Kartzelako poemak
Kartzelako poemak
1992, poesia
128 orrialde
978-84-92468-35-5
azala: Lander Garro
Joseba Sarrionandia
1958, Iurreta
 
2002, poesia
Kartzelako poemak
1992, poesia
128 orrialde
978-84-92468-35-5
aurkibidea

Aurkibidea

Ezikusia egin ote dakioke itsasoari?
Jose Luis Otamendi

KARTZELAKO POEMAK
(1980 - 1985)

Urte giroak ene begietan

Lau bost sei harresi

Hau da negua

Tortura egunak

Elurra bezain isil badator illuna

Munduak gezurra diyotsu, bihotza

Misterio fiskala

Hau da udaberria

Territorio librea

Kartzelako goiza

Epaiketarako bidaia

Bihotz iluna

Ipuina

Galtzetan gordetzeko koblak

El palomar

II. galdera

III. galdera

IV. galdera

VII. galdera

IX. galdera

XI. galdera

Haurtzaroko erretratua

Ezkutuko gutunak

Presoen amak

Gutun galduak

Armen kanoiak

Kaleko kronika

Afrika iparraldean

Krabelin gorriak arma kanoietan

Hau da udagoiena

Gogoeta matematikoa

Erresistentzia

Gose grebako hogeigarren egunean

Bakardade gogoeta

Besamotzaren besoa

Itsaso debekatuak

Itsasoaz gogoeta

Itsaso barea

Oroimeneko portua

Itzulera

Jolasa

Beste mundua

Zuziak eta aizkorak

Alturaren neurria

Gerla hondartzan

Sortaldeko orratzak

Gure begiek ez dute malko isurtzeko gogorik

Gaiherdiko ametsa

Elurrezko hegaztia da gure bihotza, Eorann

Neguko paisaia

Itsas hondoko gogoeta

Elurra eroriko da gauez

Inozenteen eguna

Begi urrunei bertsoa

Amodio protopoema

Galkortasunaz gogoeta

O sentimento do mundo

Hilarri izkribua I

Hilarri izkribua III

Hilarri izkribua V

Hau da ene ondasun guzia

Zurian beltza

Gauez lo egin ezinik

Palestinar presoa

Esklabo erremintaria

Txinatar poema

Itzulpen literala I

Itzulpen literala II

Itzulpen literala III

Erdi mina

Protopoetika

Marioneten aitzakiarekin gogoeta

Borrokan hildako lagunak

Vis a vis

Esperantza

Hemen gaude eta jarraitzeko asmoarekin

Haiku II

Haiku IV

Gutaz esanen dutena

POST SCRIPTUM

Preso egon denaren gogoa

Lagun presoak

Joseba Asensio

Mikel Lopategi

Kirofanoa

Egunen batean

Aspaldian utzitako zelda

XI. Gutuna

Autobusa bideko jatetxe batean gelditu zenean
Ruper Ordorika

Erosi: 14,25
Ebook: 3,63

Aurkibidea

Ezikusia egin ote dakioke itsasoari?
Jose Luis Otamendi

KARTZELAKO POEMAK
(1980 - 1985)

Urte giroak ene begietan

Lau bost sei harresi

Hau da negua

Tortura egunak

Elurra bezain isil badator illuna

Munduak gezurra diyotsu, bihotza

Misterio fiskala

Hau da udaberria

Territorio librea

Kartzelako goiza

Epaiketarako bidaia

Bihotz iluna

Ipuina

Galtzetan gordetzeko koblak

El palomar

II. galdera

III. galdera

IV. galdera

VII. galdera

IX. galdera

XI. galdera

Haurtzaroko erretratua

Ezkutuko gutunak

Presoen amak

Gutun galduak

Armen kanoiak

Kaleko kronika

Afrika iparraldean

Krabelin gorriak arma kanoietan

Hau da udagoiena

Gogoeta matematikoa

Erresistentzia

Gose grebako hogeigarren egunean

Bakardade gogoeta

Besamotzaren besoa

Itsaso debekatuak

Itsasoaz gogoeta

Itsaso barea

Oroimeneko portua

Itzulera

Jolasa

Beste mundua

Zuziak eta aizkorak

Alturaren neurria

Gerla hondartzan

Sortaldeko orratzak

Gure begiek ez dute malko isurtzeko gogorik

Gaiherdiko ametsa

Elurrezko hegaztia da gure bihotza, Eorann

Neguko paisaia

Itsas hondoko gogoeta

Elurra eroriko da gauez

Inozenteen eguna

Begi urrunei bertsoa

Amodio protopoema

Galkortasunaz gogoeta

O sentimento do mundo

Hilarri izkribua I

Hilarri izkribua III

Hilarri izkribua V

Hau da ene ondasun guzia

Zurian beltza

Gauez lo egin ezinik

Palestinar presoa

Esklabo erremintaria

Txinatar poema

Itzulpen literala I

Itzulpen literala II

Itzulpen literala III

Erdi mina

Protopoetika

Marioneten aitzakiarekin gogoeta

Borrokan hildako lagunak

Vis a vis

Esperantza

Hemen gaude eta jarraitzeko asmoarekin

Haiku II

Haiku IV

Gutaz esanen dutena

POST SCRIPTUM

Preso egon denaren gogoa

Lagun presoak

Joseba Asensio

Mikel Lopategi

Kirofanoa

Egunen batean

Aspaldian utzitako zelda

XI. Gutuna

Autobusa bideko jatetxe batean gelditu zenean
Ruper Ordorika

 

 

HUNKIGARRIAK, LATZAK, ZAILAK IRENSTEN

 

Poema hunkigarriak, latzak, zailak irensten, grabeak, garratzak, gordinak... ez dago inolako duda izpirik horretan, Sarrionandiak eskaintzen dizkigunak, oraingoan. Seguruenik, irakurlea, liburu hau amaitu ondoren, ez da hasterakoan zegoen bezain sosegaturik eta lasai geratuko. Zerbait irauliko zaio barruan eta handik aurrera irudituko, bera ere zelda batean entzerraturik bailegoen, oraindik esku artean daukan liburu hori kate astuna bihurtu zaiola.

        Nolabait sailkatzekotan liburu hau poesia generoan, soilik, sartuko luke norbaitek, besterik gabe. Baina bada hori baino askozaz gehiago ere, onerako edota txarrerako, liburu honek genero eta azpigenero ugariak biltzen baititu. Liburu hau, poesia izateaz gain, historia ere bada, eta autobiografia, eta memoriak dira, eta testigantza aparta eskaintzen du, eta salaketa krudela egiten, eta kritika akuilagarria burutzen...

        Gainera, liburu latz eta zirraragarri honi tanta garratz batzuk gehitu beharko zaizkio, irakurle askoren kasuan behintzat, bere egilea ezagutu eta gero: oso bestelakoa baita liburu baten idazlea ezaguna edota oso ezaguna izatea, ez baita gauza bera idazle hori oso laguna izatea eta jakitea hainbeste nozitu duela eta, agian, oraintxe bertan ere ari dela sufritzen...

        Eta sufrimenduarekin loturik liburu honen irakurlea ohartzen da Sarrionandiak behin baino gehiagotan aipatzen duela Dante eta honen Infernu ankerra, La Divina Comedia obratik honaino ekarria. Batean «Hona sartu zaretenok, ahaztu ezazue esperantza oro» famatu hura birgogoraziko digu eta beste batean, Infernuko ataletik XX. Kantua ekarriko digu gogora... Eta batek baino gehiagok, halako aipamenak irakurri ondoren, pesimismo kutsu aparta iritziko dio, agian, Sarrionandiaren liburu honi, hori ere, ezkorra, bai baita obra hau.

        Zera argitu behar da honen gainean, Dantek Infernuko XX. Kantuan aztiak eta igarleak aipatzen dituela. Bertan kondenaturik daudela aztiak, eta isilik ari direla negar batean, bereziki haietako bat, Anfirao, gehiegi samar saiatu zelako etorkizunean begiratzen.

        Orduan norbaitentzat eta bere iritziz, pesimista samar azaltzen bada honako liburu honetan Sarrionandia, pentsa dezagun, une batez, bera ere aztia dela, eta aztiek eta igarleek sarritan ez dutela asmatzen (Dante dixit). Eta, idazle klasikoaren esanarekin berpiztu eta animaturik, posible dela oraindik, zulotik begiratuz, argi izpi bat antzematea, gero eta handiagotzen joango dena, horrela aztiek, ez asmatuz, huts egin dezaten eta denok esperantza berriz ere geureganatu dezagun.

 

Joxemari Iturralde

1992