Gaua zulatzen duten ahausietan

OMAR NABARRO

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1987 Omar Nabarro

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1987ko azaroa

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Hitzaurrea

        GAUA

        Zelan sinetsi gauak opariko ez digun egunsentian? Nork dauka horrenbesterako ausardia eki goria bizitzaren tenorea dela baieztatzeko hortxe berton daukan iluntzea aditzeko gauza ez bada? Zeinek ez du igarriko ilunabarrez antzu den maitasunak ez daukala osto gabeko ardaska igertuak baino sustrai sakonagorik? Zeinek?

        Bart sobera edan nuen, atzo lar maite izan nuen, eta herenegun Walhallako plazerrak zurrutatu ere. Dzanga! Hil gabeko gudariak denboraren muga birrinduz eguneko kemena Marirengan ixurtzera doaz, Anbotoko leize sakonetan barrena...

                Gaua zulatzen duten ahausietan

                igortzen dizut gaurkoan gutuna

                agian eri helduko zaizuna

                hitzok ere gorri blai odoletan!

        Inon kokatzeko bada Barrenkaletik erreka ondora doazen karrika estuetan sartu behar izango genuke Omarren gaua; Gure Txokotik K-2ra luzatzen den bide amaitezinean, gorputza dinbili-danbala pankromatikoan irristatzen delarik kaleak garbitzeko asmotan itzelezko mangerekin ureztatzen dituztenetatik ihesi larrian.

        Ihesian, beti ihesian... Bakardadetik, inkonprensiotik, garaun murritzeko buru estuetatik, inguruko ateoen joera kristauzaleetatik. Ospa... Tabernara, ilargira, lagunen tabernara, izter humelak jagoten dituzten izara loretsuetara.

        Izaretan zarratu eta eragion txaramelari, edo hobe ez egin urratu soaldia; ez hatsitu laztanen lurrina. Poeta bati hire bularrari darion dardarrak zorionez dio asetzen sabela, sakela, eta betetzen dunan gela. Hago, habil, hakioooo. ai! aai! aaahai! aaahhhai! iiiiihh! iuuuuh!

                Trenetan

                elkarren larrualde ezkutuenetan

                gose izan eta

                zure beste ezpainak

                orgasmoko atera

                eraman ninduten

                burmuineko estalkia kenduta

        ZULATZEN

                jainkoa ez bait da ezer zuek barik

                zatozte erreboltara

                birjinek gozatu egin gura zaituzte

                eta ezin diezaiekezue mesede hau uka

        Urak ez doaz bare Mundakako itsasadarretik. Jentea surfean baino ohituago duzu kaitik aditzen, zerbezatik zerbezara edo ardotik ardo haizea hartu eta auzoaren gona berriaren pliegeak miatzen, urrunetik datorren zeru laiatua bezain astiro.

        Gaurkoan berriz, itsasoan ez ezik bada lurrean bestelako arriskua ere, «Mundakako Marrajua» deitu hori kale eta tabernetan zehar ei dabil eta. Inguruko atsoak txaramela ondo daukate, pentsatu barik ezpainak josita daroazela, gero. Kristo hark beste urte daukan ateo honek bizi luzea espero duen arren ez dirudi —txepetx horiek adituz gero— luzaro izango denik Calvarioko aldapa hartu orduko.

        —Zure ama biziko balitz!

        —Ala neskato! Goazen aguro etxera, plazan freskatzen hasi da eta.

        —Hobe zenuke daroazun bizitza utzi eta behingoan tajuzko zeozeri oratuko bazenio hor Bilbon beti denbora alferrik galtzen egon barik.

        —Alaba be hantxe abandonata dauka eta. Eskerrak amari...

        Eta ohizko abar luzea. Ez da lekurik disidentziarako Izaro uhartea estropadetan galdu zutenen herrian, ez da andrerik berez gure marrajuari hurbilduko zaionik, ez da batzokian garagardorik gonbidatuko dionik... «Anaien aurpegian begirada hotza, bihotz berotasuna izaten da motza...» dio aspaldiko kantak. Hala ere, non biziko norberak bere herritik aldenduta?

        Hodeiertz urrunean galduta begiak lainotu, eta olatuen bits zuriskak ateratzen duen distira magikoak bekainek estutu arazten dizkio. Urruneko nabigazioan belauntzi piratak, Caribeko hondartza tropikalak, rnultinazionalen eskuetatik libre izan nahian ihesi ateratzen den reggaea. Tartean izurdi jostariak, ostadarra eta lantzean behin ilargi borobildua ere. Atzean lotu dira iluntzeak estaltzen dituen teilatu gorriskak, arestian arrantzale zirenen etxeak eta harrizko karrika txingorrak. Talan, Santa Katalinako haitzak begikune suminduaz birrintzen dituen olerkaria, Antonia eta harena, Jaenetik trenak ekarritakoaren semea. Izengoitiz, ezizenez: Omar Nabarro, begiradaz ere jentea artegatzen duena.

        AHAUSIETAN

                Iragan egunak lore,

                                    landare,

                petaloak zabalik

                ur hau edan

                eta edan.

        Gaua urruntzean goizalde gelidoak hezurrak kixkaltzen dizkizu melankoniaren ilendi goriaz. Berau duzu nostalgia eta bakardadearen uhin kupidagabeek lotsagabeki aztintzen duten harrizko kaia. Eguneroko bizitzaren kai monolitikoa.

        Suteak itzalita indiferentziaren laino grizak emeki emeki atzoko laztanak moztu, eten egiten dizkizunean hiriko faroletan zure desesperazioa isladatzen da. Izpi ñirñirkariek latigo ekiten dizute, «begira» esanez «ustez zinena eta benetan zarena». Hezurrak kizkurturik, lotsaren lotsaz amildurik... Ibaia egunero bezain marroi dageri, atzo bezain hatsitu, lehen bezain opakoa, murgilgaitza.

        Ordu horietan ekiak berunezko belainoekiko gatazkan nagusitzeko kemen haina bildu ez duenean dira komeriak. Bart ilusioa, desira menderakaitza zena orain samina besterik ez da. Lehentxoago ondino laztana eta sentsualidade gardenaren itxura zeukana oldu egina da, ilusio abarrak ihartu egin zaizkizu igaliaren gozoa ia ezagutu orduko, eta kaletik zoaz.

        Kioskoa zabaldu dute ja, eta atzoko legez hortxe ikusten dituzu pintzan egunerokoak eskegita. Hiru hildako Filipinetan. Athleticek merezi ez bazuen ere atzo berriro galdu. Presoak gose greban, herenegun jasaniko torturak salatzen dituzte oraingoan. New Yorkeko oskesta sinfonikoa Arriagan...

        Egunkaria hartu eta bazoaz maitasun eta ardoaren biharamonaz klasera, agian —subertez— dozena erdi edo hamar ikasle izango duzu Santurtzin zai, hantxe, portu ondoan. Trenean atzoko neskaren usaia eta gaurko ikasgaiaren gomuta nahastatzen zaizkizu txarto irabiaturiko opilean; gatz gabeko entsaladan. Baina... poeta naizenez gero ez dut ezertxo ere espero, ez orain eta ez gero.

        —Santurtzira joan-etorria.

        —Komo dize?

        —Idaibuelta a Santurze.

        Trenaren grizak ez du egunsentiaren apala urratzen. Aurrean aurpegi patetikoak, ilunak, logura galantaz kargatutakoak. Eskuinaldera Altos Hornos, ezkerretara blokeak, aurretik portua, eta haruntzago ezer ere ez. Egundoko bakardadea, zulo amaigabea eta olerkiak idazteko premia gorria. Egunkarian doaz lehen anotazioak, olerkiren baten lehen notak —eta ixiluneak— auskalo zein konpasetan... eta izen bat. Ordu batzu lehenago gaua zurekin konpartitu duenarena. Apurka apurka ia konturatu gabe argitu du egunak, eta trenak Portugaleteko estazioa be utzi du atzean.

Iñaki Goitioltza

Gaua zulatzen duten ahausietan

Igortzen dizut gaurkoan gutuna

Agian eri helduko zaizuna

Hitzok ere gorri blai odoletan

Laberintoa bait dago izarretan

Hormak labainez josiak astuna

Eta ilargiak berak ene kuttuna

Fusil luzeak ditu adarretan

Eta itsasganan piztean suteak

Goiza urratuta oilariteak

Sumendi isuria baino beroago

Heltzen bazaizu jakin dezazula

Zaurietan sutzarra daridala

Gaur naizela inoiz baino bakarrago.

Eskeintzak

Martari

Su gabeko alderantzizko kea

lainoa, mendi maldeetan behera

itsaso ferdearen erribera,

egunsentiko esku lehun askea;

emeki zabaltzen den atea,

zuhaiztien maitemin laztanbera,

lobelarrezko ametsen sendera,

burdin mailarik ez duzun katea,

deuseztu egiten den kubritxeta,

goizargia urratzen duen ganibeta,

begirik gabeko aurpegi mutu;

ainendi zeure magalean bustiz

oroimena gal, desegin neu guztiz,

betirako ez izatera lotu.

(H)Elenari

Inorentzat izan barik gaiztoa

erdi bi egin zidaten bihotza

sartuta bertan ankerki haiztoa

kupidagabea bezain zorrotza.

zelan moldatu ohi suak ezkoa

hala neu orain, bizirik hilotza;

etxetzat eman didate ghettoa

neurean bilakaraziz arrotza.

hilobiak bai dira hemen ttukun

bestean gaude eginda aspaldi kale,

zoriona gugandik zein urrun.

esku zuridun hainbeste lapur

eta gu apurren baten eskale;

ez zaituztet penaz utziko, egun.

Itziarri

Esnatuz laberintoan sugeak

plaktonez zuriska ozeanoa

ametsetan igerika baleak

more han urrun urrun ozonoa

urdin oinpetan urrezko hareak

higitu ere egin barik banoa

zeure begietan preso sareak

mozkortuta irri hori arnoa

itsasoan barna hainbeste albatros

baina nondik hegatan datoz

bakardadean zohardia lagun

berton nago paretaren kontra zut

pozoina lerdea edaten zurrut

zeure izena niretzat berba lagun.

Autobiografia

Burdinezko harietan behera

linburtzen diren

euri ttanttak baino anonimoago,

espaloi desertuak ibili

gaueko itzaletan itzal,

odola ardoz nahastuta

—ibai marroian behera

plastikozko gauzakietan

arimaren ispiluak kausituz—

San Antongo zubia,

izu ororen frontera;

Bilbao la Vieja;

ijituak;  P.E.S.A.; tabernak;

Urazurrutia; Zamakola;

ladriluzko tristuradiak

eztul gaisotien gordeleku.

Beste ibarrean

Eusko Trenbideak

Bizkai barruko sabeleraino

eta

oroimenean

ernegu txori ilunak

logura hordia zarraztatzen.

Egunak

Luzeegiak

eritzitako

egunak

ere

laburrak

joandakoan

Gure bizitzako egun batzu

haziak bezalakoak dira;

orimeneko hildoetan ereinda

tantai bilakatzen dira.

Gainerakoak, ostera,

euria edo lurra

bezalakoak dira,

anonimoak.

Iragandakoan,

denborazko lurrin

mehez bilduta,

paisai bakarra

osotzen dute

eta maite

egiten ditugu

haziak bezalakoak

diren egunok

eta baita

euria edo lurra

diren besteok

ere.

Itsasoa kristalezko goldez hildokatu;

esperantza haziak erein bertan

eta, arratsero, talan jezarri,

ernalduko diren landare misteriotsuetako

igali goxoen zai. Aintzinatiko

gure egarri zahar hau asetuko

duten igali goxoak itxaroten.

Eguzki gogorren batek

kristalak urtu,

barruko haziak askatu

eta landare distirakorrak

haziko ote

gure oinpeak

zauritu egiten dituen

lur eremu antzu honetan.

Denboraren iraganak

geure egunak eihotzen ditu

hauts mehe bihurtaraziz,

aintzinate primigenioko arkaitzak

harea bilakarazi dituen legez.

Oraingook, joandakoan,

badia epeleko plaia goxoa

osa aigeneza;

ondokoen oinek zapal gaitzaten,

geureok, itsaso zabalari begira geu,

hondartza honetako harea

laztantzen duten bezala.

Goiz euritsu honetan

euri zaitut zeu ere

— tanta infinitoetan

                            l e h e r t u t a —

oroimeneko paisaia bustitzen

eta bustitzen.

Zeu ere euri.

Iragan egunak lore

                  landare,

petaloak zabalik

ur hau edan

eta edan.

Euri zeu ere

eta emozioek —blai—

polen hezetsuz

ernalarazten

loreak, landareak,

hazi eta hazi

egiten diren iragan egunok.

Epelak dira hemen arratsak

Fruituz asetuta baratzak

Samurki laztantzen bizi-hatsak

Hurrun oraingoz Herioren urratsak

Batzutan zer ote melankonia?

Hautsiz gauzekiko armonia

Ahots ezkuturen baten afonia

Edo barruko zerbaiten agonia?

Itsastxorien hegalada arina

Arrantzale zaharren itsasmina

Aldi iraganari eutsi ezina

Lurrun bai baina hilik jazmina.

Arratsalde honetako orduak

Gutizia eta Mina

—ene arrebok—

    itsaso          eta            hondartza

  geroa          eta              iragana

zarete

Oraina

zuetaz kontzientzia

besterik ez

eta aski

Hiltzear den argiaren odolak

—hautsita inguratsaren zainak—

urruneko horma urdina blaitzean,

kristalezko gurpil zorrotzak abiatuta

giharretako bide nekatuetan,

belartzan etzatera deitzen nau

suge nagien logura laberintikoak;

landare gautiarrak hazten orduan

neure erpuruetan, baso bilakatzeko

eta bertan bizi diren basapiztiek

zeure haragia bilatzen dute.

Eztarria kiskaltzen didaten

arimadun beirazko gorputz hotzak,

besterik ez dute aurkitzen.

Arratsalde honetako orduak

tabako hostoak bailiran

erre egin ditut

tristura horiskan bilduta

gauaren bota ilunak

zigarrokin muturra

zapaldu eta amata arte

Pertsianan behera amildu

da eguzkia zirrikitoz

zirrikito eta azkenean

piztu egin dut argia

tristurazko azken ke

ahokada kanporatuz astiro

Orduok buztinezkoak balira

eta iragan denborako hormak labe

eta zuregananako oroitzapenok artisau esku

eta orduotarikoren bat

oroitzapen eskuetara eraman

eta beraiek molda dezaten

eta labea sutan

oi nolako anfora

hutsune hau bertan gordetzeko

Zazpirak eta bost.

Hil egin da denbora

alde egina bai da

azken trena.

Karriletako herdoilak

zilarrezkoak ditu ezpainak.

Heurek irentsi haute.

Horrez gero iragaten dena

hondorik gabeko amildegian

behera doa

erlojuei barre egiten

zazpirak eta bost direlarik

hil egin bait da denbora.

Uztailak mertxika ilunez

bete zituen ene ahurrak

zeru sabaia hari urtsuetan

desegiten zen tenorean;

heuretako uretan sekula

murgildu bako ibaiak

ziren zure begiak

                            telurikoak bezain

                bustiak;

haruntzago, oihana

                          oihartzun misteriotsuz betea

hegazti ezezagunen hegal eremua,

kristalezko hots-kaleidoskopioa,

lur usaina zerion zorabioa;

egunsentian

                  izpazterra,

ninietan isladatutako

eguzki izpietan blai

eta nire bihotza izaroa

                                eldarnio urez inguratuta.

Zure ezpainetako freskotasun bustia

neguko hotzak estaltzen duen

burdinarena bezalakoa da:

                      ikuitzean

                  erre egiten du.

                      Chopin entzuten

Zure soinaren irrikaz irristatzen naiz

arratsaldean behera, piano piano,

zeru arreak euria

agintzen digularik.

Piano notetatik kirikatzen naute

nano zuri-beltz saltariek,

sokarik soka, notaz notaz,

logela bustitzen duen leihotiko argia

hots erritmikoz ureztatuz.

Ai ene! dekadentzi horren oihartzun estrainoa

irudiz gainezka musika,

pianista bakartiaren irudia gogoan

«Barcarola» bihotz adobaki hau

nork konposatu ote duen ez dakidala;

«Decca» beltz dekadenteari darion kadentzia;

Gela zabala, pianoa, kadira eta...

Chopin?

                                    Zutaz maitemin

                                                      FIN

Hilobi profanatuak.

Nigan gorderiko zure gorpuari

azken matraila hezurra

kendu eta

bala bat osotu dut

berhil zaitzadan

iraganpean zautzala

berpizten ari bait zatzaizkit

aintzina zureak egindako

ene kuttuna.

Ez zaitut hil egingo

hatzak utzi bait ditzaket

zure gorpuan

eta hala ere

hil egingo zaitut

lorratzik utzi gabe.

Horditurik gaua zure adatsean

izarrak zeruan aienatuz

begietara lerratu zaizkizu

Ardoz bustitako mazustak

gorri more beltzak

hazten ezpainotan

zeintzuetan

neu ere mozkortu guraz nabil

ahoan sentitzearren

hagin-sasitzan ezkuturiko suge hori

ea laztanez pozoindu

eta hil egiten nauen.

Zure irudi hautsia berrosotzeko

oroimenaren esku dardaratiak

atzerantz luzatzen ditudanean

zarrastatu egiten zaizkit

erloju orratzek gilotinaturiko orduei

darien hareazko odolak

—hotzaren betaginak baino zorrotzagoa—

blaitzen bait ditu nire oroitzapenak

bustitasun sarkorrez.

Oroimeneko bide itzaltsuetan

zure ahots distiratsuaren oihartzunek

bapatean zuhaiztitik hegaladan

aldendutako txorien hegal hotsak

isladatzen dituzte, argiro.

Supitoki, sinfonia mehean

lehertu dira horbel nabarrak,

umeren baten oin jostariek

zurrunbilo leunetan zorabiarazita bezala edo,

hari ikustezinen inguruan biraka.

Ene barne basoa

aurrerago zapalduriko zein erromesen

itzalaren irudi ezabatuxea

sumatu ote dute ahots horretan bertako biztanleek,

oroitzapenok, hain kristaldurik,

esnarazteko niregan.

oraingo lilura hau ez ote,

berau ere,

gauerdian, tximista beldurgarriak,

lipar batez,

bidaztiak hain gutiziatu duen aterpea argitzean,

beronengan izarniatzen den

bozkario ahokada itxaronpentsua.

                Zilarrezko garrak, belarra leunki musukatuz,

                itsasotiko haizearen aurrean doaz, iheska.

                Euri metaliko batetako malkoak itsasgaina bihurrian,

                kristalezko txorinoak bailiran, jauzika uhinez uhin.

                Kresal molekula itsaskorrak haitzetan, fosforokorrak,

                animalia estrainoen hezur-hautsa ote dira,

                uraren errota-lan etengabeak eihota;

                hastapenetatik datorren itsas gorataldi eta beherataldien

                dantza ilargitiarrean ari den errotak deusezturik.

Arroka primigenioak birrindu ditu denborak,

zeure oinok zapaltzen duten hareatza bilakarazi arte.

Harearen margo berak estaltzen zaitu:

brontzez tindaturiko soina,

ezpainetan tarteka iradokitako haginek

uztaileko goizaldetan itsas negarra den bitsari

lapurtu diotelarik heruren zuritasuna.

                Eternitate egarriak narama zuregana,

                lipar batez bederen, neutasuna galduta,

                elkarrengan harea, kresala, ura, oro batera

                izatearen elixirrak ase nazan arratsalde ero honetan.

Gogoratzen ote zara ortzia eta itsasoa

elkarren besoetan desegiten diren une hartaz?

Gaurkoan ezpaina da, odoletan,

ihidietaraino labanduz hedatzen den itzalak

iluntasun ileguritsuz tindatzen dituenean mendi maldak;

enarak iheska hegaldatzen dira, gaua buztanetan,

marfil zorrotzezko hotsez eztenkatuz airea.

Baso hostotsuetako laberinto zinbeletan barrena

piztu egiten dira, izarniakorrak, izarrak

gaupiztien nini distiratsuetan.

Oraintxe epelagotzen direlarik portuko harri kresaltsuak

untzi zaitut neure oroitzapen itsasoan nabigatzen,

ezinaren minak eraginda, uhara luzea utziz bertan.

Desagertu egin da uhara, ostenduz,

itsasgainean nagiki etzundako ilargi-adarpean

—urrezko labain ezabatsua, laranja atal irudi,—

Eta portuko hareatza hezetsua ere urrezkoa.

Odoleztatu egingo da mendien lepoa ekiaren isuriaz.

Uhartetik abiatuko dira kaioak kairantz

buztanez egunsentiaren norabidea marraztuz

desegiten ari izango den behelaino mehe

zarpailtsuan. Ez da izanen ez uhararik ez

                        ilargi adarrik, altzairuzko itsasgaina

eguzki printzez urreztatua baino.

                                          «Tropicana» bihotzean

Ron kolore horiskan zehar

limoizkoagoak ziren zure

ezpain gorriak,

epelagoa perkutsioaren doinu laztana;

denbora goragalea izan

eta elkarren besoetara

gonbitatu gintuen.

Ziur genekien

orkresta baldar hura

ez zena karibetarra

eta, baita,

ez gintuela urrezko ezein hondartzak

bilduko

bere harea aluzinakorretan.

Besoetako zure belztasuna

neonezko argipetan,

dardaraz, zilarreztatu ohi zen

aldika.

Marrazo errakorren baten hegatsak

bihotz-motz utzi ninduen

zure itsasoan

murgildu ahala,

arratsa hiltzear,

sabaiko zerua arno kolorez

tindatu zenean;

koralezko haitz kresaltsuetan

kiskali bide zen

nire gorpuaren

azken apurrik apurrena ere.

Nire gogoak

barrikada erraldoia

du eraikita

ozeanoa hasten deneko

«Tropicana»ko ate hartan

Zure alboan Edit

izerdi hatsa darit

zure alboan Judit

arnasa mozten zait

bion erdian Edit

bion erdian Judit

hiltzen ere badakit

Itzala jo dute izarrek

Gau zarata zoro,

txakurren ahausiak

iluntasunaren hezur;

ilargia bera gezur;

goizeko suziak

itxaroten oro.

Itzala jo dute izarrek;

Ilargia heren gutxiago da

—Zehazkiago;

Ilargibetea heren gutxiago da—

Hamabost malko zerope;

Itsasgora bere goiunera helduta

Uhinen hotsa eta zuridura

Besterik ez dute ene begiok

Ene belarriok;

Neuk ere ez zaitut

      Maite.

Gauaren edabe iluna

leunki labantzen labeetara

eromen zulo gorietara

aroak oratu harietan

                                behera;

odola da

              oroituz

deika;

haragiminez itotako odola

suge hordia

zainetako laberintoan

zeure labeetako epeltasunera

eroan ezinik burua;

aroak oratu die

plazereen hariei

sugea esnaraziz zainetan.

(edabearen bila

  abiatu da sugea)

Hautsi egin dira gau-eztarriaren sokak

Mututu egin dira izarren ezpainak

Ebaki egin diote rnihingaina ilargiari

Itzalak airea falta du birikietan

Zerez mintzatuko ote zaigu egun sentia.

Euria eta biok elkarregaz berbetan;

Euria jausi eta jausi

Eta ni

Jausten eta jausten

Sekula be jausten amaitu barik

Jausten eta

Jausten

Bonberoak etorri dira

—punteoaren puntan puntako

                                            notak—

Gorpu suizidatuaren

Gizartearentzat berreskuratzeko

—bateria bakarraldia—

Oraintxe hasten

Benetako historia

Hau bluesa da

Ni jausten

Eta jausten noa

Euriagaz berbetan

Zeuok amaitu behar duzue

kanta

Ni jausten eta jausten

                            Noa eta.

Egunsentiko trenak

Bertara doan haizeak

ez du zalantzarik

ez oinik.

Haizea baino

besterik ez da

beste ezeren

arnasa barik.

Trenetan

egunsentiak

akidura besterik ez direlako

logelako isiltasunean zehar

abiatu ginen

Ekialderantz

itsaso mugaezinean murgiltzera.

Elkarren larrualde ezkutuenetan

mentura liburu bana

irakurri genuen

erpuruetaz.

Gose izan eta

—eskuak sare

    titiburuak buia—

arrain gordinak arrantzatu

eta jan egin nituen

gordinik

goxo                  Circe.

Mihingainean behera

ehundaka baraskilo larruratu

zenizkidan

bertan

Eldarnioaren laberintoaren

mapa libidikorra

marraztuz        Ariadna.

Orgasmoko atera

eraman ninduen hari fina

zeure ahotsa        Ariadna.

Zeure beste ezpainok

erakutsi zidaten

ardo goxoenen segeretua

neureak

itsasabel ertzeko

irla landaretsuan

pausatu zireneko.

Polifemo

mozkorti itsutua

besterik ez naiz orain.

Burmuineko estalkia kenduta

ekaitzez eta piztiz

gainezka

utzi dizkidazu garunak

                              Pandora.

Itsaso hartan

ito zenuen Orion

naiz gauero

ortzean hiltzatuta

bihotz bako

              Aurora

miresgarria.

Eragiketa basatiak

Bakardadean

Nire zainak

Nikotinaz eta alkoholez

Zeharkaturiko bideak

besterik ez.

Biri bi gehitu

eta, ondorioz,

desolazioa eman.

Biri bi kendu

eta, ondorioz,

infinitoa eman.

Bi bider bi

eta, ondorioz,

zirkuloaren karratusuna.

Bi zati bi

eta, ondorioz,

betirako hautsi.

Eragiketa basatien

tenorea

heldu da.

Izerdi hotz han, tantok, ez ote

barruko itsasoak gainezka eginda

begiak ezin aurkitu eta

larruazal zabalean

hedatzen ari den

malko olde porrokatua?

Erraietako amorruan txertaturiko

hitz-kate totelak bailiran

alkoholetan itotako kristalezko perpausak

osatzen dituzte

—etsipenak agindu joskeraren menpeko—

mostradorean pilaturiko baso hustuek

gauero

Inoiz,

errimatu eragin ditut

gernua

eta

infernua;

gaurkoan gurago nuke

buztartu eragin

zeruko izarrak

eta

zure alua.

Iustizia egin nion alkoholari

—irekigailurik ez,

egarriz itotzear—

mahai ertzeko gilotinan

botila madarikatu haiei

lepoa moztuz,

gurago bait nuen

erraiak kristalez hiltzatuta hil

lehorraren lehorrez

baino

Udaberriko bezperak

(kantatzeko kantak)

Nenufar zuriak alkohol usaina

dariela

neure boligrafoko tintetan

igeri

udaberriaren seinale

Lumabelar ostotxo zuriskak

hegaz

neure kuadernoko horrietan

alde egiten

udaberriaren seinale

              I

Udaberriko bezperetan

Arratsak

Erdi lo

Geratzen dira

Horiska meheetan etzanda

Su estrainoenak pizten dira orduan

Nerabeen bihotzetan

Eta inguratsean

Erreboltara deitzen gaituen zerbait

                                          arnasten da.

              II

Heroea zara

Zeure buruaren aurka

                      Oldartu

Eta

Heroinaz

Zeure larrua

Hautsi duzu

Paretaren kontra jarri zaituztenei

Maiteagoa duzula

                  Pareta

Heuren fusil ahoak baino

                    Frogatzearren.

              III

Gure lehen kantuak

Azkenak izanen zuentzat

Gure lehen suek

Hotzikarak eraginen zuei

Heriok piztuko bait ditu

Urrezko katabutetan

Ehortziren zaituztegu

Usoez inguraturik eta

Errespetatu eginen ditugu

Zuen konputagailuen lutoak

Ez bait ditugu

Beste sekulan ere

                          Abiaraziko.

              IV

Prest ditut nire armak

    eskuetara datorkidan

                          edozer

            eta zuenganako

      gorroto infinitoa

              V

Erabaki sendoa

Munizioak amaituz gero

Prest gaude

Herkide hilen hezurkinak

Hartuta

Balak osotu eta

Tirokatzen segitzeko.

              VI

Aingeruei idatzi diet

«Itxi itzazue zeruko ateak

Errebolta garaia heldu bait da

Utz itzazue santu ustelok

Heurei darien kiratsean itoten»

«Jainkoak sortu zituen klaseak

Zatozte ifernuko sutetara

Historiazko odolkietaz

Txintxiburdintzia egitera»

« Jainkoa ez bait da ezer zuek barik

Zatozte erreboltara

Birjinek gozatu egin gura zaituzte

eta ezin diezaiekezue mesede hau uka»

                Badakit aingeruen erantzuna

                Ortzadarrean behera etorriko dena

                Hauetariko suzko eurite osteren batetan.

              VII

Gu

  asunak bezalakoak gara

                            aski da

zuek edozein bazterre—

                                  tan

          kaka edo txiza egin

                              izatea

        gutarikoak hazte—

                                  ko

                              Zuek

        desagertutakoan ere

                                  gu

              bersortu eginen

                                gara

      zeuen hondakinetan.

              VIII

Urrunegi heldu da zuen gorrotoa

Unibertso osoaren bira eginda

Gerripean

Akuilatzen gaituen

Iltze muturra bihurtuta

              Zeuen aurka

                        Garamatza.

              IX

Gauren batetan

Kale ttukunketa zerbitzuetako

Argi birakorren pean

          Joko dugu larrua

Zihur jakinen dugulako

          Biharamunean

Zabortegiak heurak ere

Geureak izanen direna

Eta ez dugu

Inorako presarik izanen.

Insomnioa

  Hitz isilez

  logura gorrari

                  deika.

  Otsoek jan dute

  —ez ote duzu usaintzen

          gorpuari darion

        zoramen kiratsa—

                            zaldun

                              urdin

                                hori

garunetako laberintoko

                  baso basatietan.

Logura,

ilunetan

edaten

den

ura.

Loa,

begi

bako

horren

soa.

Ametsa,

uretan

urtu

den

promesa.

Lurrin urdinean zatoz

hurrindik

kezko ezpata eskuetan

zaldi isiltsuan zamalkari

hurbildu ahala

aurpegia ezabatuta desegin

egiten zaizun bisitaria

apatz baldarrez

loa ezartzera giharretan

garuneko baso korapilatsuetan barrena

arimalde galdutako biztanle telurikoak

esnatzeko ezkontzientziaren egunsentian

aintzinako alkimia formularen

eraginpean legez

logura      logura

desmugetako oihalean

josten gaituzun hari epela

                                        mutua

                                        mehea

Logura

zaldun morearen zilueta dardaratia.

Loto lore letaletan

petaloetan

lo

lutoa

lo

petaloetan

loto lore letaletan

Soneto profanatuak

I

Haizeak eragindako hosto-dantza

errekatiko kantu-hotsa da lei

hoan zehar gela ilunera dei

ka eta deika Abuztuan antza

artean abiatu barik antza

rrak arrokan jezarrita Lorelei

kantuka erakartzen larreko behi

tzainak lizunduta uretarantza

lekuko mutu artezak dira altz

triangularrek ezin dutela altz

atu bururik itotzear dire

larik eskerrak ametsa besterik

ez dena dena haizea bareturik

espermaz bustita biga maindire.

II

Erpuruetan izerdi ttanttatto

distirakorrak kalanbrekadetan

erdituak barru barruko pistolak

disparatuta legez bai auskalo

ernemindu egingo ote den al-

diz gorrotoa gaindi beste zerbait

erdeinu iraunkorra mendekuzko ez-

tiz elika ditzagun gure mamu

gautiarrak elektrodokume

gauzatuak ez haragi ez he-

zur izan barik eztarrian gora

pilatzen zaigun bisitari nahas-

pila ito dezagun betirako i-

zurri hori tortura deusez dadin.

III

Eldarniozko zaldiak zamalkatzen

oroimenean zabaldu zaurian.

Zainetan gora ezinaren zama;

arrain ustelduen hainbat ezkata darama

haizeak ume gorpuetako ezpain

ubeldu hotzetara.

Keinu estrainoak ditu moldatzen

arratsaren lepoak zerumugan:

kolore itsuak darizkio ortzeari

pizti ninien safarirako orduan

(ez dut gura ezein malko

ez bada ostadar jokoetarako

ez bada zaldi zurien zainetan

eldarnioren irria amesteko)

IV

Ni hil eta lurperatuta

satorrak gorpuratzean

usteldura mintzatuko zaie

mutuki hortzetako ertzetan

zatiki urtsuak utziz

itsu heurak

itsu neure begi niniak

deseginez neu haziz heurak

bai heurak bai neu

gau luzean ilargi barik

ilunpetan murgilduta azpinabigatzen

Itakarik ez Peneloperik ezta

belar hostoetan behera labantzen

euria geure gorpubidearen bila lurrean

(belar hostook gorago haz daitezen

zabalago bar dezaten euria

erosoago laban daitezen tantak)

Euskal mitologia

BERRETERRETXEKO KHANTORIA I

Haltzak ez du bihotzik

ez gaztanberak hezurrik,

ezta errekako behelaino horrek

nik bezainbat tristurarik.

BERRETERRETXEKO KHANTORIA II

Leisiba

egin dun

iseba.

Alferrik

busti dun

ikuztarririk.

Satorrek

janen dinate

atorra.

Uso saldoaren itzalak

arranoa marrazten du behegainean

                                      Tenorea da

Ilargia suge esnatua da

                        eguerdian

Eguzkia haizkoratu egingo duen gakoa

    —erdi erdian eutsiz—

ez dugu besterik behar

    ludiazaletik morrointza

    behin betirako erauzteko.

Kantu barik geratu den erreka

Nerbioi, Ibaizabal gehi Zadorra,

soinean daroazula zaborra

ez dantzut ur-hots gardenen fereka,

usaindu egin baino hainbat kirats;

—lantegi tripontzitiko adurra,

negute industrialeko edurra—

dirudizu Mariren Mikelats.

Aintzina zeu bizitzaren ernamuin,

lats-adartxoetan zuhaitz oparo,

ubidean ibilita luzaro;

egun, amets-txar ororen emagin.

Begi bako kopetan zenbat kolpe

itsasoa ontzera zoazen hilhaur;

baratz horretan alferriko zimaur,

ez bait da ildoan ezein golde.

Dei egiten dizut, zeuri, Axular:

nondik berreskura bizitza;

emaiguzu, aztia, zeure hitza,

ez dadin berandu, ez luzatu lar.

(Bost sonetotarako aina lehen kuarteto)

Kristal-muineko iratxoen

begi ninietan isladatuta

hausten argi  zuria

gauzetan pausatzen diren

kolorezko pinpilinpausak

esna araziz

Eguratseko zainetan gora

margoen eroaldi arinetan

buztartzen aldibereko

izpiak infinitoak

eraikiz deuseztuz

e t a berreraikiz

«Lamiak bukatuko direla

SanJuan goizean jaiotako

zezen nabarrarekin

erreka goldatzen denian»

Arrokaren alboan

urrezko orrazi

hautsiaren orratz

lorratzak

saka-

banaturik.

Aintzinako ubide

gaur lehor horretan

antzar estrainoen

lorratzak urrats

arrasto fosildu-

ak.

Usain zoroa

altzen adarretan

dariolarik

txirulari

haize sarkor

sikua.

Negar zotinak

zalantzazko dantzan

txertatuta

aintzinako kantu isilduen

oihartzun

antzuetan.

Azkena

Irail horeila,

itsu-mutil

      iada hila;

landareen zainetan

piztutako ezpatek

        ireki zauria.

Irail isila,

ortuetako artoen

masail ferde zurbila;

polenbako petaloetan

abiaturiko espoleta

                        geldoa.

Irail borobila,

buztan luzedun

    azken sugandila;

              zeru gorien

              zapore gazi

                          zoroa.

Irail iraila.

itzaletako lilietan

                  harildua;

                  mahats mordoetan

                  amets more

                  etsiak.

Zeurera itzuliko naiz

aintzinako itsaso zaharra

kale urdinen biltokian

duzun kaioen katedralera.

Zeurera itzuliko naiz

egarri apartsuetan eskuak

erritmo hautsiak ahoan

begiak uhin higiduretan asetzera.

Zeurera itzuliko naiz

zelan blues zaharkituen notak

kitarra nekatuen soketan

halaxe neu talako hostoen dardaretara.

Zeurera itzuliko naiz

deihadar eginda mintzoak

azken eremu gardenetan

aroen harietan betirako ezereztatzera.