten ez baditut—

ez dakit gero zein hizkuntzatan azalduko dugun

zertan den hemengo diglosia emozionala

orain gehiago dakigu, kaleak hustu eta

sapailoetako frankotiradore bilakatuta

nik ere txaloka ekiten diot edozeinen aurka;

ari gara ikasten batak bestea ukitzeke

elkar nola maite

gainerako gertagarrien aukera baztertu gabe

krisi honen ostean, zoragarria litzateke

bakoitza berea ez ezik

beste inoren itzala ferekatzeko gai izatea

EGUNAREN HOZKAK

nahiz jakin ekonomia zirkularrari

ez diodala egin nahi besteko ekarpenik

eta mafia zaharberrituei

laguntzen ariko naizela akaso

kaleko saltzaileari ezezko zuriaz hara

ez badiot eskaintzeko ezer

ez badiot egundo galtzerdi lanbasa

edo aterkirik hartuko

nire oinek nire eskuek eta nire euriek

bide galduetan aurrera egingo dute

gizateriari azkartuz segundoko hutsen neurria

lurzoruari eusten dion sustrai-sarean

bildutakoez galdetzeko gauza ez banaiz

beti banator bat zentzu komunarekin

beti ahanzten bazait norbait

egunsentian lantegi sekretuetara joaki

zer naizen ez dakit

behialako ordu loratuetan

maite izan nituenei agindutakoak

bete gabekoak estali nahi baditut

ez dakit zer berraragiztatze

atergaberen ukenduz,

errepideari busti-lehorreko gauei

diedan beldurra gorde eta inoren

larruazalean irarri nituen haiek

hatz mamiekin irakurtzeko

adore falta zuritu behar badut,

zerk ekarri zituen gure aita-amak

suak piztera ezerezaren hobian

zerk narama ni

liberalismoaren neguan argi-mutil eginik

aberri konpartitu unibertsala

posible dela eginda

baikortasun mami batez

munduko 26 pertsona aberatsenak

belauniko agurtu beharko nituzke oraintxe

bart aske utzi baitzuten

Mikel Albisu Madrilen,

nire mentsak zein aspaldiko diren

pentsatu eta poztu egin nintzen

sobera harrotu gabe

pozteko arrazoien kalostraren printza bat

esku ahurrean sentitzen nuela,

egin nintzen poztu naturaren eta

historiaren uneko eskortzo

olinpikoa eskertuz

batzuetan desagertuek jai txiki

batera konbidatu nautela iruditzen zait

eta ahaztu egiten dut

ziklo baten amaiera zer den,

ez nuke haatik laketu nahi

oraino bizi izan ez dudan

bizimodu honetan:

imajinatu barbaroak

inperio erroiztu batean sartzear

ziklo baten azkena zer den

ez nuke ahaztu behar

AGUR MODUAK

kosmonautak oinez ibiltzen erdi ahaztuta

bueltatzen ziren espaziotik

itsas gainean pausatu ontzien barruan,

gauzen esanahia atxiki nahirik

guk hodei artean galtzen genuen begirasuna

etxeko atea giltzaz ixten hasteaz batera

ugaldu ziren herrian ostatuak, eta orain

abisatzeke itzali dute mundua

hitzartuko dira berriro diosal errituak,

izurriak ostu gorpuek gordeko dute

zorion zantzurik

perretxiko atomiko naifen antzera

zurkaizteko hurrena

haurren geletako enpapelatuan, esaterako

hiru pertsonari egin diet lagun hil aginean

eta bakarra erditu da alboan ninduela,

datu guztiok ordea kukuturik behar dute

demografoen estatistika tauletan

pipiak jandako malkoen ondoan

animalia erdi aspertua

erakusten dit ispiluak egunero samar:

hazpegi kaukasiar bat izu printzekin

uste dut orain artean gurtu ez dugun

zera basa bat ari dela hazten nonbait,

eta ez da ezer pertsonala baina

berriro inoiz hain humano izaten

ikasiko dugun edo ez

jakin nahi dudan ere ez dakit jada

AURPEGIAK

izukaitz ageri gara

zaparrada epelaren pean,

atertu gabe jaiotzen ari da jendea

baina luze-iritziz nago,

astebete daramat

maiatzaren esperoan

bart ostera bikoitza egin nuen

etxeko geletan,

beti aurkitzen da zerbait berria:

hauts maluten eraketa

argiaren geometria

taupaden kontrapasa

ezin dut etsi banketxeen

publizitate kanpainekin

—ondo-bizien lerroan paratzen gaitu denok—

gero traizioen marra ilunantzak

karranpak eragiten dizkit

artzain elektrikoen antzera

albistegiek mustu dute

krisiaren hurrengo fasearen atalasea,

harriak hondarra zakarrak

baliatuko al ditugu

arrangura gabe

horma artean itotzeko itsustutako aldarriak

zer galdu dugun ez dakit:

gorputz baten beroa

diru piltzar batzuk

agurren ile xerloak

—ez dut laketu nahi

bizi nahi ez dudan bizitza batean—

oso garestia izan behar du

iraultza batek,

horregatik tematzen gara

betiro besterenean,

hala, erratuz gero

ondorioak ez dira hain dramatikoak

EKANDUEN MUDA

larrialdietara deitzen denean

nor azalduko den ez daki inork:

zenbat organo pozoitu

zenbat bakarrizketa koral

itxialdi ekumeniko honetan

ebaska mikrotragedia bati begi eman

nahi gabe abian jarriz beste hamaika,

aterpea leihoa balkoia izan edo ez izan

eta agorafobiari zelan aurre egin

youtuberrei ikasita

buruak diost horrela ezin dela

bihotzak ezetz ezetz gibelak

duela gutxi arte beste batzuk ginela,

formol potoetan dabiltza igeri egun

oroitzapenen azalera igo nahi dutenak

izan edo ez izan

izan eta ez izan

etsaiak hiltzen zituztenak

errugabetu egiten genituen batzuetan

herria geu ginela uste genuenean

etxeko mamuak isiltzeko

ez da aski ispiluak ehunez estaltzea

orain bestelakoa da irudirik gabeko loa,

ez dago jakiterik nor etorriko den

larrialdietara deitzen denean

BI GIZON

uhinak gainjarri egiten dira

labarretan eta hareatzan

batzuetan lehertu eta hurrena

egiten dira etzan

bi gizon itsas hegian

elkarrekin astiro doaz

esan gabekoen hostoek

ukitzen dietela masaila

eraginez azkura sor bat

ematen du uhinak zerbaiten esperoan

ari direla zenbatzen euren burua:

beste jendarte bat edo

beste eguzki baten hortzak

orain gizon biek

batak bestea dute gogoan

elkarri gordetakoek hartua diete gela

antipodetako hotel banatan

ez dakit non mamitzen den

ez zenbat denbora behar duen

absentziaren lirikak

maitazarrez uhinez uhin loari deika

noiz arte higatzen

inoiz izango ez denaren mentsa

GOIZEKO ZENBAKETAK

aholku bat:

zenbatu eztabaidak eta musuak

amorruak okerrak ahanzturak

zenbatu bezperako hodei listuak

lineako busen eta

polizia patruilen konpasak

zenbatu bihotzerreak

zenbatu maitasun fantasiak

eta inori serio huts egiteko aukerak

zenbatu goizero gerezi arbolak

hildako presoak

eta galduan isuritako aldiak

aholku bat:

krisi handiaren hondokinen artean

bilatu estatistikek estaltzen dituzten

metalak astroen zapartak eta

zakurrek ere nahi ez lituzketenen hezurrak,

txarrenean beti izan neurriko baikor

—ez gara bakarrik bizi

begira egoten da jendea—

aholku bat:

mundu hau hustean

ahal bada ez abandonatu haurrik

zeharo behintzat,

ez eskutik laga gaueko izenak

egin kontu joan aurretik

zerbait ona uztea komeni dela

azken oharra:

behatzik edo haginen bat

gorputz edo itzal puskaren baten falta

sumatuz gero goizean

fenomeno geologikoak eta

egoera zibilaren aldaketak

jakingarri diren antzera,

frogatu bizi izandakoaren

zer portzentajek

jarraitzen duen josirik zeure baitan

zenbatekoa den beste inorenean,

akordatu milioika jenderen

lanak egina dela zure minutu bakoitza

eta saiatu frogatzen azkenik

zenbatean zaren jada

inoren jabetza eskubideez libre

izarren salda

IKUSEZIN BIHURTU

atzeraka leitu nahi ditut albisteak poemak,

uste dut irakurtzeko eran

neugan dagoela gauza askoren

jatorri gordea

naizen-naizenaren zolan behar du

baina alderantzira jarrita,

badira eta

bestela ireki ezin diren ulerpideak

bestelako ordena

bestelako arnasa hartzeko eskolak

zeruak lurrarekin aspaldi egin zuen bat

dena dago alderantziz orain,

orduak atzeraka doaz

eta bizkarrez nabil

egunen muina iritsi nahian

uste dut ni ere banaizela

askazi hartakoa,

jainko guztien aitak bortxatu eta

memoria gabeko haurrez

erditu zen ama haren segida

dena dator alderantzira,

geroa galdu egin zen

eta iragana da heltzear,

goserik ez zuen mundu batera

gosea ekarri dugu

eta mehatxagarri jotzen da

ezeren jabe ez izatea

atzeraka irakurri nahi ditut albisteak,

hala hastapenera heldu orduko

dena amaituko da bai,

baina beste molde batez

atzeraka leitzen ikasi nahi dut,

eta poesia benetan

gaitz autoimmunea bada

jabe izateari utzi

arrisku hutsa da ezeren jabe ez izatea

arrisku hutsa da inoren jabe ez izatea

UDAZKENA

ez dira joan oraindik enara txikiak,

denboraren gurpilak herrarik gabe

irensten dihardu egunak eta jendea

lagunak kafearen bueltan esan dit

gerta daitekeela gainsaria baina

lau urterako bizia agindu ziola medikuak

—hori omen da enfisemak gordea dion epea—

nire logikaren ardatza doi bat pitzaturik

sekula ez garela gehiegi hurbildu

geure buruaz espero genuena izatera

erantzun diot,

denon onerako gazteengan

areago pentsatu behar genukeela

haiengan gehiago fida

nora zihoazen jakin barik noizbait

baso itsuetan emandako pauso haiei

nork kendu ote zien lurra

burutapen baikorren kaiera

txorien biribilketan endredatu zait,

duetoa eginez hartu dugu biok barruko arnasa

bale hodeien ederraren miraz

—bertan amiltzeko

beldur zimiko bat entzun da—

hor dabiltza oraindik enara txikiak,

eta kafe hondarrei so ginela

bake iheskorraren landurak suntsitu egin gaitu

POSTA KUTXA

gutuna igorri berri diot preso lagunari,

hogeitaka urte daramatza gatibu

ez dakit zehazki zergatik ari den

horren kondena eternoa betetzen,

uste dut berak uste duela nik uste dudala

inor kaltetuko zuen zerbait gogorra egin zuela

bere herriaren alde,

eta justizia etsaiaren horma beti hor zegoela zain

askotan galdekatzen naute gauzek:

saxofoi baten ilegurizko bilgarria

maskara higienikoak ur zikinetan

bide ertzeko ogi birrinak,

badira ordea herio eldarniotan ere

egin ezin diren itaunak

ez dakit ezer baina

beharbada norbait hiltzea

edo larri zauritzea egotziko zioten

beharbada galera handiak eragingo zituen

inoren ondasunetan edo osasunean, ez dakit

hala ere ez dut uste etxera osorik iristen bada

horri buruz hitz egingo dugunik inoiz

jakin denok dakigu esklaboak daudena

gu bizi garen kalean

denok dakigu poliziak abusatu egiten duela,

bortxak gainezka egiten du

sukalde eta logeletan lantokietan,

haatik ez dugu aipatu nahi izaten non hasi zen dena

eta horrelako gauzen gainean

labainka doa gure bizialdia

kutxa horiko aho zuloan sartu dut gutuna,

uste dut berak uste duela nik uste dudala

hor nonbait badela oraino gu bion neurriko

paperezko herri bat

BASALOREAK

hesi elektrikoek isolatua

besarkada bakarrera zauzkat

desio partekatua aski balitz bezala

negua bihurtzeko uda:

uki nazazu labarrak itsasoa

jo ohi duen iragazkortasunaz

garai basatiko kume

itzal hari baten hegian nago,

gutxiren ongizateak elikatzen du

aunitzen ondoeza,

hilen zain irekietan luberritzen da

ekonomia askea

zuhaitz berdeek paldoan sartuta

dakarte ortzia

edozein urtebetetze jai

itzungi guraz putz aldi batean:

arta garaiz iritsi ez zaienak

mende luzez izan bitez maiteak

ez ahaztu, meriturik gabe

igurtzi nau berriz zure amodioak

eta adiskidez edo

planetaz aldatzen bazara

noizbehinka bederen

fereka nazazu zure ametsen orbelaz

gordea dizut oraindik

xeraren patrikako edizio bat

ANPULUA

tornadoa sortu da malko baten barruan,

onik atera direnak kalean dabiltza:

abestiak toki izenak berun puskak,

euskaldun izatea zer den galdetu arren

pertsona izateari utzi ez diotenak

lurra aipatzeaz bat hor datoz gurasotasuna

eta bestelako senidetzeak,

bakarrik zaudenean hala ere

hori dena hartzitu eta behar denerako

uxuala bilaka litekeela uste izaten da

zaila da argudioz ukatzen

maindireen ukitu demokratikoa

—ez sekula ahaztu

inoiz maite izan gintuztenen izenak—

gugan dago itsasoa

gugan da ortzia bolatxo homeopatikoetan

gugan dira urtaro hobeagoen haizeak

eta zainetan daroagu oraino

azaleratu gabeko hezurren kode emozionala

eztul egiten dute izarrek gaixoaren etxean

—plazer hutsa izan da—

eta nik milesker diot matxinoen tristuran:

beste hainbeste milioi jenderen artean

lo-malko baten barrutik jaio bide ginen

festa txipi honetara

dena ondo amaituko dena gauza jakina da

baina, atzenak itzal ditzala argiak

KOLAPSOA

fatalismo liluratu batera bezala

makurtzen ari dira nire egunak

beharbada oraindik

hor nonbait egongo da

gorputz honen luze-zabalean

ezagutu ez dugun

gihar edo organoren bat

berandu gabe iratzarriko den esperoan

—tekla kolpea izartegi isilean—

batzuetan haizeak gerritik oratzen nau

batzuetan bizkorregi mintzo zait

edo hartzailez nahastu eta

beste bati ari zaiola uste izaten dut

—ez diot ulertzen ondo—

batzuetan burko pean berakatz atalak edo

gure aurrekoek utzitako hortzak

eta hitz hondarrak kausitzen ditut

hosto gorrienek adarretatik jareginda

kaleak hartu dituzte —diskurtso luzeegiak—

asko sufritzen dute

behekoen alde borrokan ari direnek

gero eta indar handiagoz bizi naiz

zuekin ageri naizen argazkietan

jada haietan soilik dirudi posible duin desagertzea

—amaiera zoriontsua larregi esatea da—

gaua, eta eguna bereizten dituena

koma bat da

HAIZETAKOA

landurak hartu

autoaren haizetakoaren antzera

dena lausoak estali aurretik

zugana noa,

zer dira ba hauek dardara aireok

eta beldur printzak

ez daukat soluziorik,

gorputz hau

irteera argirik gabeko

antzoki bihurtu zela urte asko da,

komunitate izatearen aringarri

erdia soilik eskain diezazuket:

tarteka bisutsa eta ekaitza

eta inoiz oinetako bustiak

edo lekako indabentzat

sapailo bazter bat

biok dakigun gauza da,

eta hala ere esan beharra

BESTE BAT IZATEKO JARRAIBIDEAK

nire hitzen bila hasten naiz besteren ahoan

inoren oinak bilatzen ditut zapata hauen barruan

eta huts egiten dut gehienetan,

nor izan behar honek dakartza nekeak

nor izan nahi honek bai urtsu dituena ertzak:

non amaitzen da norbera eta non hasten bestea

eskerrak badiren elementuak

elkarrengana gerturatzen gaituztenak:

dela jatorrizko duintasun bat direla minak pozak

dela guztion zainetan dabilen odol berdinzalea,

beti darama ibai ezkutu bat bihotzak

inoren oinak bilatzen ditut nire zapatetan

nire hitzen bila hasten naiz besteren ahoan

eta huts egiten dut gehienetan,

askatasun hau nirea bakarrik bada

zertarako izan da

hainbeste milioi jenderen mendeetako borroka

neuretzat bakarrik bada nire gorputza

ez al da beti preso egongo nigan humanitatea

munduko herririk handieneko kide

egiten gaitu elkarren premiak

eta korronte sakon bat mugitzen hasten da:

hobeto ulertu nahi ditut inguruko gauzak pertsonak

norbait datorrenean zenbat ohe jantzi

jakin zenbatentzat ipini mahaia

zenbaten minak zenbaten pozak:

non amaitzen da bestea eta non hasten norbera

ERAUNTSI XUMEA

ahalkez gorriturik

dator zerua

lizar hostozko

euri pean

esku trebeek agian

kizkiaz bilduko dituzte izarrak

iluntze aldera

bakarrik behar du

haizeak orain

zuhaitzen zainetan

inoizko pertsona

galduen gomutetarantz

luzatuz besoak

azken amets

zapuztuen hautsak

laster ekortuko ditu

denborak

hitzen goroldio hau baino

isila ez ote zen

premiazkoagoa

HORDI LOA

mihia sartu dut eriko zaurian

bertatik ateratzeko

hara eroritako bareak hostoak

animalia txikien arnasestuak

euli hegaldien semiotika zer da:

hori deszifratzeko grina dut

poesiaren amu muturrari

fatalismoz lotutako beita

ortzia jan didanean sasiak

oroitu naiz minutuek behar dutela lehor

botila bete izarrekin hasi naiz isurtzen gaua

inoren denbora birrinen gainean

eta jendeak gordean daraman

minaren izurren muinera iristear nintzela

beldurtu egin naiz berriro etxera bidean jarriz:

gizonezko azal zuria naiz

noizbait munduko monarkiak

eta oinordetza ondasunak oro

armen entrega ekumenikoz amaitu direla

ikasi nahiko luke askok

emaztea eta bion arteko klase borrokak

eskatu digu dialektikoki maitatzea elkar,

orri hauetara biltzen ari naiz

epaileen aurrean ukatuko ditudanak

ezin dut ahaztu musu baten uberak

eragin zidan ezpainak

harri gurizko bihurtzeko

desio eterno hura

non sartu sasoi honen seme kutun gisa

salatzen nauten eskuak pentsamenduak,

hala ere herri bat osatzeko oraino ez da aski

gela bat wifiaz

egungo orduei hautsak kentzen

entseatzen da bizimodu gibelatu bat

eta gauza ederretara

joaten zait burua

lurrarekin daukat nik

adiskidetasun mamia,

behargin portugesek harrian landua

behar luke etorkizunak

ITXURAK

honek irribarrea ematen du

baina izan habe elektrikoa da

honek intxaur azala dirudi

eta garbigailuaren atea da

honek lo-kanta itxura dauka

baina txindurri baten sei hankak dira

paper gainean harramazka

honek hondartza ematen du

honek ekaitza dirudi

honek igande itxura dauka

eta zeu zara 42 urte geroago

honek maitasuna ematen du

baina kamera aurrean paratutako

hosto gorri pila da

dena ez da nahasmena hala ere

dena ez da landura

inoiz ahoak egia bat urratzen du

eta zaurien ezpainetatik mintzo da

denborarekin disputan

dena ez da ez dena

dena ez da landura

honek jolasa zirudien baina

hau gure bizitza da

HEGAL HOTSA ILUNEAN

urteak mamitu ahala

iraganaren lumen ferekak

hartu ohi nau gozo

ohartu gabe ia,

hurrengo aldi baten aurrerakin

aita-amak datozkit

gurasoen etxeko itzalak

gauzen ukitua bisitak usainak

larruazalean josi

ahotsen pentagramak

eta orain berriro

hainbat igurikimen,

oro lotsa eta argitasun atari,

amaren sabelean emandako hondar orduez

gomutatu nahian nabil

LOGIKA

irudikatzen ditut narraska sugeak nire gainean

iritsi ez naizen garai batera naramatela

gauza txiki inportanteen ondoan:

esku hauek ukitu zuten minutu distirant hura

hemen pausatu zen zoriona behiala

eta biok harrapatu gintuen lo,

beste frekuentzia batean emititu zelako

edo ozeano urrunetan akaso

utzian joana denaren kontzientziak

kixkaltzen du oroimena,

bodegoietan markoz kanpo eroritako

igaliak biltzen dabilenaren antzera

ez bizitzea zen normalena

ez jaiotzea ez hiltzea

ez narras ez oskol ez habia ez karraska

ez bizitzea zen

gerta zitekeen aukerarik mamiena,

ez izatea,

eta istripu honen arbolatik jaitsi ginenok

argi inar bat ostu nahian gabiltza egun

gauza gero eta txikiagoen artean

destinoaren aldiri dudazkoan

ohatze lerroak prest ditugula

jaio gabeko haurrentzat