Anemometroa

IGOR ESTANKONA

Liburu honen salneurria: 3 € + BEZ.

Ordainketa egiteko, edo liburu gehiago eskuratzeko:

http://susa-literatura.com/ebook

© 1998 Igor Estankona

© edizio honena: Susa

cc-by-sa Creative Commons Aitortu Partekatu

http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/deed.eu

Lehen edizioa paperean: 1998ko iraila

Edizio hau: 2011ko ekaina

Susa:

        317 posta kutxa / 20800 Zarautz

        Adoain Aita 92 / 31015 Iruñea

        Zubitalde 21 / 48195 Larrabetzu

                Telefonoa: 943 83 26 55

                Elektroposta: susalit@armiarma.com

                Webgunea: http://susa-literatura.com

Berari,

liburu honen detonanteari,

konturatu barik nire bitartez

poema hegalarienak idatzi dituenari.

AHOLKUA

Ez dakit nondik heldu zaren

baina ondo etorria

insomnio honetara.

        Sugea aspaldi joan zen

        azal zahar bat baino ez da geratu,

        brontzezko zerbaiten moldea

        trumoia tximistaren ostean.

Ez dakit nondik heldu zaren

baina bakarrik zaude.

Hostoak ur azpian zorabiatu egiten dira

zoriontsuak

direlako baina zu ez

zuk hau irakur dezakezu eta zer edo zer

ulertu.

Ez dakit nondik heldu zaren

baina poesia deitzen duguna kanpamentu nomada bat da.

Bihar ez da hemen egongo.

Eskusu ezezagun zikinetatik

atera nahiko nuke.

Eguzkiaren printza beroak

nire azal belztugabean gozatu.

Kantoi ilunetatik ihes egin

itxaropen kutsatu gabekoen esperantzaz.

Laku gardenetan gorputz

—laster gorpu— unatua murgildu,

itsasadar petrolioztatuetako zikinduretatik aldegin

maitasun berriak aurkitzeko.

(...)

Bueltaka ibiltzeaz nekatuta, zulotik atera,

haur jolasetan elkarren sekreturik ezkutuenak ezagutu

eta hegan hasi,

benetako askatasunaren jabe,

Gran Viako bankujabe putakumeak baino altuago

zerura zuzen,

                    zeruraino.

          Shaktale

                                                                    Zantzoa

Noiz datorren Momo

ZATOZ

                                Nire gorrotoak ez du amaierarik ezagutzen

                                zure besoetan ez bada.

                                                                            Leonard Cohen

Honek beste hura esateko ere balio beharko luke,

garrantzibako gertaera magikoak

paperera bihurtzeko.

Honek sare bat izan beharko luke

transparentziak harrapatu ahal izateko.

Nik maite ditut hostoen nerbioak eta gauza errugabeenak

eta sukarraren dezimak.

Harearen azpian egon behar du hitzen batek

edo lanazko gitarraren batek

beldurrik ez diona sinpletasunari

beldurrik ez diona beso bat galtzeari,

irakiteari.

Zatoz nire odolean ipar-ekialderantz.

Paper zati batean kopiatuko zaitut

jantzi bi izango gara beti gazi.

ZER NAIZEN

Nire gorputzak

ukitzen nauten pertsonen antza hartzen du

paseatzen ditudan kaleena

eskapatzen zaizkidan gezurrena.

Apurka-apurka definituz doa

ibai bati edo erritmo jakin bati jarraituz.

Beti dago zerbaiten bezperan

aldaketaren begian.

Guztiz autonomoa dirudi

masturbatzen naizenean

atzazalak ebakitzen dizkiodanean

ispiluan jartzen dudanean.

Tatuaje ikustezinetan gordetzen ditu

jadanik ahaztutako uneak.

ILUNTZERO

Aulki horixka bat oparitu zidaten

kanelaz egindakoa.

Nekatuegi nagoenean

terrazan esertzen naiz.

Haragiak atsedena eskertzen dit

arimak zubiak eraikitzen dituen bitartean

errealitatearen gainetik.

Hura da nire portua.

Bertan asmatzen dut

ikusi ezin dudana.

Begiak itxiz gero

adibidez

hiru eguzki entzun ditzaket

bata bestearen atzetik

itsasora sartu eta hozten.

                BAT

Maite nauzun jakiteko

lorea mutilatu behar badut,

nahiago dut duda horrekin

hil.

                BI

Ikustearekin ez al duzu nahikoa?

zergatik eduki nahi duzu gorria?

azkenean ihes egingo dizu bilatzen duzunak

(laztanduz eta laztanduz

arrosak hondatu egiten dira).

                HIRU

Gezurra da loreak atsegin ditugula.

Gezurra.

Haien egoera bat atsegin dugu

(zimeltzen direnean ez diegu

begiratu ere egiten).

                LAU

Leihoaren ondoan jartzen dut

petaloak kontatzen hasten naiz

hitz goxoak esaten dizkiot

usaindu egiten dut etengabe

ura botatzen diot

(nire

lore

artifizialari).

SAGAR BATI BEGIRA

Eva laztana badakit ez zenuela asmo txarrik

konpota gozo bat egin nahi zenuela bakarrik.

KATEA

Liburu sakratua irakurtzea zerura begira egotea

izarrei genitalak ukitzea ihes egitea

buztinezko ontzietan esaldiak gordetzea

iraultzari buruz kafeari buruz

galeriaren amaieran argiak nahasten dira

polenak nahasten diren antzera

udaberri asmatuetan eta errealetan

ibaia lotsatu egiten da arrantzaleek sareak

botatzen dizkiotenean sekreturik sakonena

bortxatuz lapurtuz aurkituz

ahalegindu zaitez intxaurrondoaren loraldia geratzen

ikusiko duzu zelan ezinezkoa den

eta esfingeak katu homosexualen artean pozik

bizi dira geldi

loraldia bortxatzen lapurtzen aurkitzen ahalegindu zaitez

ikusiko duzu ezinezkoa dela

sekreturik sakonena da sarea ibai lotsatian

polena nahasten da galeriaren amaierako argiarekin

izarrei genitalak ukituz zerura begira

liburu sakratua itxi eta ihes egin dezakezun

momentu berean.

                                Eguzki zatitxoak erortzen dira

                        zure duda begietatik.

                                                          Doctor Deseo

Zurekin hitz egitea oihanera itzultzea da

momentu batetik bestera gaseatuko duten

labirintuan galdurik egotea.

Zulatutako itsasoan ezkutatzen zara.

Beti dago beste norbait zure biriketan

dantzan.

Ezagutzen zaitut baina ez naiz ausartzen

nor zaren esaten.

Merkrominazko arrasto bat uzten duzu

ihesi zoazela.

Elurraren azpian daude bidali nizkizun gutunak.

Haietan azaltzen nizun ezin nizula ezer azaldu

haietan azaltzen nizun zergatik zikindu zen ura

zergatik erre ziren betazalak.

Begiratzen dizut eta ez dut erantzunik jasotzen

begiratzen dizut eta orain dela

milioika urte desagertu zen

izar baten argia baino ez zarela

iruditzen zait.

INSPIRAZIOA

Jertse urdinek batasuna kentzen dizuete

azalera

bolumena

orkatiletatik heltzen zaituztet baina zuek

hegan jarraitzen duzue eta nik

disolbatu egin nahiko nuke bizitzen jarraitzeko.

Ez dago ez haizerik ez surik.

Norbaitek pentsa lezake lorategi berean

egiten dugula otoitz

baina oker dabil.

Usoak progresio geometrikoan doaz hegoalderantz.

Ez zaituztet asteotan ikusi eta zubia bota dute.

Jadanik ezin naiz horra heldu.

Baina zuek hegan egin dezakezue honaino.

Zain nago.

Etorri eta lagun iezadazue poema simulakro hau

bukatzen.

BIDAIA

Bizitza platano azala baino galkorragoa dela

konturatu zenean

eskukada bat izar edatera atera zen

zortzietako trenean.

Pentsatzen aritu zen

leihotik ikus zezakeen paisaje ontza hari begira

zeinen arin desagertzen den guztia.

Ondoan esertzen zirenak ere

erantzun baten bila

edo beraien buruak berraurkitzera

irten ziren bulegoetatik

fabriketatik eta kafetegietatik.

Sustraietara itzuli nahi zuten.

Seguruenik horregatik ari ziren

bata bestearen sorbaldan

bisonteak marrazten.

EZTIA, GAUA

Airearen zeruaren laburpenarekin

ogia egin daiteke.

Ardoa, tulipana

zaldi berdearen azpian

erreka zeharka daiteke.

Maiatzaren ezizena ostirala galtzea da.

Botiletako mezuek beraien burua

besarkatzen dute izotzez.

Ateak bakarrik ireki dira azukrera

eta trenen larbekin, lurraren itzalekin

planetak ezkutatu egiten dira

bularretan.

Umeek hamalau irudi dituzte

alanbrea bukatu zaie

musika eta ijitoak ezkontzeko.

Galdetu orain mutu zure izena, erleak.

ASTELEHENEAN EZTANDA EGIN ZUEN BIZITZAK

Gela erdi-ilunean oraindik

altzarien forma konkretua bilatzen zuen

begizuloak kafez edo lurrez beteta

balitu bezala.

Jaiki zenean ispiluek ez zuten irudirik itzultzen.

Gas hilgarri baten itxurapean pasillotik abiatu zen.

Nekatuta zegoen amodioa beti norbaitekin egiteaz,

amodioa norbaiti egitea behar zuen

apur bat lasaitzeko

apur bat agintzeko

apur bat bera sentitzeko berriro.

Maite ez zuen norbait behar zuen.

Gauean kamarera gazte hura gonbidatzea ideia ona

iruditu zitzaion.

Gauzak berriro horrela

gutxi gora-behera bere lekuan ikusteak

poztu egin zuen nolabait.

Dutxa hotza hartu zuen eta biluzik ibili zen

etxetik

besoak zabalik oreka galtzera

jolasten,

ore

ka galtzera

txikitan bezala alfonbra gainean.

Zoriona baino askoz gozoagoa iruditu zitzaion

sentipen neutro hura.

Eguerdi aldera zerua azkenengoz erre zen

eta hegazkinak su bolatan amildu ziren

lantzean figura desberdinak marraztuz.

ZETAZEO HANDIAK

Bazirudien zirrara zetorrela uraren gainetik,

landareen adina bikoiztu egin zela.

Esku zikinekin elkarren aurpegiak garbitu zituzten.

Pizturik zirauen bonbilla bakarrerantz korrika

zihoazen

biak.

Inguratzen gaituzten pertsonengana iristeko

guztiok behar dugun zirrikituaren bila

ahoan

sartu zion atzamarra.

Material hezeenaz egina iruditu zitzaion.

Eseri eta hankak zabaldu zizkion teatro goseti bat bezala,

korreoz heldutako opari baten antzera

eta ume egin ziren sofara eroritakoan

eta han

listuarekin kurtsibaz idatzi zuten bizitza

eta han

burua sabel leun haren gainean

ulertu zuen azkenean

zer dela eta etorri ohi diren hondartzetan hiltzera

zetazeo handiak.

GAUA ORAINDIK BATAILA IRABAZI BARIK

Txori-habiak sexu abegikorren antzera daude

abar artetik zafirozko sabaira begira.

Isilik esne epelez betetzen dira bularrak.

Urreak labain egiten du eguzkiarekin aurpegian.

Eguna gero eta beherago dator.

Ez dago inor instantea harrapatzeko eta hala ere

azken izpiek limoizko haziak ereiten dituzte

biharko...

Esan,

zeren beldur zara,

urreztatuz bazoaz ibili ahala?

Ikus ditzakezu itsasoko izarrak zeruan islatzen

eta iluntzea urtean behin sekula-belar bihurtzen.

Nabigakorra da paisajearen tristezia.

Galderak gari bihurtu dira bideetan.

Urak luma bat izan zitekeena daroa.

Bestela dena dago lasai.

Betiko moduan eltxoak argiaren bila.

Betiko moduan beldur gozo batek gidatzen ditu

izaki gehienak.

Inurri gorriek

lur azpiko barrunbeetan sartu

eta haurdun uzten dute mundua.

Hiria gorroto dudanean

opresiboegia delako edo hilerria

ematen duelako

edo umore txarrean jaiki naizelako

ez dut epidemiarik

uholderik ez suterik eskatzen.

Landareetan jartzen dut nire

itxaropen sendoena.

Apurka-apurka kaleak hartuko dituztela pentsatzea

atsegin dut

eta guri ez zaigula men egitea baino

geratuko.

Zuhaitzak txoriz betetako

arrain-ontziak izango dira.

Eltxoak odol tanta hegalariak.

Lurra ukitu bezain laster lurrunduko gara seguruenik

baina bitartean barre egingo dugu

eta gaztainondoaren sustraiez eginiko giltzak

beharko dira

etxeetara sartu ahal izateko.

TURKESA ZENA GRISA DA

Eguzkia txori damutu bat bailitzan

laino artean ezkutatuz doa

eta turkesa zena grisa da

eta grisa zena beltza

eta umeak umeak dira

etxerantz korrika.

Latorrizko jendea leihoetan dago

tabakoa erretzen.

Airea hoztu egiten da

inor ez dadin kalera irten.

Euria hasi du inork ez dezan

zerurantz begirik altxa.

GRAMINEAK ZU

Gerrilla arraroa da udaberria,

analfabeto beilegi hura,

eta erleak badatoz eta zu alergia bat

zara

eta aireportuak amapolaz betetzen dira

eta gorri jartzen da eguzkiaren alaba

eta auto istripuek ilunak izaten jarraitzen dute

baina apur bat gutxiago

eta liburuak ireki egiten dira

eta ez dute onartu nahi

baina badakite

tristura

krisi egoeran sartu dela.

LUCYREN DIAMANTEAK

Munduko lanparen erdiak irentsi dituzu

eta gereziak itotzen dira

zure begi hertsietan.

Lokartu da begirada zaintzen zizun

polizia.

Ilea usaintzen duzu

besaulkian etzatean

eta nik ikusi nahiko nuke

beste ezer baino gehiago

zainetan lehertu zaizun inauteria.

Ikusi nahiko nuke

beste ezer baino gehiago

zelan zoazen igeri zeruan

Lucyren diamanteak lepotik jarrita.

ETZAN ETA ENTZUN

Etzan eta entzun

heriotzaren alabastroa, zure begietan, utzi nireetan

uzten diren bezala bahitutako umeak

ilargiaren piszinetan.

IA BETI PANDORA

... eta Hefestok modelatu zintuen buztinez

buztinez bizitza eman zizun

hitza

gaztetasuna

Jainkosen edertasuna

eta jada mortalen artean

gizateriaren gaitz guztiak biltzen zituen kaxa

ireki

zenuen

munduan zehar karga hura zabalduz

eta kaxaren hondoan

itxaropena baino ez zen gelditu

ordutik gara pertsonak

ordutik sentitzen dugu oinazea

ordutik daukagu arrain tropikal bat sabelean

Pandorari eskerrak gara gu

ez dugu bueltatu nahi zorion osora

perfekzio aspergarrira.

Inoiz ez.

Hemen egin nahi dugu barre eta negar

altzo berera itzuli arte.

Itzuleran gogoratuko dugun guztia

frutarbolak izango dira,

kotoi zatiak.

Irudituko zaigu guztia

ur tanta batean gertatu dela

kupula hartatik erortzean

pozik

erdi biluzik

lurrin astun bat bezala heriotzarantz.

All songs recorded live in autumn, 1997

TRAJE BELTZA JANTZITA

Auzuneko umeak tronpeta-jolearen inguruan

eseri dira.

Sonnyk traje beltza jantzi du

eta ilea busti.

Patata frijituen usaina dator sukaldeko leihotik.

Ez da kontzertu itzel honen grabaziorik

inoiz

egingo.

Eskuarekin lakuan jaiotzen diren

euliak uxatu

eta lehen nota irten da

nostalgiaz blaituta.

Gero berlina zahar bat pasatu arte

itxaron dute.

Hiru segundo. Bi. Bat.

Musika zabaltzen hasi da

geldiro

ilea hazten den abiaduran.

Umeek ortozik erritmoa zuzentzen dute

Afrikarantz.

URRIAK 1 MOMENTU FINKOA

                                Gisèle-k ezin aldendu du hilobi artean

                                pasiratzeko gogoa.

                                                            Ramon Saizarbitoria

Laztandu zuenean

ez zen laztan bat izan.

Laztana bere balio plastikotik harago eramateko

ahalegina izan zen.

Absolutuen bilaketan sinplifikatu egin zen

keinu hura

erregu hura.

Koleoptero beldurti bat ematen zuen

izara azpian ezkutatzen zenean.

Gisèleri hankapeak hatsarekin berotu zizkion

barkamena eskatzeko modu arkaikoenean eroriz.

Zelan edo halan ireki egin nahi zuen

bere barnean edo urrunago

zegoen atea.

Gisèle maite zuen arren

kanibal baten ondoan lo egitea zen.

Hori.

Kanibal baten ondoan lo egitea.

Azukrezko torre batetik burua botatzea.

Tuberkuluen indiferentzia baino ez zion eskaintzen

arnasa isil harekin ametsetan ari zen Gisèlek.

Noski beraien egoera orijinala ez zela hura

baina elkarrekin egon nahi bazuten

ezin zuten gela berean bizi.

Bazekien ez zela traizioa baina

gutxi falta zitzaion.

Betiko egon nahi zuen gasolindegian edo estazioan

Gisèleren zain.

Norbait etorriko ez bazen Gisèle izatea

ez zetorrena.

Airea ez da ezer eta haizeak ostera dena

daramana.

Hain bistakoa zen ilearen agor usaina...

malkoek jolas kaleidoskopiko politak sortzen zizkioten

begien aurrean:

koadroak heze zeudela zirudien

lanparek arrainen sabelen distira itzultzen zuten.

Betirako ziren biak.

Seguruenik betirako ziren biak

eta barre egin zuen.

Kanpoan baina urrun

plastikozko lainoek nekez bultzatzen zuten denbora

egunsentirantz.

URRIAK 3 MOMENTU EBOLUTIBOA

                                Mundu bat zen berez sekula amaitu

                                nahi ez zen musu hura.

                                                                       Jon Mirande

Lo egitea egurrezkoa da.

Gau osoa arrainak pizten

eta igelak eranzten ibili ondoren

iratzargailuak jo zuen

eta begiak erne zitzaizkien.

Gisèle ohe puntan eseri zen

amildegi hura, limite hura haztatuz

eta Gisèle lepoz sano ederra zela erabaki zuen.

Sano ederra.

Goizaldea gelara sartu zen

bere dantza konpainiarekin.

Atsegina zen Gisèle lepoz ikustea.

Gisèle ikustea.

Laztandu egin zuen

modu berri batean hala ere

tertziopelozko grabitate baxu batean

ilargitik heldu zaizkigun

irudi bakarretan baino astiroago.

Irribarre dardaratiz musu eman zion

sorbaldako puntu arbitrarioenean

eta bat-batean ezpainak

klarionez bete zitzaizkion

eta bat-batean bezperako tristura itzuli zen

izututa

besoekin inguratu zuen Gisèle tximistorratza

aingira elektrikoa

guraizezko azala.

Bilatuz

kaimanen hazitegi bat aurkitu zion pubisean.

Isiltasun polizial sakon hartan

gelako gauzek esanahi inmediatoa galdu zuten.

Petrolio orbanaren erdian Gisèle

argazkietan sutan harrezkero

eta milaka metrora Miguel Hernández ziegan

edo katuen bizarrak basamortuan

kontrabaxuetako hariak ziren.

Ilea miazkatu zion negarrez,

harriak miazkatzen diren antzera.

UDAGOIENA

Udagoiena neguaren zorroztarria da.

Iluntzean koloreek batak besteari izena

lapurtzen diote

eta azkenean zeruak gaua dakarrenean

zerbait dator zure ezpainetara

eta bertan geratzen da bizitzera.

Esaidazu edozer belarrira,

esate baterako orduak astiro doazela garanduz

edo olioz beteko didazula sabela eta su eman.

Euria hasi du ez dakigu nork.

Atso baten begiak lehertzen zaizkizu nire besoetan

apurtzen zarenean.

Trapuzko oilarren indarraz besarkatzen zaitut.

Apur bat itxaroten baduzu

zuhaitzek bibliografia galdu arte adibidez

gimnasta tristeak etxera erretiratu arte adibidez

afaltzeko zer edo zer aurkituko dizut

eta kartoi epel horien azpian, zazpigarrenez jaioko gara.

EZ DAGO HAIN GARBI

Gogoratzen naiz hotel hartako taberna

nahiko iluna zela

eta hiru metrok banatzen zituztela

gure edalontziak.

Etorkizunera salto eginez hurbildu nuen aulkia

eta ze izen zuen galdetu nion.

Berak abileziaz aldatu zuen gaia.

Zigarro bat opatu nion.

Ez dakit hartu zidan.

Egia da nire gelara igotzea proposatu niola

korapiloa izan ginen

haginka egin nion

argitu egin zuen

eta beharbada

hurrengo goizean

jadanik jantzita zegoenean

eta atea ixtear

nik esan nion lehenengoz

maite nuela.

Baina ez al da lausoagoa guztia?

Ez al zidan berak ere

antzeko zerbait esan

agian askoz lehenago

bezperan tabernara sartu eta segituan

begien bitartez

edo bularren mugimendu batekin?

POEMA HIDRAULIKOA

Euriak tap tap tapatzen du

asfalto hotza.

Airea josiz tantak lainoetatik argazkira.

Telefono kabinetan ahotsak usteldu egiten dira

zenbaki hura gogoratu ezinik.

Zure irudimena baino ez da emakume horren

aterkia. Emakume horren irudimena

zure aterkia baino ez da izan.

              Baina ez, ez dago zu.

              Eta seguruenik ez zaude bera.

Beharbada emakume hori ezagutzen duzu

segundo zahar bat itzuli denean bere titien erpinak

zure lepoaren kontra daudelako

eta gatza

              gatza mingaina besapetik irristatzean

orain dela hamar urte edo datorren astean

zango labirintiko bi hiru lau

zaldi zoroak zaunka eta eztanda

kolibria eta lorea eta Eros hatxixa banatzen

eta azal bat non edan non lo egin non kanpatu

orgasmoa/elektrizitate deskarga

              bukatu da

akzidentala zeharo noiz emakume hori

taxitik irten da

              rantz doa

              raino helduko da

edo maite izan zaitu etorkizunean

soldadutza garaian ezagutu zenuenean adibidez.

Gerta daiteke baita ere zergatik ez

zuri itxaroten egotea

zure abizena idatzita edukitzea pospolo-kaxa batean.

Batzuetan jantzia lisatzen diozu

eta zure emaztea da.

Hain da elastikoa denbora

non aterkia itxi bezain laster

emakumea desagertu egin baita

begiratzen ez dizun zerbaiti begira utzi zaitu

eta gogoratu zara ez zenuela inoiz soldadutza egin:

emakumeek ez dute

soldadutzara joan beharrik.

Parkean elkar besarkatzen ari den bikote horri

aterkia haizeak daramakio.

Zu izan zaitezke edo ez

hiruretako bat.

SUGEA

Horregatik heldu naiz etxera lehentxeago

horregatik igo ditut eskailerak

hain isilik

eta horregatik ireki dut atea

ez neukala uste zenuen

giltzaren kopia horrekin

horregatik eman duzu buelta eta

amuarrainen abileziaz ihes egin didazu

besoetatik eta horregatik

zangotrabatu behar izan zaitut

eta lurrera

erori

gara

horregatik

ez dizut kasurik egin

barre artean iraindu nauzunean

horregatik lehertu dira limoi bi nire eskuetan

horregatik askatu dizkizut

fraketako botoiak

horregatik

ukitu dizkizut ezpainak

eta ahoa zabaldu duzu

zabaltzen diren bezala erretzen doazen bitartean

arrosak edo paper zatiak

horregatik itzali dut argia

horregatik egin dut dena hain azkar:

defentsa prestatzeko astirik

izan ez dezazun.

JENDEAK ERLOJUAK APURTU DITU

Tabernak ixtear daudenean

eta orduak erabiliegi

urrunduz doaz pausoak

eskala isiletan.

Zeruaren zeruan

ezjakintasuna arrautzak jartzen ari da

eta portutik sirena hotsak ontzi lasaien bidaia

iragarri nahian dabiltza.

Hotzak espaloiak besarkatzen ditu.

Bake lasaian dago airea

onartzea baizik ez daukalako

erritmo hau, agindu hau, iluntasuna.

Sare berberean katuak zein mozkortiak

gerizpeek xakera jokatzen dute

eta gaueko tximeletek orbitak marrazten dituzte

farolen inguruan.

Jendeak erlojuak apurtu ditu.

Orain itzultzen bakarrik daki.

Autobusetara goizalde apur bat sartuko da laster.

Bitartean ilargiaren laurdenak

munduaren erdia zurbiltzen du.

MEMORIA BIDALI NUEN ZURE BILA

                                Eta zuk jakin ez arren, nik ikusi zaitut

                                atea gurutzatzen ezetz esan gabe.

                                                            Luis García Montero

Memoria bidali nuen zure bila

eta ezin izan zintuen osorik aurkitu.

Zure ipurmamiak ekarri zizkidan

                  zure ahotsa

                  zure saihetsen arkitektura.

Egia esan nahikoa nuen horrekin.

Ohe imajinarioan etzan zintudan.

Irribarre bat jarri nizun.

Denboraren hari finetik tiratzean

ilea askatu zitzaizun.

Ezin dut esan aingeruen sexua zein den ez dakidanik.

Beste zerbait musukatu nuen,

arinagoko zerbait, baina

berriz errealak ematen genuen gezurraren erdian.

Ni han nengoen orduan.

Zu ere han zeunden askoz lehenago.

Memoria bidali nuen zure bila

eta ezin izan zintuen osorik aurkitu.

Begirada barik begiratzen zintudan.

Abisurik gabe belar hezeekin erre zitzaizkidan sorbaldak

eta ustekabeak mila aldiz biderkatu zuen

odolaren zoriona.

Gau desberdinen mosaikoan zeunden

ni bezain presente zu

azkenerako ezin zen bereizi nork asmatzen zuen

noren irudia. Nor isurtzen zen

noren barruan.

Kronologikoki izerdi hura ez zen gurea

baina izaretan zegoen.

Loak hartu gintuen.

Iratzarri nintzenean goizeko hamarrak ziren

eta argi zegoen guztia.

Oso argi.

MARGARITA BORTITZAK ETA UTERORA ITZULI

Iraupena: 1'19"

Hasberriak gara iluntasun honetan

bizitzak kolpe bakar batez deskorapila gaitzake

eta ederra bezain hutsala da ahalegin hau

nola ukitzen duten hala ere elkar gure bakardadeek

gure melodrama luzeek.

Kapital patetiko hori bildu eta euripean goaz.

Zoritxarrekoak lehen ere baginen

baina orain kontzienteak gara.

Nik ez diat ezer konprenitzen ahal

esango diogu heriotzari

kristautasun formei uko egin ondoren beldurrez

kaka eginda

pilotutasuna sentipen atsegina zelakoan

bonben gainean egote horrek gerra

desagertaraziko balu bezala.

Ilargi gehienak erori dira

hain gaude nekatuta hain haginka egingo nizuke mingainean

egunero zeharkatu behar gutaz eginiko tunel zaharra

kateak aspaldi kendu zizkiguten

baina orain

gu geu gara gu geu atea-zabaldu-nahi-ez-dugunak

argia gorroto dugunak.

Eztabaida bizantziarretan sartuta gabiltzan bitartean

mundua sumin purifikatzaile bete-betean dago.

Ez da faltako bolondresik gu hiltzeko.

Moskuren aginduak zehatzak dira.

Esan ez dutela honaino etorri beharrik.

Esan lana erraztuko diegula gutxienez.

HIRIA UTZI AHALA

Autobusaren kristalak

paisajez betetzen doaz.

Ez dakit non igo zaren eta normalean lo egoten naiz

jaisten zarenean.

Horregatik zalantzan jarri ohi dut

zaren/ez zaren.

Lainoak zeruaren hezurrak direla ematen du.

Uda balitz sorbaldak agerian eramango zenituzke.

Aurrerantz joan beharko nuke

zure ondoan eseri

izena edo sua edo gau bat eskatu

baina

egia esan

ez dit gehiegi ardura nire

indar faltak.

Seguruenik ametsetan

paper protagonista bat emango dizut.

BIZITZAREN JABETZA GORPUTZEN GAIN

Haizearen atzamarrekin zure gorputza

esploratzen

interruptorearen bila

zentimetro karratu erogenoen bila

lautada guztiak

zokogune bakoitza

birkreatuz asmatuz marraztuz

nigandik irtengo balira bezala zure bazterrak

eta ilargiak zainetan itsasgorak sortu

algak ekarriz ileekin nahas daitezen.

Tinpanoa harizpi apurkorrena

kaltetzeko beldurrez

uraren tonoa aukeratzen dugu

iluntasunean elkarri hitz egiteko.

Izerdiak arrainak izan ginela

gogorarazten digu

eta leihoak

egun-argi dela.

Orduan begirada infinitutik gauden lekura

itzultzen dugu emeki.

ZEREMONIA

Ez dakit zergatik bukatu behar duten bikoteek

hain solemneki.

Hitz egin egin behar izaten omen da,

dena argi uztearren.

Psikodrama ederrak sortzen dira horrela.

Hilkutxei prezintoa jartzea edo antzeko zerbait

gorpuak bere terrariotik

korrika ihes egin ez dezan.

Telefonoa.

Non? Ondodaubostetan.

Bilbon izan zela uste dut. Seietan.

Peta bat egin genuen.

Eguzki izpiek betiko trapezio horixka

marrazten zuten barran.

Berak soberan zekien zergatik zen krisi hura azkena:

ez zitzaizkion gustatzen

ileak komunean

edo musikaz hitz egitea ideiarik gabe.

Nik ere antzeko sentipen

usteldu bat neukan.

Nik ere gorroto nuen maite ez nuenean.

Ez zitzaidan gustatzen bere omnipotentzia

bere autosufizientzia eta afirmatibitatea

eta batez ere

nire lagunik onena ligatzeko zuen obsesio hori.

Baina isiltasuna deserosoa da.

Bere burua defendatu ezin zuen bakarrari

bota genion errua:

maitasuna zein konplikatua den komentatzen hasi ginen.

ZERTARAKO

                                Luna que se quiebra

                                sobre la tiniebla

                                de mi soledad

                                ¿en dónde estás?

                                          Chavela Vargas

Gordeleku antiaereotik irten nintzen

zure bila.

Zorotzat hartu ninduten baina ezin nuen

zure bulba

hatz erakuslearen puntan usteltzen utzi.

Aurkitu behar zintudan.

Ausente baino nahiago zintudan erreta.

Zulatuta edo nire ondoan.

Damutu zait hala ere honaino etortzea.

Zaindariek barre egiten didate

arrazoi osoz gainera.

Zertarako bidaia guztia

zertarako

ez bazeunden gas ganbaretako gorpuen artean?

Inperio garaia

Kuartzozko txoriak

denboraren orratzetan

pausatuta

betidanik,

betirako,

kuartzozko txoriak

denboraren apologia eginez.

Kuartzozko txoriak

eta beraien kantu monotonoa

tak-tik-tak-tik...

taktika eternal batean,

tik-tak-tik-tak...

diktadura bat zaintzen bezala.

KRETAN IDATZIA

Zuon estatuak botatzen ahaleginduko gara beti

baina horrek ez du esan nahi

borondatez egiten dugunik.

Gure hizkuntzan guduak

beste era batera kontatzen dira

eta ia beti irabazle atera ohi gara.

Estua da gure hiria itsasertzean

ahula gure flota

baina badakigu ausartak izaten,

badakigu gure hilobiak omentzen.

Ez dio ardura nondik zatozten

edo ze mezu dakarzuen.

Gudu zelaia berdin bihurtuko da

infernurik beroena

denontzat.

Horregatik bidali dizuegu mezulari hau

papiro honekin.

Arrantza, garia eta dantza maite ditugu

baina badakigu oinazea jasaten eta zabaltzen,

zuon emazteak alargun utziko dituzue hona bazatozte

zuotako bat soilik itzuliko da

hemen ikusitakoa konta dezan

bake garaian uzta zaintzen duten jainkoek

armak hartuko dituzte

eta sua eta ura

amilduko dira.

Zazpi ilargi iraungo ditu zigorrak.

Erretira zaitezte.

Sentitzen dugu baina ezin dugu

txikiagoak izan,

bestela historiaren galbahetik behera

eroriko gara.

LURRALDE BERRIAN

Atzean utzi nahi duzu sufrezko denbora

eta ahalegin horretan

maite zaituztenen lepoak erretzeko

prest zaude.

Hori ez da txarra.

Ez dizut beraiengatik esaten.

Beraiek ere zu bezala orbita egokiaren bila ari dira.

Alferrik delako esaten dizut.

Ihesa delako sentimenturik bakunena.

Bidearen bukaeran ez dago hormarik ez aduanarik.

Lurralde berrira erraz sartzen da jendea.

Usainduz eta usainduz zaporea hartzen zaio.

Tigre bat ikusiko duzu

izar iheskor batetik edaten

baina

lurralde berrian ere

berdin

sentituko zara.

Zurekin joango zara zu etengabe.

ORAIN BEZALA

Arnasaz inguratuta egon arren sentitzen duzun bakardadea

hori da zigor zeldarik estuena

hori da paparra kobrez betetzen dizuna

hori da zure borondatearen kontra zoriona

itxi begiak

hobeto pentsatzen da begiak itxita

—sakonago zara zu—

etorriko dira lainoak eta euria

jo egingo zaituzte agian

jo egingo zaituzte

egizu lo haizeak leihoa zabaldu nahi du

oraindik gogora dezaket

zelan laztantzen nizun burua

zelan zen loa gordeleku seguruena

beldur zinenean

orain bezala.

HAN

Heldu nintzenean karea baino ez zegoen

karea eta muskerrak

lastoa

soldaduak

aingeru erreak

lau orratzeko erlojuak

kraterrak

denborazko dunak eta trapuak

pertsonaia mitologikoak

bide arrakalduak

azuleiu goriak

bizikleta ahaztuak

kristal zatiak

maletak errautsez beteta

hego-haizea hezurrak sakabanatzen.

Egarriak azkenean ahoa neurtu zidan.

Probintzia lehorrenean nengoen.

BIHAR EGUN HANDIA IZANGO DA

Izter gazteei begira nago.

Eskua luzatzen dut eta ez dakit ze izen jarri

ukitzen ari naizenari.

Sandaliak kendu

ezpata bazter batean utzi

eta etxera sartu gara.

Ahotsarekin gerezi helduak utzi nahi nizkioke

entzumenean.

Horregatik hitz egokiaren bila bidaiatzen dut

ontzian hegaztien bila abiatu ohi naizen

pazientzia berberarekin.

Merkatutik gentozela jakin ahal izan dut

kristauei ihesi zeharkatu zituela mendiak

eta zoriontsu dagoela ni bere ugazaba

berria izateaz.

Oraindik ez dauka jainkorik

baina laster tenplura eramango dut

petaloz bataia dezaten

berandu bataiatzen diren guztien antzera.

Ilea laztandu diodanean lotsaren aureola

urratu diodala sentitu dut.

Zahartzaroan bere ondoan ihartuko naiz

berak garbituko dizkit hankak esnearekin

eta harpa jotzen ikasiko du herrian.

Bere bular arrosak ibis bi bezain tente daude

gogotsu

desiratzen dutena seinalatuz.

Keinu batekin ezetz esan diot

lotara joan behar duela

bihar egun handia izango dela

emakume bihurtuko baita

eta nire usaina eta abizenak hartu.

Irribarrean jaioterria nola ahazten zuen

sumatu ahal izan diot.

Atean geratu naiz biluztu

eta ohean etzan den arte.

Ordaindu dudanari gutxi deritzot,

Bizantzioko saltzaileak esaten zuena baino

askoz ederragoa da.

ISPILUA

Bizitzak hiltzen du,

ez Heriotzak.

Heriotzak egiten duen gauza bakarra

bizitzak hildakoen gorpuak biltzea da

gudu zelai hartatik ere ibili zen barrezka dantzan

eguzkiaren gurpila mendietan lurrundu eta gero

lurretik hamar zentimetrora hegan

hilotzituen zuku gastrikoak edanez

eta hizkuntza urrun batean gezurrak esanez.

Tirano ankerrenaren erradiografia zirudien.

Musu isilak banatzen zituen

odol gehiegi galdu zutenen artean.

Mozkorturik

herrixkara abiatu zen

abere ahulak bilatu

agure gaixoei azken esperantza itzali

ume gosetiak otzara beltzean sartu

eta biziraungo zutenen izenak ikastera.

Dorretxe erdi deuseztuan sartu zen.

Jaunaren alabak negarra orrazten zuen.

Ispiluaren aurrean bere eskuak

urre zurizko arrain bi ziren

dar dar

lau

zirela zirudien zirela.

Heriotzak ez zuen ordura arte egundo

ispilurik ikusi ispilurik.

Ukabilkada batez zazpi zatitan apurtu

eta zorrotzenarekin

zainak ebaki zituen.

ZER DA EDERTASUNA

txikitako oroipena

Ohe abandonatu berrian

zure zerbait dago oraindik.

Pertsiana igo duzu eta kristal birfinduzko txute batean

sartu zaizu espazioa gelara.

Gauerdian deitu dizutenez, eta gero eskegi,

gaua zati bitan banatuta

gogoratzen duzu.

Beste behin zeharkatzen ahalegindu zara

minaz jositako zelaia.

Beste behin.

Once again.

Begira kanpora...

utzidazu asmatzen

neguaren amaierako

bakardadea

eta zu haurtzaroko erreka bazterrean edo hondartzan

baina ia beti hondartzan

itsasoak bere esku umelekin lehorrean utzitako

harriei begira.

Bederatzi urterekin izan zen hori.

Harrietako bat hartu

ez dakizu borobilena

        edo leunena

        edo beltzena iruditu zaizulako

eta olatuen kontra jaurti duzu.

ITZULERA

Nire erdialdea ez dago hemen.

Gela gudaldi estatiko eta isilean higatuz doa

eta galtzen ari naiz nabarmen.

Forma jakinik gabeko zerbait bihurtu da

arratsaldea leihoan.

Lenny Kravitzen disko bat falta zait

eta txarrena da ez dakidala nori ostia

utzi nion.

Berdin dio.

Jantzi egingo naiz eta deitu egingo zaitut eta

geratu egingo gara eta ez zara agertuko

eta eskailerak jaisten ditut oihuak edo gosea

jaisten diren antzera

ikustezin

eta kalean behera berriro gogora dezaket

zer den

arnasa hartzea.

Gauez egindako likidoa naiz,

gel ilun bat.

Tabernara sartzean ez dut inor hiltzeko gogorik

errege bihozberak zerbeza hotza eskatzen du

eta argi ahulek non izan zara

      non izan zara

      non izan zara

esaten didate belarrira

edo hori uste dut.

BEHARRA ETA LANA

Ni lehen idazlea nintzen.

Apartamentu bat neukan arrakastaren errebaleko

auzune batean.

Eskua ipurdi borobilen

eta bular konikoen gainean jarrita

egiten nuen lo.

Pobrea eta duina nintzen.

Argitaratu nituen liburuek arrakasta handia izan zuten

lagun minen artean.

Urte batzuk geroago bularrak apur bat obalatuago zeuden

eta ni apur bat nekatuago

eta merkataritzari ekin nion.

Pisu bat daukat konformismoaren

kale zentrikoenean.

Ez doakit txarto.

Funtsean lan berbera da.

Begira ezazu kaxa horien barrura:

hori da jendeari okela dela esanez

saldu behar diodana.

GUDALDIA

Garaipena zein derrota

biez

elikatzen da dinamo gorri ikustezina

eta jainkoak gure alde ez badaude ere

ez al da ederra ikustea zelan

zatitzen dituen ezpatak

olatu nikelatuak?

Hostoz betetzen den edalontzia da bihotza.

Inork ez daki estandartea nork daraman.

Aurrera.

Ezpainak zoratu arte aurrera.

Zergatik ez?

beharrezkoa al da zuzentasuna?

nork esan du arrazoirik daukagunik?

ez al dago egia bakarra burrukan bertan

kondentsatua?

AHMED

Quan es vulga i onsevulga,

pedra i poble,

aquesta pluja de pedres.

Per què Ahmed?

Per què llences aquesta pedra?

El soldat, no és massa lluny?

Saps prou bé que no arribaràs

amb els teus braços de nen

i, malgrat això Ahmed,

malgrat això, has llençat aquesta pedra,

aquesta bocí de cor petri.

El soldat, no és massa lluny, Ahmed?

Per què, aleshores perqué, malgrat això

llences aquesta pedra?

És per a colpejar al soldat

o per una altra cosa?

Potser no és pas per a colpejar al soldat,

el soldat és massa lluny,

potser és per una altra cosa,

una altra cosa

molt més important que colpejar a un soldat.

AZKENEAN

Jazarpen luze hartaz nazkatuta

aztiari zerbait egiteko eskatu zioten.

Izan ere umeak ibilian jaiotzen ziren

eta ipuinak izugarri sinplifikatu

eta laburtu behar izan zituzten

ahalik eta denbora gutxien galtzeko.

Gainera munduaren azken muturra hurbil ei zegoen.

Aztiak zin egin zien ihesaldia

gau hartan bukatuko zela

deidade ahalguztidunekin hitz egin ahal izateko

derrigorrezkoak ziren hiru txahalak

sakrifikatzen bazituzten.

Odola gorria da elurraren gainean.

Enperadorea bere gudarostearekin iritsi zenean

txoriak mututu egin ziren eta ura uzkurtu.

Zaldia arnasestuka zebilen.

Ehundaka oinatz txiki basorantz galtzen ziren.

Txingor hondarrak bizirik zeuden oraindik

errautsen azpian.

Beraien ondoan, lurrean,

itsas barraskilo bat utzi zuen norbaitek.

Ilargi kiribildu baten antza zeukan.

Hurbilen zegoen gerlariak jaso

eta belarrian jarri zuen.

Eskuz esku eta belarriz belarri pasatu zen

enperadorearenganaino.

Itsaso urrun bat zen entzuten zena.

Lur jota,

jeneralek herri haren ostetik ez jarraitzea erabaki zuten.

Enperadorearen oniritzia begi triste bi

eta atzera egiteko keinu bat

izan ziren.

FORTUNAK EZ DITU AUSARTAK LAGUNTZEN

                                Audaces fortuna juvat.

                                                        Virgilio

Erlijio berria ekarriko dute

eta ez dugu onartuko.

Demokratizazioa hasiko da

bonbardero pisutsuen laguntzaz.

Berunezko almendra bi

sartuko dizkiete bihotzean gure seme-alabei.

Hotzera bultzatuko gaituzte.

Bortxatu egingo gaituzte beraien maitasunaren izenean.

Nork daki agian tortura jadanik jasangaitza

bihurtzen denean

ni izango naiz lehen traidorea

eta salatu egingo ditut

gure erretaguardiako ohe guztiak.

Inperioak saritu egingo nau

behinolako neba-arreben fusilamentu pelotoian

egon nahi dudala esaten badiet.

Berandu izango da koherentziaz

edo justiziaren ideialez hitz egiteko.

Begietara begiratuko dizuet

tiro

egin baino mende bat lehenago.

BAKARRIK

Biktimek elkar hiltzen dutenez

borreroak ez du

ezer egin beharrik.

Esan didate hura dela nire etsaia

eta biok gaude nekatuegi

odolustuta, lur jota

armiarma sarean erortzen garenean.

Soilik pozoiak konortea galarazi baino

apur bat lehenago

ulertu dugu

elkarri eskua emanda posible zela

erantzuna

galderen atzamarretan kabitzen den

eraztuna.

Azken batean badakit zergatik diren

bere begiak stop seinale bi

eta azken batean berak ere badaki

ezin diodala gorrotoa baino eskaini,

berriro moral estetikoa gure ordez

gure barruan

armiarma ehuntzen ari den

poltsa hotzaren gainetik.

Izugarria da baina berdin zait sufritzea

berak beste sufritzen dudan bitartean.

PROTOFEMINISMOA

Esate baterako Granada 1921

Aurkitu zintudan goizerdian

iturrian garbitzen

zure aurpegia.

Zein egun eztia

zein iturri argia

zein esku ederrak

garbitzen zintuztenak.

Alkandora eman nizun

zure azal berdea

lehortu zedin

eta harro zuk

lehortu zenuen

zure amantalarekin.

KAPERA TXIKI BAT

Abandonatu nauen jendeari maitagarria deritzot

maitagarria eta batez ere argia

argia ihesa bertutea izan daitekeelako

bertutea traizioa edo hilketa izan daitezkeen bezala

baina traizioa edo hilketa baino dotoreago beti

askoz dotoreago beti ohea gau erdian isilean uztea

eta isilean musu ematea

azken musua azken keinu gozoa

gozoa aurrez aurre arantzak trukatzearen aldean

eta gutxienez gogoratzearen ariketa

ariketa lausoa posible bihurtzen da horrela

haizearen tolesturetan

kapera txiki bat eraiki daiteke eta bertan gorde

bertan gorde eroritako idoloak

eta guretzat aspaldi lokartu ziren begiak.

HARMONIAREN IZENEAN

Lasai

azken zigarroa itzaltzen duzun egunean

arima ez da zure aurka gehiago altxatuko:

kristalezko zerbait erori

eta apurtzen bada

alferrik da konpontzen saiatzea.

Eskuetan zauriak irekiko dizkizu.

Elaiek ere hotzarekin egiten dute alde

atzean isiltasuna utziz.

Pausoa eman behar zenuke.

Harmoniaren izenean eskatzen dizut

pausoa emateko.

Berdin zait modua baina egizu.

Hemen dagoeneko gorrotoa baino ez duzu pizten.

Tristea da zu horrela ikustea

suizida frustratu baten antzera

eskailerak igo eta igo

solairuak kontatu eta kontatu

inoiz azoteara

iritsi

ezinik.

Nagasaki Dresde Gernika odola eta batez ere ezkerreko aldean hildako umea besoetan duen emakumeari aire triunfaleko zezenaren ondoan umearen leihoak barrurantz irekita azala gogoratu betirako bonbarderoari begira-gira umea begira ari da hiria laster moztuko duten haria eta erdi errea ardi larrea zure irribarrea. Inoiz esan ezin izan nizuna hemen da. Bele beltzek ikatzezko dadoak mokoetan. Min eman nahi dizute laztana inoiz esan ezin izan nizuna hemen da. Segundo bat lehenago dena, segundo bat geroago hondarrak eta hondar gehiago errautsen gazi-geza ezereza guztia alferrik guztia zero. Heriotza biltegi erraldoi bat bihurtu da atzera historia histeria difteria zehaztasunez errepikatuz kalkatuz kopiatuz doa izterretan hesteetan bekoki oraindik gazteetan lorontziak ttua horrorea bider mila zati kea eta horrela. Gauzak badoaz eta badatoz baina batez ere joan doaz odola eskutik eskura paisaje bolkaniko hau baino ez da geratzen teatro apokaliptiko hau

      gerizpe bakar bat

      lotsa bakar bat

      txori bakar bat

      txori guztien izenean odola kantatzen.

VERDUN

Gu apurtuta eta odoleztatuta gaude.

Etsaia ere horrela ei dago.

Ez dakigu ezer desgasteko ofentsibez

eta eraso metodikoez.

Dakigun gauza bakarra da

gutxienez lubakira ez dela metrailazko euririk sartzen.

Maite gaituztenei idazten ematen dugu denbora.

Guk honezkero ez dugu inor maite.

Ez da inoiz gutako inor hil gutun bat

bidali behar zuen gauean.

Azkenengo orrialdean

lora bi edo zisne biren marrazkia

joan ohi da.

Ez dugu lar hitz egiten amaieraz

eta ze amaiera mota izango den.

Baina guk ez genuke zertan hemen egon.

Gerrak ekidin daitezkeela egia da.

Arma-fabriketan ere ahapeka komentatzen dute

egia dela.

USUALIA

Noiz edo noiz existitu bide zen Usualia.

Usualiaz hitz egiteko zaharrenek

begiak ixten dituzte.

Usualiari buruz entzuteko gazteenek

begiak parez pare

irekitzen dituzte.

Txoriak iratzartzea debekaturik zegoen

Usualian.

Denbora laburra zen eta laburra luzea

eta burdina jaten zuten.

Usualieraz zerbait esan

eta poeta deitzen zizuten.

Usualian zoriontsuak zirela zioten.

Usualian aberatsenak leiho gehien zutenak ziren.

Jainkoa minuskulaz idazten zen.

Usualian euforia zati proportzionala egokitzen zitzaion

biztanle bakoitzari.

Usualian udaberria dekretuz hasten zen

Usualian amodioa librea zen

hain librea

non ez baitzekiten

nora egin zien

ihes.

Atzeko atea

OI, MAGAK OMENALDI HORI MEREZI ZUEN

Hostoak grapatu liburuak egiteko

txarteletan zerbait idatzi norbaiti emateko

urteak betetzen baditu.

Musuak erreserban eduki edozeinek

larrialdi bat balu.

Zapi gorriak zuhaitzetatik zintzilik jartzeko.

Pintura gorria botatzea makarroiei.

Bizikletak kalean utzi eta etxera erretiratu.

Eguzkia. Haizea. Belauntziak.

Hegan

egin.

Ardoa guretzat eta ura landareentzat.

Klasean lo geratzea.

Kokoaren oskolez egindako eraztuna.

Ez jakitea zer gertatzen den

gertatzen dena txarra bada.

Bakardadea

hala aukeratzen dugunean

eta beldurra

heriotzari ihes egiteko balio duen neurrian

bakarrik.

Olagarro erraldoien istorioak portuetan.

Eskolak eraikitzea.

Ortozik ibiltzea irinaren gainean.

Artea egotea bere mila formekin

gure eguneroko ekintzetan.

AMETSETIK ITZULTZEAN

Eguzkiak iluntzetan erreka azpia urrezko txanponez

betetzen duela dirudien arren

harria baino ez da altxor hori.

Antzerako zerbait gertatzen da gurekin

ez al gara gu ere azken batean gezurra

ez al da materia hasieratik gorotza

jakin nahi zaitut

gauetan aldez alde gurutzatzen nauzunean

jakin nahi zaitut

sakonago

azalpen garbienean

irudimen ariketa pasiboena zara eta hala ere ez zaitut

dudan jartzen

harik eta iratzarri arte.

Egia esan bizitza baino sinesgarriagoa zara

zati txikienean zarelako osoa

ez dirudi nigandik sortu zarenik ere

eta bueltan ezin dut gogoratu paisajea

apurtu egiten zara hostorea bezala

izan dudan irudi bete hori eramanez

hondoratuz subkontzientearen putzu lehorrean

esku artean geratzen zaidalarik izpi ahulena

imajina anekdotikoena

souvenir tristea.

Negarrez hasten naiz ez dudalako

errealitatearen alde honetan geratu nahi

lo nagoenean mugara eramaten nauzu

lo nagoenean ez dut iraganik eta etorkizuna

suma dezaket

amama ikusi nuenean bezala txakurkume hila

eskuetan zekarrela

edo erlea granadari segurtagailua kentzen.

ZERGATIK HAIN URRUN EGIA

Txori itsua elurraren gainean izozten denean

zoriontsua da.

Zoriontsua da beste aldean zerbait lapurtu

eta honaino ekartzea lortu duelako.

Nik ere eskuak airerantz zabaltzen ditut

eta min ematen didate.

Nostalgiara bidean apurketa bat dago garenaren eta

izan nahiko genukeenaren artean.

Barrikadaren alde honetan ez dugu etorkizunik.

Beldurra despistatzeko kafea egiten dugu

eta loreen irinarekin koloreztatzen dituzu masailak

eta nik bizi guztia daukat zuri buruz idazteko.

Begiratzen dizun inor ezin da lokartu.

Isiltzeko eskatzen dizut eta musukatu egin nahiko zintuzket

egiten duguna eta egin beharko genukeena

ez daitezen inoiz gehiago gauza bera izan.

Ideia inkonexoak etortzen zaizkit

sexuari edo trenei edo whiskyari buruz

baina begiak itxi eta lokatza da dena berriro.

Tristuraz inflamatuta nabil.

Horregatik da nire haragia argizarizkoa

eta nire poesia betilez betetako poltsa bat.

Esan dizut behin baino gehiagotan

gaur egungo stakhanovismo literarioaren aurka nagoela.

Oraindik bihozkadetan eta sinestesian sinesten dut.

Horregatik entzun dezaket haizea ez dakit zeren bila.

Horregatik usteltzen da ume bat nire barruan.